บทที่ 377 การเรียกร้องความยุติธรรม "ไร้สาระ! ไม่มีทางที่ศิษย์ของข้าจะสังหารศิษย์ของเจ้าได้!" กู่กวนถิง เจ้าสำนักเมฆานภา กระโดดขึ้นไปบนเวทีเพื่อปกป้องหงอวี้เอ๋อร์ "ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างเป็นพยานในการประลองนี้ ศิษย์ของข้าแม้แต่ปลายนิ้วก็ยังไม่ได้แตะต้องศิษย์ของเจ้าด้วยซ้ำ!" "ข้าไม่รู้ว่านางทำได้อย่างไร แต่ข้ามั่นใจว่านางเป็นคนฆ่าศิษย์ของข้า!" "เหลวไหล! หลักฐานของเจ้าอยู่ที่ไหน?!" กู่กวนถิงตะคอกด้วยความโกรธ แม้เงิน 10 ล้านศิลาวิญญาณจะเป็นทรัพย์สินมหาศาล แต่สำนักเมฆานภายังพออยู่รอดได้โดยไม่ต้องพึ่งพามัน ทว่าชื่อเสียงและความปลอดภัยของหงอวี้เอ๋อร์นั้นเป็นอีกเรื่อง หากนางต้องรับผิดชอบต่อการตายของเหมาอี้จวิน สำนักหมื่นอสรพิษจะต้องตามล่าตัวนางอย่างแน่นอน โดยเฉพาะหลังจากที่นางทำเหมือนตบหน้าคนทั้งสำนักต่อหน้าผู้คนนับล้านในวันนี้ "หลักฐานงั้นหรือ?! ข้าต้องการหลักฐานอะไรอีกนอกจากวิธีที่นางทารุณศิษย์ของข้าตลอดทั้งวันนี้?! เห็นได้ชัดว่านางมีความแค้นเคืองต่อพวกเราด้วยเหตุผลบางอย่าง และในที่สุดนางก็อดใจไม่ไหวจนลงมือฆ่าคนของข้าไปคนหนึ่ง!" ฟู่กวนหันไปมองท่านเจ้าเมืองเซี่ยและโค้งคำนับ "ฝ่าบาท กระหม่อมขอความเป็นธรรมให้แก่ศิษย์ของกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ! หลังจากได้เห็นการแสดงของพวกเขาในวันนี้ กระหม่อมมั่นใจว่าสำนักเมฆานภาต้องแอบแฝงเจตนาร้ายต่อสำนักหมื่นอสรพิษ! พวกเขาไม่เพียงแต่เอาขี้หมามาป้ายหน้าพวกเราในการประลองมิตรภาพครั้งนี้ แต่ยังสังหารหนึ่งในศิษย์ผู้มีความสามารถที่สุดของเราด้วย! สำนักหมื่นอสรพิษของเราไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาขุ่นเคืองมาก่อน! พวกเราไม่สมควรได้รับเรื่องเช่นนี้!" ท่านเจ้าเมืองเซี่ยหรี่ตามองฟู่กวนและถอนหายใจในใจ 'สมเป็นฟู่กวนจริงๆ เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์ที่มีลิ้นพลิกพลิ้ว' อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้กล่าวสิ่งใด กู่กวนถิงก็ก้าวออกมาข้างหน้าและกล่าวว่า "ฝ่าบาท! มีผู้คนนับล้านที่นี่คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของศิษย์ข้า! ไม่มีทางที่นางจะสังหารเขาได้โดยไม่ถูกใครสังเกตเห็นเลย! แม้ข้าจะอธิบายพฤติกรรมที่ดูผิดปกติของนางในวันนี้ไม่ได้ แต่ข้ายอมเอาตำแหน่งเจ้าสำนักเป็นเดิมพันว่านางไม่ได้เป็นคนฆ่าเขา! มันต้องมีสาเหตุอื่นที่ทำให้เหมาอี้จวินล้มฟุบลงไป!" หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง ท่านเจ้าเมืองเซี่ยก็เอ่ยขึ้น "เจ้าสำนักฟู่ ข้าเข้าใจถึงความคับแค้นและโศกเศร้าของเจ้า เพราะนี่เป็นเหตุการณ์ที่โชคร้ายจริงๆ อย่างไรก็ตาม ข้าเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา และข้าไม่เห็นสิ่งใดที่บ่งชี้ว่าหงอวี้เอ๋อร์เป็นต้นเหตุการตายของเหมาอี้จวิน ด้วยเหตุนี้ จนกว่าเราจะสืบสวนสาเหตุการตายของเหมาอี้จวินได้อย่างแน่ชัด ข้าจะขอเลื่อนคำตัดสินออกไปก่อน" "ข-ขอบพระทัยฝ่าบาท!" กู่กวนถิงเผยยิ้มด้วยความโล่งอกในทันทีและประสานมือขอบคุณ ทว่าฟู่กวนกลับยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ต-แต่ฝ่าบาท—" "พอได้แล้ว ข้าเข้าใจว่าเจ้าต้องการให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด แต่จนกว่าเราจะรู้ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เหมาอี้จวินเสียชีวิต เราก็ทำอะไรไม่ได้ จื่อตง ข้าขอมอบหมายเรื่องนี้ให้เจ้า" "พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" จื่อตงตอบรับในทันที "ในเมื่อไม่มีการประลองใดๆ เหลืออีกแล้ว ข้าขอตัวก่อน" เมื่อกล่าวจบ ท่านเจ้าเมืองเซี่ยพร้อมด้วยเซี่ยซิงฟางก็จากสนามประลองไป