Chapter 485 - Trinity - A Warning (VOLUME 3)

เผยแพร่เมื่อ 14 มี.ค. 2569 02:32

Chapter 485 - Trinity - A Warning (VOLUME 3) เฟย์ที่กรีดร้องออกมานั้นเป็นเพราะเธอเพิ่งเผชิญกับภาพที่นองไปด้วยเลือดอย่างรุนแรง เบื้องหน้าของหญิงสาวคือผนังสีขาวบริสุทธิ์ที่ก่อขึ้นจากอิฐสลักลวดลายสวยงาม ผมเคยเห็นผนังนี้มาก่อนและรู้ดีว่าลวดลายบนนั้นหมายถึงอะไร มันเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงแสงสว่างและเวทมนตร์ทั้งหมดที่อยู่ภายใต้อำนาจของมัน ทว่าตอนนี้ผนังนั้นไม่หลงเหลือความบริสุทธิ์ขาวสะอาดอีกต่อไป มันเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก... คราบสีแดง คราบเลือดสีแดงฉาน และตรงกลางผนังนั้นมีร่างของหญิงสาวเผ่าเฟย์ถูกตรึงอยู่ ตอนแรกผมเกือบเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเด็กเพราะร่างบนผนังนั้นเล็กมาก เธอสูงไม่เกินห้าฟุตด้วยซ้ำ รูปร่างที่บอบบาง มือเล็กจ้อย และใบหน้าเรียวเล็กทำให้ผมคิดไปว่าเธออายุยังน้อยกว่าความเป็นจริงมาก อย่างไรก็ตาม ผมจำผมสีเขียวอ่อน ผิวพรรณซีดเผือด และดวงตาสีม่วงสดใสของเธอได้ทันที เธอคือฟรีด้า หญิงสาวที่พยายามหยุดยั้งกริเออร์ผู้เป็นสามีเมื่อสองปีก่อน และเป็นคนที่ถูกควบคุมตัวไปเพื่อช่วยเคอร์ติสออกจากคุกใต้ดิน เธอถูกสังหาร และสิ่งที่พวกเขาทำกับเธอนั้นไม่ได้จบแค่การฆ่า ลำคอของฟรีด้าถูกปาดจนเลือดไหลอาบชุดสีชมพูอ่อนแสนนุ่มนวล มีดาบเงินเล่มหนึ่งเสียบทะลุหน้าอกตรึงร่างเธอไว้กับผนัง หน้าท้องของเธอมีรอยแผลฉกรรจ์ลึกจนนอกจากเลือดแล้ว อวัยวะภายในยังเริ่มไหลทะลักออกมาจากร่างกาย และที่เลวร้ายที่สุดคือ พวกเขาควักเปลือกตาของเธอออกไป นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเห็นสีม่านตาอันโดดเด่นของเธอและรู้ทันทีว่าเธอคือใคร ใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้กับเธอ? ใครที่สามารถลงมือทำเรื่องพรรค์นี้โดยไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนได้? เหนือร่างของฟรีด้า มีข้อความเขียนไว้ด้วยเลือดของเธอเอง ผมเพิ่งอ่านข้อความนั้นจบตอนที่ท่านป้ากลอรี่มาถึงที่เกิดเหตุพร้อมกับเหล่าอัศวินที่คุ้มกัน "โอ้ ฟรีด้าอย่างนั้นเหรอ?" เธอแสดงสีหน้าเศร้าสร้อย แต่ก็พยายามไม่ให้มันปรากฏชัดเจนบนใบหน้ามากนัก ข้อความที่ถูกทิ้งไว้นั้นเป็นคำเตือนที่ชัดเจนถึงท่านป้ากลอรี่ 'วันเวลาแห่งการครองบัลลังก์เหนือข้าจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า! จงเตรียมตัวให้พร้อม ราชินีของข้า เพราะเจ้ากำลังจะร่วงหล่นจากความรุ่งโรจน์!' หญิงสาวที่อยู่บนพื้นยังคงสะอื้นไห้ในตอนที่ท่านป้ากลอรี่เดินเข้าไปหา "ชู่ว... ชู่ว... ใจเย็นๆ นะฮิบิสคัส ชู่ว... ชู่ว..." เธอพยายามปลอบประโลมพร้อมกับประคองร่างหญิงสาวให้ลุกขึ้นยืน "ฮึ่ก... ฮึ่ก... ฮึ่ก... เธอตายแล้ว" หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นฮิบิสคัสยังคงสะอื้น แต่ดูมีสติมากกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย "เธ...เธ...เธอถู...ถูก...ฉี...ฉีกก...