Chapter 95 - เย่ซวน เจ้ายังจะซ่อนตัวอยู่อีกหรือ? “คำพูดของเจ้าไม่มีความหมายหรอก เจ้ามีหลักฐานอะไรบ้างไหม?” ว่านซานไห่หรี่ตาลงและมองไปที่หมิงเสวี่ย “ไร้สาระ! ข้าเป็นถึงเจ้าสำนักเสวียนอิน เจ้าคิดว่าข้าจะใส่ร้ายใครโดยไม่มีมูลอย่างนั้นหรือ?” เมื่อเห็นดังนั้น หมิงเสวี่ยก็เผยรอยยิ้มเยาะเย้ยในขณะที่มือไพล่หลังอยู่! “ออกมา!” วูบ! วูบ! ลำแสงสองสายพุ่งผ่านไป และหลี่อู๋จี๋กับกู่ต้าก็ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน แต่ละคนกำลังควบคุมผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้จากสำนักชิงหยุนมาด้วย เมื่อเห็นภาพนั้น ใบหน้าของเหล่าผู้อาวุโสก็เปลี่ยนสีไปทันที เป็นไปได้ไหมว่าคนจากสำนักเสวียนอินที่มาในวันนี้ ไม่ได้มีแค่หมิงเสวี่ยเพียงคนเดียว? “บอกพวกเขาไปว่าเจ้ารู้อะไรบ้าง เย่ซวนคือฆาตกรที่สังหารศิษย์รักของข้าอย่าง ตวนอู๋เจี๋ย และ ตวนอู่อี้ ใช่หรือไม่?” พวกเขาโยนผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้ทั้งสองคนลงมาอย่างไม่ใส่ใจ “ใช่... ใช่แล้วครับ ผมเห็นผู้อาวุโสเย่ซวนลงมือสังหารพวกเขาทั้งสองคนด้วยตาตัวเอง!” “ผม... ผมขอสาบานด้วยชีวิตเลยครับว่าเป็นฝีมือของผู้อาวุโสเย่ซวนจริงๆ!” เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของหลี่อู๋จี๋ ทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว “ไร้สาระสิ้นดี เจ้าคิดว่าแค่คำกล่าวอ้างฝ่ายเดียวจะสามารถปรักปรำผู้อาวุโสในสำนักของข้าได้งั้นหรือ? ส่วนความจริงคืออะไรนั้น พวกเจ้าก็ควรจะรอให้ผู้อาวุโสเย่ซวนกลับมาเสียก่อน เขาจะเป็นผู้ตอบโต้ข้อกล่าวหาของพวกเจ้าเอง!” “อีกอย่าง ข้าไม่เคยเห็นคนสองคนนั้นในสำนักชิงหยุนของข้ามาก่อนเลย!” ว่านซานไห่กล่าวพร้อมกับแค่นหัวเราะ “ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะไม่ยอมเลือกทางที่ง่ายสินะ!” เมื่อเห็นดังนั้น แววตาของหมิงเสวี่ยก็เย็นเยียบขึ้น พวกคนแก่หัวรั้นกลุ่มนี้ เห็นทีการกำจัดพวกเจ้าทุกคนให้สิ้นซากคงเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เข้าใจถึงความน่าสะพรึงกลัวของสำนักเสวียนอิน อย่างไรก็ตาม เขายังคงมีความกังวลเล็กน้อย ตัวเขาเองไม่สามารถตรวจพบร่องรอยของเย่ซวนได้ และท่านประมุขก็ยังไม่ปรากฏตัว เป็นไปได้หรือไม่ว่าแม้แต่ท่านประมุขก็ยังหาตัวเย่ซวนไม่พบ? หรือว่าที่ว่านซานไห่พูดจะเป็นเรื่องจริงที่ว่าเย่ซวนกำลังฝึกตนอยู่ในโลกภายนอก? หรืออาคมลับที่เขาสร้างขึ้นนั้นมีระดับที่สูงเกินไปกันแน่? ตามแผนที่วางไว้ พวกเขาต้องยืนยันตำแหน่งของเย่ซวนให้ได้โดยเร็วที่สุด จากนั้นจึงเบี่ยงเบนความสนใจของว่านซานไห่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เปิดใช้งานอาคมปกป้องภูเขา พวกเขาจะสังหารเย่ซวนให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ และถ้าเป็นไปได้ก็ต้องสังหารในคราวเดียว ตราบใดที่พวกเขารวดเร็วพอ เย่ซวนย่อมไม่มีเวลาตอบโต้ก่อนที่เขาจะตาย ถึงเวลานั้น ก็จะไม่มีใครล่วงรู้ว่าสำนักเสวียนอินได้กักตุนปราณและแก่นโลหิตเอาไว้ นี่คือวิธีที่ปลอดภัยที่สุด กระนั้น พวกเขากลับไม่สามารถระบุตำแหน่งของเย่ซวนได้ จึงเป็นที่ชัดเจนว่าแผนการล้มเหลว ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือต้องลงมือทันที หลังจากที่อาคมปกป้องภูเขาถูกเปิดใช้งานโดยว่านซานไห่แล้ว เย่ซวนคงจะไม่มัวแต่ซ่อนตัวเป็นหนูท่ออยู่อย่างนั้นหรอกใช่ไหม? ทว่าหากทำเช่นนี้ เย่ซวนก็จะตัดสินใจเปิดเผยความจริงเรื่องที่สำนักเสวียนอินกักตุนปราณและแก่นโลหิตของชาวบ้านด้วยการสังหารหมู่ตามหมู่บ้านต่างๆ อย่างแน่นอน แต่แล้วอย่างไรล่ะ? ในเมื่อมีท่านประมุขอยู่ด้วย วันนี้จะไม่มีใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว! แม้แต่ราชวงศ์ต้าเฉียนก็ไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้อีกต่อไป ในเมื่อท่านประมุขบรรลุถึงจุดสูงสุดของขอบเขตก่อแก่นแล้ว พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวราชวงศ์ต้าเฉียนแต่อย่างใด พวกเขาสามารถกักตุนปราณและแก่นโลหิตต่อไปได้อย่างเปิดเผย ตราบใดที่ท่านประมุขเลื่อนระดับไปสู่ขอบเขตเอกภาพ ท่านก็จะกลายเป็นผู้ปกครองสูงสุดแห่งอาณาจักรต้าเฉียน ฉัวะ! ร่างของหมิงเสวี่ยหายวับไปทันที และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งโลก ในเวลาเดียวกัน ว่านซานไห่ก็รีบบดขยี้ป้ายหยกในมือลง ไม่กี่อึดใจต่อมา ภูเขาชิงหยุนเริ่มสั่นสะเทือน ยอดเขานับไม่ถ้วนพ่นลำแสงและพลังงานอันเจิดจ้าออกมา ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นม่านพลังงานขนาดมหึมาที่โอบล้อมสำนักชิงหยุนไว้อย่างสมบูรณ์ “หึ!” เมื่อเห็นดังนั้น หมิงเสวี่ยก็แค่นเสียงเย็น ถึงแม้เขาจะเคลื่อนที่เร็วปานสายฟ้า แต่อาคมปกป้องภูเขาก็ยังคงถูกเปิดใช้งานได้สำเร็จอยู่ดี “ข้าอยากรู้นักว่ากระดองเต่าของพวกเจ้านี่จะแข็งแกร่งสักแค่ไหนกัน!” ทันทีที่สิ้นคำ พลังแห่งแก่นทองคำอันมหาศาลก็ระเบิดออกมา หมัดของเขาเปล่งแสงสีทองสว่างไสวและเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัว แม้จะมีอาคมปกป้องภูเขากั้นกลางอยู่ แต่ร่างกายของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน หากพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับพลังนี้โดยตรง ร่างกายคงแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา ปัง! พวกเขามองเห็นเค้าโครงของหมัดหมิงเสวี่ยที่พุ่งเข้าใส่ หมัดที่ทรงพลังอย่างหาที่สุดไม่ได้กระแทกเข้ากับอาคมปกป้องภูเขาอย่างจัง ครืน! อาคมปกป้องภูเขาสั่นสะเทือน ม่านพลังงานกระเพื่อมเป็นชั้นๆ ทว่ายอดเขาอันยิ่งใหญ่ของสำนักชิงหยุนยังคงถ่ายเทพลังงานออกมาอย่างต่อเนื่อง การโจมตีของหมิงเสวี่ยไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานของอาคมปกป้องภูเขาได้เลย กระนั้น พลังของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูงก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวเกินบรรยาย แรงปะทะที่ตามมาทำให้ยอดเขาบางแห่งรอบสำนักชิงหยุนราบเป็นหน้ากลอง และผืนป่าโดยรอบก็กลายเป็นพื้นที่รกร้างในทันที เมื่อเห็นภาพนั้น เหล่าศิษย์จากสำนักต่างๆ ก็หน้าถอดสี พวกเขากลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมพยายามระงับความหวาดกลัวและตกใจที่อัดแน่นอยู่ภายใน นี่คือพลังของเจ้าสำนักเสวียนอินงั้นหรือ? เพียงหมัดเดียว แรงปะทะที่ตามมาก็ทำลายยอดเขาไปถึงสามแห่ง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของพวกเขาพร้อมๆ กัน น่ากลัวเหลือเกิน! ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยได้ยินเพียงเรื่องความน่าสะพรึงกลัวของผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นทองคำจากตำราและคำบอกเล่าเท่านั้น แต่เมื่อได้เห็นกับตาตัวเองในตอนนี้ พวกเขาก็รู้ซึ้งว่าความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายนั้นไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เพียงแค่หมัดเดียว ร่างกายและจิตวิญญาณของพวกเขาก็คงจะแตกสลายไปเสียแล้ว ไม่ใช่แค่เหล่าศิษย์ที่ตื่นตระหนก แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสขอบเขตก่อแก่นเองก็ยังใบหน้าซีดเผือด แม้พวกเขาจะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตก่อแก่นเช่นกัน แต่ขอบเขตแก่นเสมือนกับขอบเขตแก่นทองคำนั้นเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ช่องว่างระหว่างทั้งสองขอบเขตนั้นราวกับฟ้ากับเหวที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้! พวกเขารู้ดีว่าต่อให้ร่วมมือกัน ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของหมิงเสวี่ยได้เลย ว่านซานไห่เป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของขอบเขตแก่นแท้ขั้นกลาง ด้วยการที่เคยเห็นเย่ซวนแสดงเจตจำนงกระบี่ ทำให้เขาเข้าใจในเจตจำนงกระบี่ของตนเอง ความแข็งแกร่งของเขาจึงเทียบได้กับผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้ขั้นสูง ถึงกระนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับขอบเขตแก่นทองคำขั้นสูง บนใบหน้าของพวกเขาก็มีเพียงความสิ้นหวังเท่านั้น “เย่ซวน! เจ้ายังจะซ่อนตัวอยู่อีกหรือ?” หลังจากปล่อยหมัดนั้นไป หมิงเสวี่ยก็หยุดการโจมตีลง พลังของอาคมปกป้องภูเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป และลำพังตัวเขาเพียงคนเดียวไม่อาจทำลายมันลงได้ “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะจากไปเพียงเพราะทำลายม่านพลังนี้ไม่ได้?” หมิงเสวี่ยกวาดสายตามองไปรอบสำนักชิงหยุน แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยใดๆ ของเย่ซวน เป็นไปได้ไหมว่าเย่ซวนจากสำนักชิงหยุนไปแล้วจริงๆ? เมื่อคิดได้ดังนั้น หมิงเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว หากเป็นเช่นนั้นสถานการณ์คงจะยุ่งยากเสียแล้ว