เมื่อตระกูลเซี่ยไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว ฟู่กวนก็หันไปมองกู่กวนถิงและหงอวี้เอ๋อร์พร้อมกับกล่าวว่า "อย่าได้คิดเชียวว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว! พวกเจ้าฆ่าศิษย์ข้า และสำนักหมื่นอสรพิษไม่เคยปล่อยให้หนี้แค้นต้องค้างคา!" "พวกเรากลับ!" ฟู่กวนหมุนตัวอย่างรวดเร็วและเดินออกจากสนามประลองพร้อมกับศิษย์ของเขา ตลอดเวลานั้น ผู้ชมต่างเงียบกริบ แต่เมื่อสำนักหมื่นอสรพิษออกจากโคลอสเซียมไปแล้ว พวกเขาก็เริ่มส่งเสียงอื้ออึง "สวรรค์ช่วย! สำนักเมฆานภาเอาชนะสำนักหมื่นอสรพิษได้จริงๆ แถมยังเขี่ยพวกนั้นตกรอบตั้งแต่วันแรก! นี่เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน! มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย!" "สำนักหมื่นอสรพิษเย่อหยิ่งและน่ารำคาญมาตลอด ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าพวกเขาจะรู้สึกอย่างไรหลังพ่ายแพ้อย่างน่าอับอายในวันนี้!" "ไม่เพียงเท่านั้น แต่มันคือการครอบงำอย่างสมบูรณ์จากฝ่ายสำนักเมฆานภา! และทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะเทพธิดาหง!" "ท่านพี่ ข้าเป็นห่วงพี่อวี้เอ๋อร์จัง ถ้าสำนักหมื่นอสรพิษตามล่าล้างแค้นนางเพราะเหตุการณ์วันนี้ล่ะ?" ซูหยินถามเขา "เมื่อดูจากนิสัยจองเวรของสำนักหมื่นอสรพิษแล้ว เป็นไปได้สูงทีเดียว" หลิวหลานจือถอนหายใจ "ถ้าเจ้าเป็นห่วงคู่หมั้นของเจ้า ทำไมไม่ลองชวนสำนักเมฆานภาให้เข้าร่วมกับพันธมิตรของเราดูเล่า?" ไป๋ลี่ฮัวเสนอขึ้นมาทันที "นั่นจะทำให้สำนักหมื่นอสรพิษต้องคิดหนักก่อนที่พวกเขาจะตัดสินใจทำอะไรลงไป" "ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าสังหรณ์ใจว่านางจะปลอดภัยแม้ไม่มีความช่วยเหลือจากเรา แต่ถึงอย่างนั้น การชวนสำนักเมฆานภามาเข้าร่วมก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่ ข้าจะลองคุยกับพวกเขาเมื่อมีโอกาส" ซูหยางกล่าว ครู่ต่อมา จื่อตงประกาศเสียงดัง "ขอแสดงความยินดีกับผู้ชนะทุกคนในวันนี้! เราจะทำการจับฉลากสำหรับการแข่งขันรอบต่อไปในอีกครู่หนึ่ง ส่วนผู้ชมทุกท่าน ขอบคุณที่มาในวันนี้ และพบกันใหม่พรุ่งนี้สำหรับการแข่งขันระดับภูมิภาคในวันที่สอง!" "เอาล่ะ มาดูกันว่าเราจะมีโอกาสได้สู้ในวันพรุ่งนี้หรือไม่" ซูหยางกล่าวขณะลุกขึ้นยืน เวลาต่อมา เจ้าสำนักทุกคนที่ชนะในวันนี้ต่างมารวมตัวกันที่จุดเดียวกัน หลังจากทุกคนเลือกหมายเลขของตน จื่อตงก็เริ่มจดบันทึกคู่การแข่งขันสำหรับวันพรุ่งนี้ "ใครจับได้ใบว่างในรอบนี้?" จื่อตงถามขึ้นทันที ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ยกมือขึ้นในวินาทีต่อมา เมื่อเจ้าสำนักคนอื่นๆ ทราบอัตลักษณ์ของชายผู้นี้ พวกเขาทั้งหมดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "สวรรค์คุ้มครอง ไม่มีใครต้องสู้กับสำนักบัวเพลิงในวันพรุ่งนี้แล้ว" "จริงไหมล่ะ? การถูกจับคู่ให้เจอกับสำนักบัวเพลิงก็เท่ากับการยอมแพ้โดยอัตโนมัติชัดๆ..." เมื่อสำนักบัวเพลิงไม่ได้อยู่ในความคิดของเหล่าเจ้าสำนักอีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดก็หันไปโฟกัสที่คู่ต่อสู้รายต่อไป "สำนักแม่น้ำเหลือง... เจ้าพอจะรู้จักที่นั่นไหม?" ซูหยางถามหลิวหลานจือเกี่ยวกับคู่ต่อสู้ของพวกเขาในวันพรุ่งนี้ "พวกเขาเป็นสำนักที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงซึ่งห่างจากสำนักเราไปเพียงสามร้อยไมล์ แม้จะเทียบกับสำนักชั้นนำหรือสำนักเมฆานภาไม่ได้ แต่พวกเขาก็เป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อสำหรับเรา" "ข้าก็หวังเช่นนั้น มิฉะนั้นมันคงน่าเบื่อเกินไป" ซูหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้ม