กระชาก" ผมบอกได้เลยว่าหญิงเฟย์คนนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ในขณะที่ท่านป้ากลอรี่พาเธอไปหาอัศวินคนหนึ่ง "ข้ารู้" ท่านป้ากลอรี่ยังคงปลอบโยน "เดี๋ยวทางนี้ข้าจัดการเอง เจ้าพยายามตั้งสติหน่อยนะ" ผมมองดูพวกเขาเดินออกไปพลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่น่าจะเกิดขึ้น เลือดยังไม่ทันแห้งเสียด้วยซ้ำ ให้ตายเถอะ มันยังไม่หยุดไหลออกจากร่างของหญิงสาวผู้น่าสงสารเลย นั่นหมายความว่าการฆาตกรรมนี้เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้าที่ฮิบิสคัสจะเดินมาเจอเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น หากเป็นการเผชิญหน้ากันในระยะเวลาที่ใกล้ขนาดนั้น เธอจะต้องเห็นอะไรบ้างสิ? เธออาจจะเห็นตัวฆาตกร และนั่นอาจทำให้เราตามรอยไปในทิศทางที่ถูกต้องได้ "ฮิบิสคัส?" ผมเรียกเธอ "เธอเห็นอะไรอีกไหม? เห็นคนอื่นอีกหรือเปล่า?" ผมอยากถามคำถามเหล่านี้ก่อนที่เธอจะไปจากที่เกิดเหตุ ผมต้องการความทรงจำที่ยังสดใหม่ในหัวของเธอ "ม...ม...ไม่" เธอส่ายหัว "ฉันไม่เห็นใครอีกเลย" ผมไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนที่เธอมองมาที่ผม ผมกลับรู้สึกว่าเธอกำลังโกหก มีบางอย่างที่ผิดปกติเกี่ยวกับเธอ ผมหันไปมองกาเบรียลและวินเซนต์ก่อนจะส่งกระแสจิตหาทั้งสองคนพร้อมกัน 'เธอพูดความจริงอยู่หรือเปล่า?' 'ข้าไม่รู้สึกถึงอะไรจากนางเลย' กาเบรียลตอบมาก่อน และผมก็เริ่มรู้สึกโล่งใจ 'ข้าเองก็ไม่รู้สึกถึงอะไรเช่นกัน' วินเซนต์เสริม 'และที่ว่าไม่มีอะไร คือข้าไม่สามารถอ่านจิตนางได้เลย' คำพูดนั้นทำให้ผมชะงักไป 'ขอโทษนะ เมื่อกี้ว่าไงนะ?' ผมถามเพื่อให้เขาทวนคำพูด แต่กาเบรียลเป็นคนตอบกลับมาแทน 'มันเหมือนกับไม่มีอะไรให้อ่าน เหมือนนางเป็นเพียงเปลือกนอกเท่านั้น' 'เป็นไปได้ไหมว่านางกำลังถูกใครบางคนควบคุมอยู่?' 'ข้ายังไม่มีข้อมูลเพียงพอที่จะตอบคำถามนั้น' ผมสัมผัสได้ถึงอารมณ์จากกาเบรียลในตอนนั้น ซึ่งเทียบเท่ากับการที่เขาก้มหน้าด้วยความละอายใจ 'ข้าว่าเราจำเป็นต้องสืบสวนเพิ่มเติม' ผมบอกพวกเขา 'เห็นด้วย' วินเซนต์กล่าวอย่างหนักแน่น 'ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน' กาเบรียลเสริมก่อนที่ผมจะตัดการเชื่อมต่อ "ราชินีกลอเรียนา" ผมเรียกเธอด้วยท่าทีที่เป็นทางการมากกว่าปกติ "ว่าอย่างไร ราชินีทรินิตี้" เธอมองมาที่ผมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้า แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม "ข้าเชื่อว่าเราควรพาฮิบิสคัสกลับไปที่ปราสาท มีคำถามอีกสองสามข้อที่ข้าคิดว่าเราควรถามนาง" "รอไม่ได้เลยหรือ?" เธอมองผมด้วยความไม่เชื่อสายตา ราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ผมเพิ่งพูดไป "ไม่ได้ค่ะ ราชินีกลอเรียนา ข้าไม่คิดว่ามันจะรอได้" "ถ้าเช่นนั้นก็ได้" เธอพยักหน้าให้ผม "เจ้าพอจะตอบคำถามไหวไหม ฮิบิสคัส?" "ฉ...ฉัน...ฉันไม่รู้อะไรเลย" เธอสะอื้นพลางมองสลับไปมาระหว่างผมกับท่านป้ากลอรี่ "ฉ...ฉัน...ฉันไม่เห็...เห็นอะไรเลย ฮึก...ไม่...ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ" เธอตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวในขณะที่เอ่ยปาก "ได้โปรดเถอะ มันใช้เวลาแค่ครู่เดียวเท่านั้น บางทีเจ้าอาจจะจำอะไรได้บ้าง" ผมพยายามโน้มน้าวและต้อนให้เธอเดินไปทางปราสาท "ต...ตกลง" ในที่สุดเธอก็ยอมตกลง

React

พูดคุย