Chapter 751 - มนุษย์คนนี้ดูไม่ค่อยปกติ! ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต มีร่างหนึ่งกำลังเดินไปเพียงลำพัง ทิ้งรอยเท้าเป็นทางยาวเหยียดไปจนสุดขอบฟ้า นั่นคือหวังเถิง เขาออกมาตามหาร่องรอยของสัตว์อสูรดาราเพื่อล่าฟองพลัง แม้ทะเลทรายแห่งนี้จะดูเหมือนไร้สิ่งมีชีวิต ทว่ามีสัตว์อสูรดารามากมายซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนทราย ก่อนหน้านี้ หวังเถิงเพิ่งจะจัดการสัตว์อสูรดาราแห่งทะเลทรายที่พุ่งเข้าโจมตีเขาไปได้สามระลอก ดวงอาทิตย์แขวนอยู่กลางนภา แผดเผาพื้นดินเบื้องล่าง การตากแดดกลางทะเลทรายโดยตรงอาจทำให้ถึงตายได้ แต่หวังเถิงกลับเดินทอดน่องผ่านซาฮาร่าอย่างสบายอารมณ์ ริมฝีปากของเขาไม่มีรอยแตกแห้ง ไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยดบนหน้าผากหรือตามร่างกาย ราวกับว่าเขากำลังเดินเล่นหลังมื้ออาหารก็ไม่ปาน ทุกอย่างดูปกติดี หากคุณไม่นับเสียงครางประหลาดๆ ที่หลุดออกมาจากปากของเขา "เจ้าสัตว์น้อยตัวโปรด ออกมาเร็วเข้า!" "อย่าซ่อนอยู่เลย! มาเล่นเกม 'เจ้าฆ่าข้า หรือข้าฆ่าเจ้า' กันเถอะ" "มันสนุกมากจริงๆ นะ รับรองเลยว่าพอจบเกมนี้แล้วพวกเจ้าจะต้องไม่อยากเล่นต่อแน่ๆ ออกมาสิ..." หวังเถิงฮัมเพลงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฟังดูเหมือนลุงแปลกหน้าที่กำลังพยายามล่อลวงเด็กสาว หากมีสัตว์อสูรดาราตัวไหนยอมออกมาหาเขาก็คงเป็นเรื่องปาฏิหาริย์แล้ว มีเพียงหวังเถิงเท่านั้นที่คิดวิธีแบบนี้ได้ ความคิดอ่านของเขาช่างแปลกประหลาดไม่เหมือนใคร ฉับพลันนั้นเอง ผืนทรายทางซ้ายมือของเขาก็เกิดการเคลื่อนไหว พร้อมกับเสียงดังสนั่น ร่างสีดำร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมา มันคือจิ้งจกยักษ์สีดำ รูปร่างหน้าตาของมันเหมือนกับจิ้งจกแม่เหล็กทรายดำที่หวังเถิงเคยจับได้ในอดีตไม่มีผิด ดวงตาของหวังเถิงเปล่งประกายราวกับพบสมบัติล้ำค่า ในจังหวะที่จิ้งจกยักษ์สีดำพุ่งเข้าใส่ หวังเถิงก็เหวี่ยงหมัดออกไปทันที ตึง! ร่างของจิ้งจกยักษ์สีดำกระเด็นออกไปไกล กระดูกทั่วร่างของมันแตกละเอียด ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง มันตายสนิท สังหาร +1! ฟองพลังสองสามฟองลอยออกมา หวังเถิงรีบเก็บพวกมันทันที พรสวรรค์ควบคุมทราย *10 พลังธาตุดิน *380 พลังงานว่างเปล่า *325 ดวงตาของหวังเถิงฉายแวววาว เขาได้รับพรสวรรค์ควบคุมทรายจากจิ้งจกยักษ์สีดำตัวนี้ แม้ว่ามันจะทับซ้อนกับหัวใจแห่งจงหยานและกายาแม่เหล็ก อีกทั้งยังทรงพลังน้อยกว่าพวกมัน... แต่มันก็ยังเป็นพรสวรรค์! นอกจากนี้ จิ้งจกแม่เหล็กทรายดำเคยบอกว่าพวกพ้องของมันอาศัยอยู่ในทะเลทรายแห่งนี้ หลังจากเห็นจิ้งจกสีดำตัวนี้ หวังเถิงก็มีหลักฐานเพียงพอที่จะเชื่อว่านี่คือพวกพ้องของจิ้งจกแม่เหล็กทรายดำจริงๆ เป็นไปตามคาด ขณะที่เขากำลังใช้ความคิด ผืนทรายรอบข้างก็ปั่นป่วน และจิ้งจกยักษ์สีดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็เริ่มคลานออกมา พวกมันส่งเสียงขู่ฟ่อใส่หวังเถิง ฟ่อ! ฟ่อ! ฟ่อ! หวังเถิงได้ปลุกปั่นเผ่าพันธุ์จิ้งจกทั้งมวลเข้าให้แล้วหลังจากสังหารจิ้งจกยักษ์ตัวนั้น ที่นี่คืออาณาเขตของพวกมัน พวกมันเป็นนักล่ามาโดยตลอด และจะไม่มีทางยอมให้ผู้บุกรุกมาอาละวาดในฐานที่มั่นของพวกมันเป็นอันขาด ตู้ม! จิ้งจกสีดำขนาดใหญ่กว่าตัวอื่นๆ สองตัวปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหวังเถิง จากความเข้มข้นของออร่าพลังที่แผ่ออกมา พวกมันอยู่ในระดับลอร์ด 12 ดาวเป็นอย่างน้อย ในเผ่าพันธุ์นี้มีสัตว์อสูรดระดับลอร์ด 12 ดาวถึงสองตัว! นี่เป็นเรื่องที่หายากยิ่ง! จิ้งจกสีดำรอบข้างเคลื่อนตัวหลีกทางให้หัวหน้าทั้งสอง ซึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าหวังเถิงแล้วเอ่ยขึ้นว่า "มนุษย์ เจ้ากล้าดียังไงถึงมารุกล้ำอาณาเขตของพวกจิ้งจกทรายดำ?" "แล้วถ้าข้าทำล่ะ?" หวังเถิงพูดแทรกขึ้น "พวกเรา..." จิ้งจกทรายดำตัวหนึ่งกำลังจะพูดต่อ แต่หวังเถิงก็ขัดจังหวะมันอีกครั้ง เขาแสร้งทำเป็นหวาดกลัวแล้วพูดว่า "พวกเจ้าจะทำอะไร? จะกินข้าเหรอ? โหดร้ายจัง น่ากลัวเหลือเกิน!" จิ้งจกทรายดำ: ... มนุษย์คนนี้ดูไม่ค่อยปกติ! "อย่ากินข้าเลย เนื้อข้าเปรี้ยวจะตาย มันไม่อร่อยเลยจริงๆ นะ ข้าไม่ได้โกหก เชื่อข้าเถอะ" หวังเถิงรีบพูดต่อด้วยท่าทีร้อนรน "ข้าเคยเนื้อมนุษย์มาก่อน มันอร่อยจะตายไป" จิ้งจกทรายดำระดับลอร์ดกล่าวอย่างใจเย็น "ไม่ ไม่ ข้าต่างจากมนุษย์คนอื่น เนื้อข้าไม่อร่อยเลยสักนิด ข้าพูดความจริงนะ" หวังเถิงส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับหวาดกลัวสุดขีด เขายังคงถอยหลังไปเรื่อยๆ จิ้งจกทรายดำรอบข้างเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ พื้นที่โดยรอบอัดแน่นไปด้วยฝูงจิ้งจก ไม่มีทางให้เขาหลบหนีได้เลย หวังเถิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในพื้นที่นี้มีจิ้งจกทรายดำอยู่กี่ตัวกันแน่ พวกมันหาอาหารมาเลี้ยงจิ้งจกจำนวนมากขนาดนี้ได้อย่างไร? "ที่นี่ไม่มีอาหารมากนัก ถึงจะเปรี้ยว พวกเราก็จะกินมันอยู่ดี" จิ้งจกทรายดำระดับลอร์ดอีกตัวกล่าว จิ้งจกทรายดำทั่วไปเริ่มตื่นเต้น มนุษย์มีเพียงคนเดียว ซึ่งไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มกระเพาะของพวกมันได้ แต่นานมากแล้วที่พวกมันไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมนุษย์ ดังนั้นพวกมันจึงยินดีที่จะได้กินเนื้อมนุษย์สักคำเพื่อล้างปาก อย่างไรเสีย มนุษย์ก็ไม่ได้หาเจอได้ง่ายๆ ในที่แห่งนี้ จิ้งจกทรายดำแยกเขี้ยวและยิ้มอย่างน่าสยดสยองให้หวังเถิง "เดี๋ยวสิ ข้ามีเพื่อนของพวกเจ้ามาด้วย ข้าพาคนในเผ่าของพวกเจ้ากลับมาคืน" หวังเถิงพูดขึ้นกะทันหัน "คนในเผ่า?" จิ้งจกทรายดำระดับลอร์ดถามอย่างสงสัย "ถูกต้อง ลองดูสิ ข้าอุตส่าห์ใช้ความพยายามอย่างมากในการช่วยมันไว้ พวกเจ้าควรขอบคุณข้านะ" หวังเถิงนำจิ้งจกแม่เหล็กทรายดำออกจากแหวนมิติ ทันทีที่จิ้งจกแม่เหล็กทรายดำปรากฏตัว จิ้งจกทรายดำตัวอื่นๆ ก็เริ่มกระสับกระส่าย พวกมันส่งเสียงขู่ใส่จิ้งจกแม่เหล็กทรายดำที่อยู่ในกรง จิ้งจกแม่เหล็กทรายดำยังไม่ทันได้สติ มันลืมตาขึ้นอย่างงุนงง และตระหนักว่ามันกลับมาอยู่ในทะเลทรายที่คุ้นเคยแห่งนี้แล้ว ท่ามกลางพวกพ้องที่น่ารำคาญและคุ้นเคยมากมาย มันย่อตัวลงและส่งเสียงขู่ใส่จิ้งจกทรายดำเหล่านั้น หวังเถิงถึงกับอึ้ง นี่มันอะไรกัน? ดูเหมือนว่าจิ้งจกแม่เหล็กทรายดำตัวนี้จะเป็นศัตรูกับฝูงจิ้งจกทรายดำพวกนี้ มันดูโกรธแค้นที่ได้เห็นพวกมัน "ตัวประหลาด!" เสียงเย็นชาของจิ้งจกทรายดำระดับลอร์ดทั้งสองตัวดังขึ้น "ตัวประหลาด?" หวังเถิงตะลึง เขาเข้าใจสถานการณ์นี้แล้ว จิ้งจกแม่เหล็กทรายดำตัวนี้เป็นจิ้งจกกลายพันธุ์และไม่ได้รับการยอมรับจากพวกพ้อง "ฮ่าๆ ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสัตว์อสูรดาราก็มีการเหยียดกันด้วย น่าสนใจจริงๆ" หวังเถิงกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสนใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน "มนุษย์ ส่งจิ้งจกตัวนั้นมาให้ข้า" จิ้งจกทรายดำระดับลอร์ดตัวหนึ่งกล่าว "แล้วถ้าข้าไม่ให้ล่ะ?" หวังเถิงหัวเราะเบาๆ "งั้นเจ้าก็ตายไปพร้อมกับมันซะ" จิ้งจกทรายดำระดับลอร์ดคำรามอย่างเดือดดาลและสั่งการว่า "ฆ่าพวกมัน!" จิ้งจกทรายดำโดยรอบเริ่มส่งเสียงขู่ พวกมันไม่ได้พุ่งเข้าใส่หวังเถิง แต่ในขณะที่พวกมันขู่ ผืนทรายบนพื้นก็เริ่มลอยตัวขึ้น ย้อมท้องฟ้าจนกลายเป็นสีเหลือง มันเป็นฉากที่น่าสะพรึงกลัว เผ่าพันธุ์ทั้งเผ่าใช้พรสวรรค์ควบคุมทรายพร้อมกัน มันราวกับพายุทรายขนาดมหึมา ผืนทรายก่อตัวเป็นกำแพงจนทัศนวิสัยข้างในเกือบจะเป็นศูนย์ พายุทรายซัดเข้าหาหวังเถิงอย่างบ้าคลั่ง "แบบนี้สิถึงจะน่าสนใจ!" ดวงตาของหวังเถิงเป็นประกาย เขารู้สึกว่าเขาสามารถเพิ่มทักษะการต่อสู้นี้เข้าไปในคอลเลกชันของเขาได้แล้ว