ตอนที่ 2485 ออกจากการหลบหนี ด้วยการปกป้องของเอฟเวลิน ทำให้ดาเวียสทำไม่ได้ที่จะสกัดข้อมูลจากเธอ จึงยิ้มออกเล็กน้อย จุดมุ่งของเขาไม่ใช่เพื่อค้นหาขุมสมบัติที่สืบทอด แต่ต้องการรู้ว่าเธอได้แลกเปลี่ยนข้อมูลอันล้ำค่ากับคนอื่นหรือไม่ หากมีแล้ว หมายถึงว่าสิ่งต่าง ๆ กำลังเป็นไปอย่างราบรื่น ทำให้ส่วนใดส่วนหนึ่งของหัวใจเขาได้พักผ่อนอย่างผ่อนคลาย มันเป็นเวลาเพียงเล็กน้อยกว่าหนึ่งปีนับตั้งแต่พวกเขาเริ่มฝึกในค่ายอớ่วมเก้ามโหฬม (Nine‑Treasured Immortal Ordeal Palace) ทำให้พลังการเพาะปลูกและอานoubleความแข็งแรงเพิ่มขึ้นเร็วกว่าเดิมหลายสิบเท่า อย่างไรก็ตาม ระหว่างนั้นก็มีการพบปะมากมายที่ลเรซ่าแจกของรางวัลให้ทุกคน พร้อมความกังวลว่าในช่วงนี้อาจเกิดการโต้แยกแย้งระหว่างผู้หญิงของเขาโดยไม่มีสาเหตุที่ชัดเจน เขาไม่เชื่อว่ากลุ่มผู้หญิงหลายคนจะเป็นงานเลี้ยงที่สงบสุข แม้ว่าพวกเธอจะไม่รอศัพท์แยกแยะกัน แต่ความเห็นแตกต่างก็เป็นเชื้อไฟที่อาจติดขึ้นและระเบิดได้จากความบากหมางเล็กน้อย Fortunate เหตุการณ์เช่นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นตามที่เขาพอใจที่เห็นจากสีหน้าของเอฟเวลินและพฤติกรรมของคนรอบข้าง ‘อื้อ น่าจะยังโชคดีกับผู้หญิงอยู่เรื่อย ๆ...’ ด้วยที่มีเอฟเวลินอยู่เคียงข้าง ทำให้ดาเวียสมีอารมณ์ดีขณะกลับมายังมัธยฐาน (mansion) ความโกรธที่เคยซึมลึกเข้าใจหัวใจและจิตวิญญาณจากการต่อสู้กับเผ่าพันธุ์ไฟฟีนิกซ์และมังกรโลกก็ไม่สำคัญอีกต่อไป แต่ว่าเขาก็ยังอยากเร็ว ๆ รู้ว่าในธรรมะคงของเชอร์รี่ย์สองคนจะเป็นอะไร ตื่นเต้นทำให้เร่งเท้าก้าว ไม่กี่ครู่ต่อมา พวกเขาก็พบกับสองสาวผู้สวยงามที่รออยู่ ‘สามี เจ้ากลับมาพร้อมแล้ว~’ ฟิโอร่าหัวเราะอย่างสบายใจและทักทายเขา มิ้นจิยิ้มแจ่มจรัสด้วย ‘อะไร? พวกเจ้าพอใจกับบ้านพักหรือ?’ ‘พอใจ? เราตะลึงจนพูดไม่ออก ภายในบ้านออกแบบอย่างสวยงามจนเกินบรรยาย มีสปริงน้ำร้อนอยู่ในลานภายในอีกด้วย’ ‘ใช่แล้ว คิดว่ามันไม่น่าจะสวยงามขนาดนี้ แต่ด้วยระดับของวัสดุที่ใช้สร้างนั้นสูงมาก ใครจะรู้ว่า Aurora Cloud Gate ใส่ใจขนาดนี้’ ฟิโอร่าและมิ้นจิเขาหายใจด้วยความพอใจ ไม่เชื่อว่าได้อาศัยอยู่ในบ้านขนาดนี้ พร้อมกับการที่ทั้งหมดนี้เป็นของดาเวียสเพียงคนเดียวและมีขนาดเทียบเท่ากรังด์อัลสไทม์ซิตี้ ทำให้พวกเธอตื่นเต้นจนพูดไม่ออก ดาเวียสหัวเราะบ้างอย่างทำให้คิ่วออกว่า ‘ผมได้สอบถามคนงานแล้ว พวกเขาบอกว่าเกือบทุกอย่างสามารถปรับแต่งได้ หากคุณมีคะแนนส่วนร่วมที่พอเพียง’ ‘หวานจัง~ หากข้าขึ้นสู่สเตจอิมมอร์ตัล แม้แต่จะช่วยคุณได้บ้าง’ ‘อ่า ไม่มีทาง’ ‘ฮาฟ! ฉันทำดีกับเจ้า แต่เจ้าแล้ว? Beh~’ ‘อาฮาฮาฮา~’ มิ้นจิฉีกลอเบา ๆ ให้เขา ทำให้คนอื่นหัวเราะตาม ทันที่นั้นเอง เอลเลีย, นาเดีย, อิซาเบลลา และ เชอร์รี่ย์ก็เข้ามาร่วมด้วย เขาสามารถสังเกตได้ว่าทั้งคู่อยู่ใกล้ขั้นอิมมอร์ตัลแล้ว แต่ยังอยู่ในระดับที่เกือบถึงเกรดเก้าแล้ว ผลงานของพวกเขาอยู่ระดับสูงสุดของอิมมอร์ตัล ทำให้ในอนาคตพวกเขาก็จะมีความแข็งแรงเหมือนกับนาตาลยาในอนาคต แม้ว่าอาจต่ำกว่าเพราะขาดข้อสองของนาตาลยาและเชอร์รี่ย์ ส่วนแรกควบคุมน้ำแข็งและยิน ส่วนหลังควบคุมไฟและน้ำแข็ง ฟิโอร่าและมิ้นจิหาไม่สามารถทำได้เทียบเท่าพี่สาวของพวกเขา แต่ด้วยเซฟิยาที่ได้กลายเป็นวิญญาณฟ้าระดับราชธิดา Sky Gale อาจทำให้ฟิโอร่าแซงได้ แต่ว่า นาเดียและเชอร์รี่ย์แจ้งว่าไม่มีอะไรน่าสงสัย พวกเขาพูดคุยเกี่ยวกับบ้านพักขณะเดินเข้าไปในมัณฑ์ และต่อจากนั้นบทสนทนาเปลี่ยนไปสู่ด้านนอกของมัณฑ์ ที่พวกเขาพูดถึงศาสนาและการผจญภัยของเขา เมื่อเวลาผ่านไป หลายคนก็ออกจากความเงียบและมาร่วมกับพวกเขา แล้วเล่าเรื่องราวและความก้าวหน้าในชีวิตของแต่ละคน เลียส่งสัญญาณทักทายเขาจากความอายที่ยังคงแสงส่องประกายอันยิ่งใหญ่ ทั้งตานี่, โซเฟีย และ นีร่าต่างมองเขาด้วยความคาดหวัง รวมถึงบีไลและ เวสทริย่าที่ได้ก้าวสู่ระดับอิมมอร์ตัล ดาเวียสชื่นชมบีไลและเวสทริย่าในความก้าวหน้าอันมากของการเพาะปลูก ทำให้พวกเขาหัวเราะและเยาะเย้อเหมือนเด็กเล็ก แม้ว่าพวกเธอจะเป็นราชินีแห่งมังกร ชะตานิรันดร์ก็เป็นความฝันเช่นกัน เพราะต้องใช้เวลาเป็นพันปีเพื่อบรรลุพลังระดับนี้ ถ้าได้รับโอกาสออกไปเก็บทรัพยากร เมื่อบรรลุจุดนั้น พวกเขารู้สึกเหมือนลอยอยู่บนเมฆ พายุตะวันตกในดวงตาพวกเขาเผยอิริยะอาตมะที่มีต่อดาเวียส พร้อมมองรอบ ๆ พบว่าการแข่งขันก็สูงเช่นเดียวกัน เอฟเวลีย์ก็ปรากฏตัวเช่นกัน แต่เธอเร็ว ๆ นี้พบว่าได้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมน้อย จึงรีบเข้าหาเชอร์รี่ย์ ทำเหมือนว่าเธอไม่รู้จักใครอื่น Freya ก็ทำเช่นเดียวกัน ความน่ารักและความสาวของเธอหายไป การที่เธอเคลื่อนไหวกลับกลายเป็นศรีชนมากขึ้นตามธรรมชาติของจิตใจ ทั้งยังทำให้การรบกวนเอฟเวลีย์ทำอย่างหรูหรา ทำให้ทุกคนหัวเราะ ดาเวียสไม่อาจห้ามยิ้มแบบคนโง่เขลาให้กับพวกเขา ทั่วรอบ ๆ ล้วนมีสตรีที่สวยงามและเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา สวนดอกไม้รอบข้างทำให้เขารู้สึกเหมือนจักรพรรดิ แต่ในเวลาเดียวกันหัวใจก็เจ็บปวด แต่เพียงเท่านั้น ทีน่า, ดาลิญา, คลาร่า และ ทีอา ยังไม่ได้มา ทำให้ดาเวียสรู้สึกกังวลเล็กน้อย เนื่องจากพวกเธอไม่เคยออกจากความเงียบมาก่อน ส่วนเชลยา ก็ยังคงอยู่ในความเงียบ แต่ดูเหมือนว่าเธอได้แจ้งมิ้นจิว่าเธอจะไม่ออกappearance เว้นแต่จำเป็นเท่านั้น จึงกำลังวางแผนที่จะโทรหาเธอภายหลัง แม้แต่เอเวอร์ไลท์ ก็เป็นที่ถกเถียงกันมากเกินไปที่จะพาออกไป ดังนั้นเขาจึงขอโทษเธอและทำให้เธออยู่ในพระราชวังต่อไป แม้แต่ศาสดาโลนาเรียอาจปรากฏที่บ้านพักของเขา หากเขาไม่ระวัง แต่ในตอนนี้… ปากของเขาเบิกยิ้มออก *Whoosh!~* *พี่ชาย…* ในที่สุดคลาร่า ปรากฏตัว ผมสีบลอนยาวตกบ่า ขณะที่ดวงตาสีเทาออกเผ็ดเย็นจดจ่อมองเขา ในดวงตาของเธอมีความตกใจที่ชัดเจน แต่ในใบหน้าที่เย็นชาก็สบายขึ้นเมื่อเห็นดาเวียสได้ก้าวสู่ระดับอิมมอร์ตัล พร้อมด้วยสนามรบที่ไม่สามารถบรรยาย ทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน เขาไม่สามารถเห็นเขาจากไหนเลย หรือแม้แต่จะบอกได้ว่าเขาคือพี่ชายคนเดียวกันที่เคยรู้จัก แต่เขาก็เชื่อว่าเขาคือพี่ชายคนเดิมที่คุ้นเคยกันดี ทันทีที่หันศีรษาเขายังพบว่าเอลเลียนั่งอยู่บนโซฟา ท่าทางของเธอไม่ได้หรูหราอลังการ เธอพับเข่าขึ้นมาหาอกและห่อรอบแขนไว้ พร้อมรอยยิ้มที่เห็นชัดบนใบหน้า ‘ลูกคลาร่า อยู่กับฉันนานแล้ว ฉันคิดถึงเจ้า…’ ‘ข้… ไม่ชอบเจ้า’ คลาร่าตอบเย็นชา ทำให้คนอื่นประหลาดใจ ก่อนที่จะเสริมว่า ‘สำหรับบางเหตุผลบางอย่าง ฉันทำอะไรไม่ต่อเนื่องต่อหน้าเจ้า ไม่รู้ทำไม’ ‘…’ อย่างไรก็ตาม คนอื่นรู้สึกอาย ๆ ไปบ้าง ‘คลาร่า เจ้าก็ไม่รู้ว่าแต่เอลเลียช่วยเรา…’ เชอร์รี่ย์ยืนยันว่าเอลเลียช่วยเราเมื่อเธออธิบายเพื่อซ่อมแซมความแตกต่างที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีใครรับรู้ แต่ในตอนนี้… ปากของเขาเบิกยิ้มออก *Whoosh!~* *พี่ชาย…* ในที่สุดคลาร่า ปรากฏตัว ผมสีบลอนยาวตกบ่า ขณะที่ดวงตาสีเทาออกเผ็ดเย็นจดจ่อมองเขา ในดวงตาของเธอมีความตกใจที่ชัดเจน แต่ในใบหน้าที่เย็นชาก็สบายขึ้นเมื่อเห็นดาเวียสได้ก้าวสู่ระดับอิมมอร์ตัล พร้อมด้วยสนามรบที่ไม่สามารถบรรยาย ทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน เขาไม่สามารถสังเกตเห็นเขาจากไหนเลย หรือแม้แต่จะบอกได้ว่าเขาคือพี่ชายคนเดียวกันที่เคยรู้จัก แต่เขาก็เชื่อว่าเขาคือพี่ชายคนเดิมที่คุ้นเคยกันดี สังเกตจากวิธีที่เจ้านั่งและสีหน้าของเจ้า ฉันไม่แน่ใจว่าเจ้าก็ไม่ใช่ไหมเรียใช่หรือ? เอลเลียนั่งบนโซฟาแต่ท่าทางของเธอไม่ได้หรูหราอลังการ เธอพับเข่าขึ้นมาหาอกและห่อรอบแขนไว้ในขณะที่ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า ‘ลูกคลาร่า อยู่กับฉันนานแล้ว ฉันคิดถึงเจ้า…’ ‘ข้… ไม่ชอบเจ้า’ คลาร่าตอบเย็นชา ทำให้คนอื่นประหลาดใจ ก่อนที่จะเสริมว่า ‘สำหรับบางเหตุผลบางอย่าง ฉันทำอะไรไม่ต่อเนื่องต่อหน้าเจ้า ไม่รู้ทำไม’ ‘…’ อย่างไรก็ตาม คนอื่นรู้สึกอาย ๆ ไปบ้าง ‘คลาร่า เจ้าก็ไม่รู้ว่าแต่เอลเลียช่วยเรา…’ เชอร์รี่ย์ยืนยันว่าเอลเลียช่วยเราเมื่อเธออธิบายเพื่อซ่อมแซมความแตกต่างที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีใครรับรู้ แต่ในตอนนี้… ปากของเขาเบิกยิ้มออก *Whoosh!