บทที่ 167 - การคาดเดาของผู้คน ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เย่เซวียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเอกภาพระดับสี่ทั้งสองคนที่อยู่ที่นั่น ก็ยังไม่สามารถสัมผัสได้ถึงระดับพลังบ่มเพาะของเย่เซวียน เหตุผลที่เป็นเช่นนั้นมีความเป็นไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้น ประการแรก เย่เซวียนมีเคล็ดวิชาลับที่ทรงพลังอย่างยิ่งในการปกปิดระดับพลังของตน ประการที่สอง ความแข็งแกร่งของเย่เซวียนเหนือกว่าพวกเขาไปไกลมาก หากเป็นกรณีแรกก็ถือว่ายังเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าเป็นกรณีที่สอง... เมื่อคิดได้ดังนั้น ยอดฝีมือขอบเขตเอกภาพระดับสี่ทั้งสองคนก็สั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “หากคนผู้นี้บรรลุขอบเขตเอกภาพตั้งแต่อายุ 20 ปีจริง พรสวรรค์ในการบ่มเพาะของเขาก็เพียงพอที่จะครอบงำดินแดนหนานโจวทั้งหมด!” “นั่นสิ! แม้แต่ผู้นำของสำนักเทพยังบรรลุขอบเขตเอกภาพในอายุเท่านี้ แต่ไอ้หมอนี่กลับมีความแข็งแกร่งถึงขั้นสังหารยอดฝีมือขอบเขตเอกภาพระดับสองได้ในพริบตา!” “ความแข็งแกร่งของเขาถือว่าไร้คู่แข่งในหมู่คนรุ่นเยาว์ของดินแดนหนานโจวแล้ว!” “เย่เซวียน! เย่เซวียน! หลังจากแดนลับแลปิดตัวลง ชื่อของคนผู้นี้จะต้องขจรขจายไปทั่วดินแดนหนานโจวอย่างแน่นอน!” “ถูกต้อง! ในความคิดของข้า ชายหนุ่มคนนี้จะต้องเป็นผู้สืบทอดจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ไหนสักแห่งแน่!” เหล่าผู้บ่มเพาะขอบเขตเอกภาพที่คุ้นเคยกันต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้ ยอดฝีมือขอบเขตเอกภาพเหล่านี้เกือบทั้งหมดบรรลุขอบเขตเอกภาพตอนอายุ 70 ปี หรือบางคนก็หลังจากนั้นถึง 100 ปี “แต่ไอ้หมอนี่สังหารหลี่เทียนอวี่ต่อหน้าสาธารณชน เรื่องนี้จะต้องทำให้วิหารจันทร์โลหิตโกรธแค้นอย่างแน่นอน!” “พวกนั้นถือดีมาโดยตลอด พวกมันจะต้องล้างแค้นโดยไม่สนวิธีการแน่ หากชายหนุ่มผู้นี้ตกไปอยู่ในมือพวกมัน ชีวิตคงไม่รอด!” “มีอะไรต้องกังวล? เขาจะต้องเป็นทายาทของขุมพลังระดับซูเปอร์ วิหารจันทร์โลหิตอาจจะไม่กล้าแตะต้องเขา!” “นั่นสิ! ไม่ว่าคนของวิหารจันทร์โลหิตจะจองหองเพียงใด พวกมันก็ยังต้องเกรงกลัวต่อจักรวรรดิระดับซูเปอร์และดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณเหล่านั้น” “แน่นอนว่าหากชายหนุ่มคนนี้ไม่มีแบ็คอัพหนุนหลัง เขาเดือดร้อนแน่! พวกแก่หนังเหนียวจากวิหารจันทร์โลหิตไม่สนหรอกว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะหรือไม่!” “สหาย ท่านคงไม่ได้เชื่อจริงๆ หรอกนะว่าชายหนุ่มคนนี้มาจากราชวงศ์ต้าเฉียน? จะเป็นไปได้อย่างไร?” ... ทุกคนละความพยายามที่จะทำความเข้าใจเค้าโครงของเจตจำนงสายฟ้าสวรรค์ แล้วหันมาสนทนาถึงเรื่องเย่เซวียนอย่างออกรส พวกเขาสงสัยในตัวตนและเบื้องหลังของเขาอย่างยิ่ง ไม่มีใครเชื่อคำพูดของผู้บ่มเพาะจากราชวงศ์ต้าเฉียน พวกเขาต่างคาดเดากันไปเองถึงที่มาและสังกัดของเย่เซวียน อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่คาดว่าเย่เซวียนมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์โบราณ และกำลังออกเดินทางท่องโลกเพื่อฝึกฝนตนเอง เขาอาจจะบังเอิญมาพบกับการเปิดของแดนลับแลโดยไม่ได้ตั้งใจ ด้วยสัมผัสทางจิตที่ทรงพลังของเย่เซวียน เขาได้ยินบทสนทนาของฝูงชนเข้าโดยบังเอิญ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ จากนั้น เย่เซวียนก็นั่งขัดสมาธิ หลับตาลง และเริ่มบ่มเพาะพลัง เย่ว์และหวงหลิงที่อยู่ข้างกายเขาก็ทำเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อยกับการแสดงออกของเย่เซวียน ยิ่งไปกว่านั้น มันคงจะแปลกกว่าหากเย่เซวียนไม่สามารถสังหารและขยี้คู่ต่อสู้ได้ในพริบตา! เมืองเจียวเฮย เมืองเจียงชิง ภูเขาชิงอวิ๋น และที่อื่นๆ เหล่านี้คือสถานที่ที่พวกเขาเคยเห็นเย่เซวียนแสดงความแข็งแกร่งมาแล้ว และทุกครั้งก็จบลงในรูปแบบเดียวกัน คือศัตรูถูกสังหารในพริบตา ในทางกลับกัน พวกเขากลับแปลกใจมากกว่าที่เย่เซวียนสามารถเข้าใจเค้าโครงของเจตจำนงสายฟ้าสวรรค์ได้ นี่คือเจตจำนงขั้นสูงสุด! ส่วนจ้าวอวี้เยี่ยนนั้น เธอไม่สามารถทำจิตใจให้สงบลงได้เลย เธอแอบเหลือบมองอาจารย์ของเธอเป็นระยะ การกระทำของอาจารย์เมื่อครู่นี้น่าเกรงขามเกินไป เขาดูราวกับเทพเจ้าในตอนที่ดึงสายฟ้าจำนวนนับพันมาขัดเกลาร่างกาย ตอนนี้เธอเทิดทูนเขาอย่างหมดหัวใจ “แม่หนู เจ้าไม่ควรวอกแวกขณะบ่มเพาะ” เย่เซวียนเตือนเธอ “ค่ะ อาจารย์!” เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย จากนั้นเธอก็รีบตั้งสมาธิและเริ่มบ่มเพาะอย่างจริงจัง เย่เซวียนที่หลับตาแน่นสัมผัสได้ถึงความพยายามของเธอ และมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก สองวันนี้เป็นวันที่จ้าวอวี้เยี่ยนมีความสุขที่สุด ไม่มีใครด่าทอหรือดูถูกเธอ ยิ่งกว่านั้นด้วยการที่มีอาจารย์อยู่เคียงข้าง เธอก็รู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้เอง จ้าวอวี้เยี่ยนจึงเริ่มกลับมาทำตัวสมกับวัย ซึ่งทำให้เธอดูน่าเอ็นดูยิ่งขึ้น “ถึงเวลาทำให้ระดับพลังของข้าคงที่แล้ว” เย่เซวียนคิดในใจ เดิมทีหลังจากหลอมรวมดอกไม้หมี่ลั่ว การขัดเกลาสัมผัสทางจิตช่วยให้เขาสามารถควบคุมพลังได้ 100% อย่างไรก็ตาม หลังจากถ่ายโอนพลังปราณให้กับจ้าวอวี้เยี่ยน รางวัลจากระบบได้ผลักให้เขาเลเวลอัพสู่ขอบเขตเอกภาพระดับสอง ส่งผลให้พลังในตันเถียนของเขาลดลงเล็กน้อย