บทที่ 741 - ติดตาม (2) “ผมมั่นใจว่าตอนนี้ทุกคนคงประทับใจในตัวเขาอย่างลึกซึ้งแล้วใช่ไหมครับ?” ความเงียบเข้าปกคลุม ทุกคนรู้สึกพูดไม่ออก ความประทับใจนั้นลึกซึ้งอย่างถึงที่สุดแล้วจริงๆ ในตอนแรก พวกเขาเพียงแค่รู้สึกว่าหวังเถิงเป็นนักรบที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์อย่างหาตัวจับยาก ศักยภาพของเขาน่าประทับใจมาก แต่พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีมุมที่กวนประสาทขนาดนี้ ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน จึงพากันพ่นเครื่องดื่มออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ พวกเขาก็คงจะทำหน้านิ่งกันต่อไป “เอาล่ะ ผมขอแบ่งปันวีรกรรมของหวังเถิงให้ทุกคนได้รับทราบ ผมเชื่อว่าทุกคนคงทราบเรื่องเหตุการณ์สัตว์อสูรทะเลคลั่งที่ตงไห่กันมาแล้ว หวังเถิงคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ก่อนหน้านั้น เขาก็ได้สร้างผลงานไว้มากมายแล้ว!” “เขามีส่วนร่วมในสมรภูมิที่เมืองหยางและเมืองสตาร์เมเปิลบนทวีปซิงอู่ และมีบทบาทสำคัญในชัยชนะทั้งสองครั้ง...” ผู้นำด้านศิลปะการต่อสู้ไล่เรียงผลงานของเขา ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างตกตะลึง คนส่วนใหญ่เพิ่งมารู้จักหวังเถิงในช่วงเหตุการณ์สัตว์อสูรทะเลคลั่ง ส่วนการต่อสู้บนทวีปซิงอู่นั้นถูกจำกัดไว้แค่ในหมู่กองทัพ คนนอกจึงไม่ล่วงรู้เรื่องนี้ แม้ว่าหวังเถิงจะเพิ่งเข้าร่วมกองทัพได้ไม่นาน แต่เขากลับสร้างผลงานไว้มากมายมหาศาลขนาดนี้ เขาเผชิญหน้ากับศัตรูระดับขุนพลจากกองทัพปีศาจทั้งที่ตัวเองยังไม่ถึงระดับนั้น แต่เขาก็ยังสามารถต้านทานการรุกรานของพวกปีศาจไว้ได้จนกระทั่งกองหนุนมาถึง ในทำนองเดียวกัน เขายังเป็นคนตั้งค่ายกลและรับมือกับเหล่าราชาปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว บีบให้พวกมันตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก อีกทั้งเขายังเคยพลัดหลงเข้าไปในแดนทมิฬแต่ก็สามารถฝ่าวงล้อมออกมาได้ เขารอดชีวิตจากวิกฤตครั้งนั้นและกลับมายังโลกได้สำเร็จ! ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ขณะฟังเรื่องราวของเขา ประสบการณ์เพียงเสี้ยวเดียวของเขาก็มากเกินพอที่จะทำให้ใครบางคนอวดอ้างได้ตลอดชีวิต ยากจะเชื่อว่าหวังเถิงต้องผ่านเรื่องราวทั้งหมดนี้มาด้วยตัวเอง เรียกได้ว่าเส้นทางชีวิตของเขานั้นโลดโผนและเร้าใจยิ่งนัก คนหนุ่มคนหนึ่งจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร? เหล่าผู้มีอิทธิพลหลายคนได้พาบุตรหลานของตนมาร่วมงานด้วย ในตอนแรกคนหนุ่มสาวเหล่านี้ยังรู้สึกกังขา แต่เมื่อได้รับฟังคำกล่าวของผู้นำด้านศิลปะการต่อสู้ พวกเขาก็ต้องอ้าปากค้าง นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ! เขามีอายุเท่าไหร่กัน? เขาสามารถทำทุกอย่างนี้ได้จริงหรือ? เขาไม่ได้เปิดโอกาสให้คนอื่นได้หายใจเลย คนเหล่านี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา แต่พวกเขายังคงหมกมุ่นอยู่กับความสุขสำราญและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไร้กังวล พวกเขารู้สึกไร้ค่าทันทีเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับเขา ดวงตาของจ้าวหย่าฉินและเฉียนตว่อตั๋วเป็นประกายวับวาว ไม่มีสตรีคนไหนปฏิเสธวีรบุรุษได้ลงคอ หวังเถิงเข้าไปจับจองพื้นที่ในใจของหญิงสาวทั้งสองคนเข้าอย่างจัง พวกเธอแทบอยากจะพุ่งเข้าหาเขาในตอนนั้นเลย