~* *พี่ชาย…* ในที่สุดคลาร่า ปรากฏตัว ผมสีบลอนยาวตกบ่า ขณะที่ดวงตาสีเทาออกเผ็ดเย็นจดจ่อมองเขา ในดวงตาของเธอมีความตกใจที่ชัดเจน แต่มุมหน้าใบหน้าที่เย็นชาใจก็สบายขึ้นเมื่อเห็นดาเวียสได้ก้าวสู่ระดับอิมมอร์ตัล พร้อมด้วยสนามรบที่ไม่สามารถบรรยาย ทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน เขาไม่สามารถมองเห็นเขาจากที่ไหนได้เลย หรือแม้แต่จะบอกได้ว่าเขาคือพี่ชายคนเดิมที่เคยรู้จัก แต่เขาก็เชื่อว่าเขายังคงเป็นพี่ชายคนเดิมที่คุ้นเคย ‘ตามที่คุณนั่งและสีหน้าของคุณ ฉันไม่แน่ใจว่าเจ้าก็ไม่ใช่ไหมเรียใช่หรือ?’ เอลเลียนั่งบนโซฟาแต่ท่าทางของเธอไม่ได้หรูหราอลังการ เธอพับเข่าขึ้นมาหาอกและห่อรอบแขนไว้ พร้อมรอยยิ้มที่เห็นชัดบนใบหน้า ‘คุณน้อยคลาร่า อยู่กับฉันนานแล้ว ฉันคิดถึงเจ้า…’ ‘ข้… ไม่ชอบเจ้า’ คลาร่าตอบเย็นชา ทำให้คนอื่นประหลาดใจ ก่อนที่จะเสริมว่า ‘สำหรับบางเหตุผลบางอย่าง ฉันทำอะไรไม่ต่อเนื่องต่อหน้าเจ้า ไม่รู้ทำไม’ ‘…’ อย่างไรก็ตาม คนอื่นรู้สึกอาย ๆ ไปบ้าง ‘คลาร่า เจ้าก็ไม่รู้ว่าแต่เอลเลียช่วยเรา…’ เชอร์รี่ย์ยืนยันว่าเอลเลียช่วยเราเมื่อเธออธิบายเพื่อซ่อมแซมความแตกต่างที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่มีใครรับรู้ แต่ในตอนนี้… ปากของเขาเบิกยิ้มออก *Whoosh!~* *พี่ชาย…* ในที่สุดคลาร่า ปรากฏตัว ผมสีบลอนยาวตกบ่า ขณะที่ดวงตาสีเทาออกเผ็ดเย็นจดจ่อมองเขา ในดวงตาของเธอมีความตกใจที่ชัดเจน แต่ในใบหน้าที่เย็นชาก็สบายขึ้นเมื่อเห็นดาเวียสได้ก้าวสู่ระดับอิมมอร์ตัล พร้อมด้วยสนามรบที่ไม่สามารถบรรยาย ทำให้หัวใจเธอสั่นสะท้าน เขาไม่สามารถมองเห็นเขาจากที่ไหนได้เลย หรือแม้แต่จะบอกได้ว่าเขาคือพี่ชายคนเดิมที่เคยรู้จัก แต่เขาก็เชื่อว่าเขายังคงเป็นพี่ชายคนเดิมที่คุ้นเคย ‘จากวิธีที่เจ้านั่งและสีหน้าของเจ้า ฉันไม่แน่ใจว่าเจ้าก็ไม่ใช่ไหมเรียใช่หรือ?’ เอลเลียนั่งบนโซฟาแต่ท่าทางของเธอไม่ได้หรูหราอลังการ เธอพับเข่าขึ้นมาหาอกและห่อรอบแขนไว้ พร้อมรอยยิ้มที่เห็นชัดบนใบหน้า ‘คุณน้อยคลาร่า อยู่กับฉันนานแล้ว ฉันคิดถึงเจ้า…’ ‘ข้… ไม่ชอบเจ้า’ คลาร่าตอบเย็นชา ทำให้คนอื่นประหลาดใจ ก่อนที่จะเสริมว่า ‘สำหรับบางเหตุผลบางอย่าง ฉันทำอะไรไม่ต่อเนื่องต่อหน้าเจ้า ไม่รู้ทำไม’ ‘…’ แต่ในตอนนี้… ปากของเขาเบิกยิ้มออก *Whoosh!~* *พี่ชาย…* ในที่สุดคลาร่า ปรากฏตัว ผมสีบลอนยาวตกบ่า ขณะที่ดวงตาสีเทาออกเผ็ดเย็นจดจ่อมองเขา *(จบ)*