ก่อนที่เรื่องทั้งหมดจะเริ่มต้นขึ้นนั้น ทันทีที่เอเวลินถูกดาเวิสกดจนลงบนพื้น เนตรย่าตะลึง! ด้วยสำนึกของเธอที่ถูกฝึกให้รับรู้ถึงพลังยิน ทำให้เธอไวต่อการรับรู้ทุกสิ่งที่กำลังเผาไหม้ด้วยพลังยัง ซึ่งเป็นตรงข้ามกันนั้น ทำให้รู้สึกตุดติง ทั้งยังพลังยังที่ร้อนแรงจากดาเวิสปล่อยออกมาทำให้เธอรู้สึกจ้าใจจนตะลึง! เธอรู้ว่าพลังยังของเขาเกิด overload จากการแตกสลายและแบกรับภาระ ทำให้เขากลายเป็นคนหลงในตัณหา! ดังนั้นในเวลาเดียวกันนั้น เธอไม่ได้พูดอะไรอีกเลย บินกระไปยังนาเดียที่กำลังเดินเข้ามาแล้วจับมือเธอ พานางออกจากห้องโดยไม่แม้แต่ทำสัญญาณใด ๆ ให้ดาเวิสและเอเวลินอีกต่อไป แต่เนื้อเรื่องของนาเดียกลับแตกต่าง เธอหรี่ตากว้างดูเหตุการณ์นั้น ดวงตาสีทองของเธอเห็นหมอดหมัดสามีของเธอฉีกเสื้อภรรยาของเขาออกแล้วต่อด้วยการฉีกเสื้อของตัวเอง ดวงตาของเธอขยายกว้างเมื่อเห็นเขาเปลือยกายเต็มที่! อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหลังของเขาหันออกไป จึงมองไม่เห็นด้านหน้า และก่อนที่จะได้เห็นพวกเขากระทำอะไร บรรยากาศก็พาเธอออกจากห้องแล้ว เมื่อเนตรย่าถึงมือเปิดประตูจากด้านนอกและปิดมัน เธอเห็นภาพดาเวิสที่กระทำอย่างโหดร้าย ทั้งใช้ความแข็งแรงและความกระตือ่ียิ่งในการรุกรามเอเวลิน เหมือนกับสัตว์ปีศาจครอบครองเขา! ดวงตาที่เปิดกว้างของเธอค่อย ๆ กลับสู่สภาพปกติหลังจากประตูปิด แล้วเธอหายใจลึกๆ ทิ้งออกมา 'เป็นอะไรที่... น่ากลัว...' เธอไม่เคยเห็นดาเวิสแบบนี้มาก่อน 𝗳𝗿𝐞𝕖𝕖𝗯𝗼𝘃𝗲𝗹.𝗰𝗼𝗺 ในขณะนั้น นาเดียมีท่าทางที่สงสัยและมองไปที่ประตูโดยไม่รีบก้าวเข้าไป เธอแค่ยืนอยู่ที่นั่น ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อ 'คอยรอให้หมอดหมัดเปิดประตู?' เธอคิดด้วยความน่าเบื่อ หลายวินาทีผ่านไปเช่นเดียวกันในความเงียบ ความรู้สึกผิดที่เธอหลบหนีทำให้เนตรย่าพูดเบา ๆว่า 'เอเวลินจะ没事ไหม?' ห้องนั้นยังคงปิดเสียงอยู่ เนื่องจากมันเป็นรังของพวกเขา ดังนั้นเธอไม่สามารถได้ยินอะไร เว้นแต่ว่าเธอจะเปิดประตู แทนที่จะช่วยดาเวิสยับยั้งความต้องการของเขา เธอวิ่งหนี แต่ถ้าหากเธออยู่ต่อ เธอจะถูกดาเวิสพาตัวไปแน่นอน แต่เธอรู้สึกว่าการช่วยสามีให้คลายความต้องการเป็นหนึ่งในหน้าที่ของเธอ และในช่วงเวลาแบบนี้เธอควรจะแสดงความหลงใหลและความทุ่มเท แต่เธอกลับมีความสงสัยในการทำเช่นนั้นในขณะที่มีอีกคนอยู่ ตรงไปตรงมา แค่ครู่เดียวในใจเธอ เธอรู้สึกว่าพลังและไฟปรารถนาของเขาเป็นอะไรที่น่ากลัว เธอรู้สึกกลัวที่จะก้าวเข้าไปตอนนี้ 'อะไรผิดไป?' นาเดียถามตอบกลับ เนื่องจากเธอเห็นว่าสตรีอีกคนหนึ่งกำลังทำตัวเกร็ง เนตรย่ารีบเปลี่ยนเป็นสีแดงหมหมหม 'ไม่... แหะ... ดาเวิส เขา... เอเวลิน...' คำพูดของเธอเริ่มกระท้มกระึกเนื่องจากอายุอายจากความจำภาพที่เธอเคยเห็น