บทที่ 930 สมุนคนใหม่ เย่ซวนเห็นว่าอสูรกลืนสายฟ้ายังไม่มีทีท่าว่าจะยอมมาเป็นสมุนของเขา เขาจึงรีบกล่าวต่อ “หากในอนาคตมีโอกาส พี่ใหญ่คนนี้จะหาคู่ครองที่งดงามให้เจ้าอย่างแน่นอน เจ้าจะได้ลงเอยกันและมีเจ้าตัวน้อยสายพันธุ์อสูรกลืนสายฟ้าด้วยกันไง!” “ข้าตกลง!” เมื่อได้ยินเงื่อนไขของเย่ซวน มันก็เริ่มฮัมเพลงและเต้นไปมาอย่างตื่นเต้น โดยลืมเรื่องเกียรติยศของบรรพบุรุษไปจนหมดสิ้น “ฮ่าฮ่าฮ่า… สาวงาม… รอข้าด้วย! ข้ากำลังจะไปหาเจ้า!” มันแทบจะน้ำลายไหลออกมาเสียให้ได้ ท้ายที่สุดแล้ว อสูรกลืนสายฟ้าตัวนี้ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวและหนาวเหน็บในพระราชวังโบราณที่ถูกปิดตายมานานแสนนาน อสูรกลืนสายฟ้าไม่ใช่พวกวิปริตหรอก มันเพียงแค่ต้องการสืบทอดเชื้อสายและมีครอบครัวเป็นของตัวเองเท่านั้น “พี่ใหญ่! นับแต่นี้ไป ข้าจะเป็นสมุนของท่านเอง!” อสูรกลืนสายฟ้าถูกเย่ซวนปราบได้อย่างง่ายดายในทันที มันไม่แม้แต่จะกะพริบตา เงื่อนไขเพียงข้อเดียวนั้นช่างโน้มน้าวใจได้มากกว่าคำพูดหว่านล้อมทั้งหมดที่เย่ซวนพ่นออกมาเสียอีก เย่ซวนถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ หากเขารู้ว่าอสูรกลืนสายฟ้าตัวนี้เหงาขนาดไหน เขาคงไม่ต้องเสียน้ำลายเปล่าๆ ในตอนแรก อย่างไรก็ตาม เมื่อการรับมันเป็นสมุนประสบความสำเร็จ เย่ซวนก็ดีใจจนเนื้อเต้น ส่วนเรื่องการหาภรรยาให้เจ้าตัวนี้ เขาคงต้องเอาไว้คิดทีหลัง แล้วเขาจะไปหาอสูรกลืนสายฟ้าตัวเมียจากที่ไหนกันเล่า? สิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีอยู่แค่ในตำราโบราณเท่านั้น… เย่ซวนจ้องมองอสูรกลืนสายฟ้าแล้วกล่าวว่า “เงื่อนไขที่ข้าเพิ่งเสนอไปน่าจะทำให้เจ้าพอใจแล้ว ทีนี้ถึงตาเจ้าบ้างที่จะต้องให้เงื่อนไขบางอย่างเพื่อให้ข้าพอใจ” “โอ้? หมายความว่าอย่างไร? ข้าก็เป็นสมุนของท่านแล้วนะ ข้ายังต้องมีเงื่อนไขให้ท่านอีกหรือ?” เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ซวนจึงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “แน่นอน ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ในโลกใบนี้ นอกจากข้าแล้ว ก็อาจไม่มีใครในโลกนี้ที่จะปกป้องเจ้าได้อีก” “อีกอย่าง ข้าจะต้องทำงานอย่างหนักเพื่อรับรองความปลอดภัยของเจ้า และยังต้องช่วยหาภรรยาให้เจ้าในเวลาว่างอีก เจ้าไม่ควรทำอะไรตอบแทนบ้างหรือ?” เมื่อได้ยินเช่นนั้น อสูรกลืนสายฟ้าก็พยักหน้าและกล่าวว่า “นั่นก็จริง” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อเห็นแก่ภรรยาในอนาคต มันจึงหันไปหยิบสมบัติระดับอมตะออกมา นั่นก็คือ ระฆังสั่นฟ้า “พี่ใหญ่ ข้าได้สิ่งนี้มาโดยบังเอิญ หากข้าจำไม่ผิด มันเป็นสมบัติที่ดีทีเดียว ถือว่าเป็นของขวัญจากข้าให้พี่ใหญ่แล้วกัน” “พี่ใหญ่ ท่านจะหาภรรยาให้ข้าเมื่อไหร่หรือ?” เมื่อเห็นระฆังสั่นฟ้านี้ เย่ซวนก็มีความสุขไม่น้อย ‘ดีมาก ดีมาก น้องชายคนนี้รู้จักวิธีทำตัวดีทีเดียว’ เขารับสมบัติมาจากอสูรกลืนสายฟ้าด้วยความยินดี แม้จะแสร้งทำท่าทีไม่เต็มใจอยู่บ้างก็ตาม “น้องชาย ข้าไม่ได้ละโมบในสมบัติของเจ้าหรอกนะ เพียงแต่ถ้าไม่มีอะไรติดไม้ติดมือเลย การที่ข้าจะลงมือทำอะไรให้เจ้านั้นมันก็เป็นเรื่องยาก” “ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วงพี่ใหญ่ ข้าเข้าใจวิธีการดี” อสูรกลืนสายฟ้าตอบอย่างมีเลศนัย โดยไม่มีเค้าโครงของสัตว์เทพผู้สูงส่งเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่ามันรู้ความเช่นนี้ เย่ซวนจึงกล่าวขึ้นทันที “หากเจ้าต้องการตามหาคู่ครอง เจ้าจำเป็นต้องเรียนรู้ทักษะบางอย่าง เดี๋ยวพี่ใหญ่จะสาธิตให้เจ้าดูด้วยตัวเอง” “หากเจ้าเรียนรู้มันได้ เจ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะหาภรรยาในอนาคตไม่ได้อีกต่อไป” อสูรกลืนสายฟ้าพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง มันถูกหว่านล้อมจนเชื่อสนิทใจไปแล้ว เย่ซวนยิ้มออกมา ในใจกำลังคิดถึงสมบัติอมตะจากสวรรค์ที่อสูรตัวนี้กำลังเฝ้าอยู่ หลังจากกระแอมลำคอ เย่ซวนก็กล่าวต่อ “อย่างไรก็ตาม… สถานการณ์ปัจจุบันของเจ้าช่างแก้ไขได้ยากลำบากเหลือเกิน” ขณะที่โยนระฆังสั่นฟ้าในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจ เย่ซวนกล่าวว่า “แค่สมบัติชิ้นนี้ชิ้นเดียวคงไม่เพียงพอที่จะช่วยให้เจ้าหาภรรยาได้หรอกนะ” สายตาของเย่ซวนเลื่อนไปที่ผลไม้จิตวิญญาณโลหิตสีชาดที่อยู่ด้านหลังอสูรกลืนสายฟ้า อสูรกลืนสายฟ้าไม่ใช่คนโง่ มันเข้าใจในทันทีว่าเย่ซวนต้องการอะไร หลังจากครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ตระหนักได้ว่าสมบัติอมตะจากสวรรค์นั้นไม่ได้ส่งผลอะไรกับตัวมันมากนัก อย่างมากที่สุดมันก็แค่ช่วยเพิ่มพลังชีวิตและบ่มเพาะพลังได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น อันที่จริงที่มันคอยปกป้องสมบัตินี้มาโดยตลอด ก็เป็นเพราะมันมองว่ามันเป็นสุดยอดสมบัติไปเองโดยจิตใต้สำนึก เมื่อลองคิดดูแล้ว ต่อให้มันเก็บสมบัติจากสวรรค์ชิ้นนี้ไว้กับตัว มันก็มีแต่จะดึงดูดความสนใจจากคนที่ไม่พึงประสงค์ ในกรณีนั้น สู้ยกให้คนอื่นไปเสียยังจะดีกว่า มันรู้อยู่แก่ใจว่าหากเย่ซวนต้องการจะชิงสมบัติอมตะจากสวรรค์นี้ไปจริงๆ มันก็ไม่มีปัญญาที่จะขัดขวางเขาได้ แถมยังจะได้ภรรยากลับมาเป็นการตอบแทน ซึ่งถือว่าคุ้มค่าสุดๆ เมื่อคิดได้ดังนั้น มันจึงหยิบผลไม้จิตวิญญาณโลหิตสีชาดออกมาแล้วยื่นให้ด้วยสองมือ พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฮ่าฮ่าฮ่า พี่ใหญ่ ท่านก็รู้ว่าหลายคนต่างจ้องจะแย่งชิงสมบัติอมตะจากสวรรค์ของข้า หากข้าเก็บมันไว้กับตัวก็มีแต่จะนำปัญหามาให้ตัวเอง ดังนั้น ท่านเก็บมันไว้เถิดพี่ใหญ่” เย่ซวนตื่นเต้นเป็นอย่างมากเมื่อเห็นเช่นนี้ เจ้าตัวนี้ฉลาดไม่เบา และเข้าใจคำใบ้ของเขาทันที “ฮ่าฮ่า!” เย่ซวนยิ้มและเก็บผลไม้จิตวิญญาณโลหิตสีชาดไป จากนั้นเขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “มีบางอย่างที่ข้าต้องทำให้เจ้าชัดเจนเสียก่อน ไม่ใช่ว่าข้าอยากจะฉกชิงสมบัติของเจ้าไป แต่ข้าเพียงแค่จะเก็บรักษามันไว้ เพื่อไม่ให้เจ้าต้องพบกับหายนะเพราะมันในอนาคตต่างหาก” “น้องชายเข้าใจแล้ว พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล” อสูรกลืนสายฟ้าช่างรู้ความจริงๆ มันกล่าวเช่นนั้นโดยไม่ลังเลเลย อย่างไรเสียมันก็ดีใจที่ได้สละภาระชิ้นนี้ออกไป บางทีหลังจากนี้มันอาจจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขมากขึ้น ตอนนี้มันกำลังตั้งตารอที่จะสร้างครอบครัวและมีทายาทเสียที ทำแบบนี้ บรรพบุรุษของมันคงจะดีใจใช่ไหมนะ?