ไม่ใช่แค่พวกเธอเท่านั้น หญิงสาวอีกหลายคนที่อยู่ในงานต่างจ้องมองหวังเถิงด้วยดวงตาเป็นประกาย พวกเธอไม่ต่างอะไรกับกลุ่มแฟนคลับ หวังเถิงรู้สึกจนใจ เขายอมรับว่าตนเองโดดเด่น แต่เขาไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาเท่าไหร่นัก ชีวิตของเขามันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน! การอยู่บนจุดสูงสุดมันช่างเงียบเหงา... ช่างหนาวเหน็บเสียจริง เขาสามารถบอกได้เลยว่าผู้นำด้านศิลปะการต่อสู้และผู้บัญชาการผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามต้องการผลักดันเขาไปอยู่แนวหน้า พวกเขากำลังปูทางให้เขา เขามีชื่อเสียง ทุกคนรู้จักเขา แต่การที่ผู้นำออกมาพูดสนับสนุนด้วยตัวเองนั้นเป็นคนละเรื่องกัน ผู้นำไม่ได้เพียงแค่ชื่นชมหวังเถิงเท่านั้น แต่ยังต้องการให้ทุกคนรับรู้ว่าเขากำลังหนุนหลังหวังเถิงอยู่ หวังเถิงคาดเดาเจตนานั้นได้ และแน่นอนว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียว บรรดาจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่อยู่ในงานต่างก็เข้าใจแผนการของผู้นำเป็นอย่างดี งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างประสบความสำเร็จ การปรากฏตัวของผู้นำด้านศิลปะการต่อสู้ช่วยผลักดันบรรยากาศให้ขึ้นสู่จุดสูงสุด ถือเป็นการเดินทางที่คุ้มค่าสำหรับทุกคน เมื่องานเลี้ยงสิ้นสุดลง หลายคนต้องการกล่าวลาหวังเถิงเพื่อสร้างความประทับใจและกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แต่เขาได้จากไปพร้อมกับผู้นำเสียแล้ว พวกเขาต่างตกตะลึงอีกครั้ง ความคิดเรื่องตำแหน่งของหวังเถิงในใจของผู้นำด้านศิลปะการต่อสู้พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ การผงาดขึ้นมาของชายหนุ่มคนนี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้! ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันในคืนนั้น และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครพบเห็นหวังเถิงอีกเลย แผนการส่วนใหญ่ของพวกเขาก็ล้มเหลวไปตามระเบียบ ส่วนหวังเถิงนั้น เขาได้ออกจากประเทศเซี่ยไปเรียบร้อยแล้ว เขาก้าวขึ้นสู่ยานรบควีนฟีนิกซ์และมุ่งหน้าไปยังผืนป่าทึบที่ห่างไกล ที่ราบโพซิเรีย! ยานรบที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าบินผ่านไปด้วยความเร็วสูง เข้าสู่ดินแดนของประเทศหมูป่าจากประเทศเซี่ย ทว่ากลับไม่มีใครตรวจจับได้เลยแม้แต่น้อย มันเคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบเชียบดั่งวิญญาณ เทคโนโลยีล่องหนของมนุษย์ต่างดาวถูกนำมาใช้กับยานรบลำนี้ ดังนั้น ต่อให้เป็นเครื่องตรวจจับที่ล้ำสมัยที่สุดบนโลกก็ไม่อาจค้นพบมันได้ นี่คือยานรบควีนฟีนิกซ์ของหวังเถิง เทคโนโลยีล่องหนนี้เป็นอุปกรณ์ต่อต้านการตรวจจับที่เขาพบจากยานอวกาศไมนอส 3 เทคโนโลยีในปัจจุบันบนโลกยังไม่สามารถมองทะลุเสื้อคลุมล่องหนของยานลำนี้ได้ ยานรบเดินทางมาถึงใจกลางของที่ราบโพซิเรีย ในที่สุดมันก็ลงจอดบนพื้นที่สีขาวว่างเปล่าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ร่างหนึ่งเดินลงมาจากยานรบ นั่นคือหวังเถิง ด้วยการสะบัดมือเบาๆ ยานรบที่อยู่บนหิมะก็อันตรธานหายไป หวังเถิงไม่รอช้า เขากำหนดทิศทางแล้วเดินเข้าไปในป่าทึบ ลมพายุแรงพัดกรรโชกอยู่เบื้องหลังเขา หอบเอาหิมะปลิวว่อนขึ้นไปในอากาศ กลบทุกร่องรอยที่ยานรบอาจทิ้งเอาไว้จนหมดสิ้น