ครอบคลุมถ้อยแสงของเขาผลักกระแทกเอเวลินอย่างรุนแรง "มันเป็นแค่ความต้องการตามธรรมชาติของหมอดหมัด... มันเป็นเรื่องปกติ... สตรีแรกจะ没事ไหม... " นาเดียกล่าวโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงในสีหน้า เนตรย่ามองเธอโดยที่พูดไม่ออก หมาป่าพิเศษตัวนี้รู้อะไรบางอย่างหรือ? เอเวลินเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยน และเนตรย่ารู้ว่าเธออาจจะแย่ลงภายใต้ความกดดันทั้งหมดนี้ ความกังวลของเธอเพิ่มขึ้นตามเวลา แต่อย่างไรก็ตาม เธอเชื่อว่าดาเวิสจะไม่ทำร้ายเธอ แม้ว่าเขาจะถูกครอบคลุมด้วยพลังยังในร่างกายก็ตาม === สี่ชั่วอายุคณะกรรมได้ผ่านไป ดาเวิสหายใจแผ่วเบาขณะฝังหน้าของเขาลงใต้คอของเอเวลิน หลังจากที่รู้สึกเหนื่อยและพอใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นรอยแผลบุบและรอยแดงที่เขาทิ้งไว้ทั่วคอเธอ เขาหวนกลับมาดูสิ่งที่เขาทำต่อเนื่อง ข้อมือของเธอเป็นรอยฟกช้ำ ลิ้นปากมีเลือดบางส่วนบ่งบอกว่าเขาเคยกัดหรือทำให้เธออย่างหยาบคายในบางครั้ง ร่องรอยของมือและนิ้วของเขาอยู่บนเต้านมและท้องของเธอจากการจับของเขา และเขาได้ทำให้ส่วนลับของเธอเต็มไปด้วยน้ำอสุจิของเขา พร้อมกับทำให้ผ้าปูที่นอนเปื้อน เมื่อมองเห็นใบหน้าของเธอที่มีตาชุ่มชื้นสะท้อนอารมณ์ความวุ่นวายในหัวใจของเขา เธอทำรอยยิ้มหวาน ๆ คืนให้เขา ดาเวิสกระพริบตาก่อนที่จะนั่งอยู่ข้างเธอ เขาหยุดศีรษะให้ต่ำเล็กน้อยแล้วหยิบมือของเขามาปะกับใบหน้า แล้วทำการตบเบา ๆ ที่แก้ม มันเป็นการโกหก เขาทราบว่าเธอหลอกเขา สายตาของเขายังคงชัดเจน และเขาจำทุกรายละเอียดที่มองเห็นได้ ท่าทางของเอเวลิน... ใบหน้าของเธอถูกบีบให้ดูไม่สบายใจและเสียงของเธอ... เสียงร้องของเธอที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด มือของเขาที่จับข้อมือเธอทิ้งรอยแดงและรอยเลือดที่ชัดเจน แรงปรารถนาที่ไร้ระมัดระวังของเขาในการบีบคลึงเต้านมของเธออย่างหยาบค ") พบว่าเขาเพิ่งก้าวสู่ระดับหมัดมาสเตอร์ แต่ยังไม่ได้ควบคุมกำลังร่างกายของตนเองอย่างเต็มที่ แม้ในขณะนั้นเขาจะไม่สนใจเธอหรือพยายามยั้งความต้องการของตนเอง แม้ว่าเขาจะเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของเธอด้วยตาของตนเอง เขายังคงทำร้ายเธอต่อเนื่องด้วยแววตาที่มีความสุขแบบบิดเบี้ยว ที่เกิดจากบางส่วนของหัวใจเขาเอง เหมือนกับว่าเขามีสัตว์ร้ายอยู่ภายใน แห่งที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสุขที่บิดเบี้ยว จากการทำร้ายเธอและบังคับเข้าใกล้เธอ ความสุขทั้งหมดเป็นแบบ one‑sided ดาเวิสไม่สงสัยว่า มีเพียงไม่กี่นาทีที่เธอจะรู้สึกสุขสบาย ส่วนเวลา remaining ที่เหลือจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แม้กระทั่งในเวลานั้น เธออาจยังยิ้มให้เขาได้?