Chapter 280 - โลกที่บิดเบี้ยว “ไอ้คนโง่เขลา แกสติหลุดไปแล้วหรือไงหลังจากโดนสายฟ้านั่นฟาดใส่? แกคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่เป็นโตมาจากไหน กล้าดียังไงถึงพูดชื่อนายน้อยมาร์คัส นิโคลัส ออกมาด้วยท่าทีลบหลู่แบบนี้ แกคงลืมไปแล้วสินะว่าเกิดอะไรขึ้นกับแกในเขตดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ หรืออยากจะให้เขาทำแบบเดิมซ้ำอีกรอบกันล่ะ?” คาร์เตอร์มองโยฮันพลางกำหมัดแน่น “ฉันได้ยินคำพูดห่วยๆ แบบเดิมซ้ำซาก เป็นเรื่องเดียวกับที่ไอ้นิโคลัสพล่ามก่อนตายไม่มีผิด ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนพวกนี้ถึงพูดอะไรเหมือนกันไปหมด พวกแกทุกคนก็พ่นขยะแบบเดียวกันออกมาเรื่อยๆ คิดว่าฉันสนใจเรื่องอดีตของตัวเองงั้นเหรอ? เวลาที่มีคนพูดถึงเรื่องอดีต หัวฉันมันปวดมาก และมันก็ทำให้ฉันโมโหสุดๆ เชื่อฉันเถอะ ไอ้ขี้แพ้ แกไม่อยากเห็นตอนฉันโมโหหรอก ไสหัวไปให้พ้นจากตรงนี้พร้อมกับพวกตัวตลกของแกซะ แล้วอย่าได้เอาหน้ามาให้เห็นอีก” โยฮันพูดขณะมองไปที่คาร์เตอร์ ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปหาจัสมินและนีนา นีนาแตกสลายจนถึงขีดสุด ส่วนจัสมินพยายามปลอบเธออยู่กับลุงของเธอ เมื่อเห็นโยฮันหันหลังให้ คาร์เตอร์ก็ทนไม่ไหวเพราะเขารู้สึกเหมือนโดนไอ้ขยะดูหมิ่น สีหน้าของเขาเริ่มมืดมนและเลือดในกายก็เดือดพล่าน “ไอ้สวะ! แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร? นี่ไม่ใช่เรื่องของตระกูลหลินนะ แกกล้าดียังไงมาดูหมิ่นฉันด้วยการหันหลังให้!” คาร์เตอร์ตะโกนสุดเสียงจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาตามลำคอ เมื่อคำพูดเหล่านั้นเข้าหูโยฮัน เขาก็หยุดเดินแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า! “พวกมันก็เหมือนกันหมด ชอบเอาพ่อมาอ้างตอนสุดท้าย เป็นคำพูดเดียวกับที่ไอ้นิโคลัสนั่นพูดก่อนตายเลย” โยฮันพึมพำ ก่อนจะเอียงคอไปมองคาร์เตอร์ “แล้วถ้าฉันฆ่าแกที่นี่ พ่อแกจะทำอะไรได้? เขาจะมาตามล่าฉันเพื่อล้างแค้นให้แกงั้นเหรอ? บอกฉันทีสิว่าเขาจะทำอะไรได้บ้าง?” โยฮันยิ้มขณะเริ่มเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ทันทีที่ได้ยินโยฮัน สถานที่ทั้งแห่งก็ตกอยู่ในความเงียบงัน โจชัวถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของโยฮัน ส่วนพวกทหารติดอาวุธต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อหู จัสมินและชายชราลีต่างก็มองหน้ากันด้วยความตระหนก ทั้งคู่รู้ดีว่าหากเขาฆ่าคาร์เตอร์ เรื่องราวจะบานปลายไปกันใหญ่ พ่อของคาร์เตอร์ต้องมาตามล่าโยฮันแน่ และการฆ่าคาร์เตอร์หมายถึงการดึงราชวงศ์เข้ามาเกี่ยวข้อง ซึ่งพวกเขารู้ดีว่าถ้าเป็นเช่นนั้น เขตนี้ทั้งหมดจะต้องถูกทำลายจนราบคาบ “โยฮัน หยุดเถอะ อย่าเพิ่งตัดสินใจทำอะไรบุ่มบ่าม คิดให้ดีก่อนนะ เราจะหาทางออกอื่น เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่เสี่ยงขนาดนั้น” จัสมินตะโกนบอกโยฮัน “เธอต้องการอะไร จะให้ส่งตัวน้องสาวเธอให้มันไปงั้นเหรอ? เพียงเพราะไอ้คนอ่อนแอคนหนึ่งเอาพี่สาวตัวเองไปเดิมพันน่ะเหรอ? มันไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับเขา ทำได้แค่นั่งซุกตัวในห้องมืดๆ แล้วร้องขอความช่วยเหลือ โลกนี้มันบัดซบ และฉันจะไม่ยอมถูกกฎเกณฑ์ใดๆ ผูกมัด ฉันจะสร้างกฎของตัวเอง และไม่มีใครหน้าไหนมาตัดสินชีวิตของฉันได้ทั้งนั้น” โยฮันตอบกลับจัสมิน ก่อนจะหันไปมองนีนาที่กำลังมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา “แกบ้าไปแล้วหรือไงไอ้คนวิปริต? พ่อฉันเป็นรัฐมนตรีของราชวงศ์ทางเหนือ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ราชวงศ์ทั้งหมดจะต้องมาตามล่าแก ครอบครัวแกทุกคนจะต้องตายอย่างทรมาน ไม่มีใครช่วยแกได้แน่ คิดว่าตัวเองมีปัญญาทำร้ายฉันหรือไง? ช่างเถอะ ฉันจะพูดไปทำไม ในเมื่อแกไม่มีคุณสมบัติพอจะแตะต้องตัวฉันได้ด้วยซ้ำ แม้แต่พ่อหรือปู่ของแกก็ทำอะไรฉันไม่ได้ เพราะฉันมีสัญญาของราชวงศ์ ผู้หญิงสองคนนั้นเป็นของฉัน และวันนี้ฉันจะพาพวกเธอไปกับฉันด้วย!” คาร์เตอร์ตะโกนใส่โยฮันพลางส่งสัญญาณให้โจชัวเข้าไปฆ่าเขา โยฮันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “เอาล่ะ งั้นก็เริ่มกันเลยดีกว่า ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องทนต่อไปแล้ว ไม่มีใครรอดชีวิตได้หลังจากขู่ครอบครัวของฉัน แม้แต่ราชาฉันก็ไม่สนหรอก ฉันไม่แคร์ราชวงศ์อะไรทั้งนั้น!” โยฮันตะโกนใส่คาร์เตอร์และโจชัว โจชัวกัดฟันแน่นแล้วพุ่งตัวเข้าหาโยฮันเพื่อหมายจะสังหาร เขาเชื่อมั่นในตัวเองว่าสามารถจัดการโยฮันได้อย่างง่ายดายเพราะไม่สัมผัสได้ถึงพลังบ่มเพาะใดๆ จากอีกฝ่ายเลย ทว่าโยฮันกลับยืนนิ่งรอรับการโจมตี “ตายซะ ไอ้สวะ!” โจชัวตะโกนสุดเสียงพลางปล่อยหมัดใส่ใบหน้าของโยฮัน คาร์เตอร์ฉีกยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของโจชัว “มีแค่นี้เองเหรอ ฉันผิดหวังในตัวแกกับนายของแกจริงๆ แต่ไม่ต้องห่วงนะ แกจะไม่ต้องไปนรกคนเดียว ฉันจะส่งคนไปเป็นเพื่อนแกอีกร้อยเอ็ดคน พวกทหารติดอาวุธพวกนี้ก็จะตามแกไปในไม่ช้าพร้อมกับนายของแกนั่นแหละ” โยฮันพูดพร้อมกับใช้ฝ่ามือซ้ายรับหมัดนั้นไว้ คาร์เตอร์ถึงกับอ้าปากค้าง ส่วนใบหน้าของโจชัวเปลี่ยนเป็นสีซีด หมัดที่โจชัวปล่อยออกมานั้นมีพลังมากพอจะฆ่าช้างตัวโตหรือทำลายภูเขาได้เลย เขาใช้พละกำลังและพลังบ่มเพาะทั้งหมดที่มีในหมัดเดียวเพื่อหมายจะบดขยี้กะโหลกของโยฮัน “แก... แกเป็นใครกันแน่?” โจชัวพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ “คนที่จะส่งแกไปลงนรกยังไงล่ะ ไอ้ขยะ” สิ้นคำพูดของโยฮัน หมัดก็ซัดเข้าที่หัวของโจชัวจนศีรษะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างที่ไร้หัวของเขาล้มลงไปกองกับพื้น สถานที่ทั้งแห่งตกอยู่ในความเงียบงัน หัวใจของคาร์เตอร์หล่นวูบเมื่อเห็นมือขวาของตนถูกคนที่เคยเป็นแค่ไอ้ขยะสังหารลงได้ คาร์เตอร์ตบหน้าตัวเองเพื่อยืนยันว่าไม่ได้ฝันไป เมื่อเห็นนายของตนมีท่าทีเช่นนั้น พวกทหารก็เริ่มวิ่งหนีทิ้งคาร์เตอร์ไว้ข้างหลัง พวกเขาเข้าใจดีว่าไม่สามารถเอาชนะคนที่ฆ่าผู้บ่มเพาะระดับสูงได้ด้วยหมัดเดียว “เป็นไปไม่ได้... ไอ้ปีศาจแกฆ่ามือขวาของฉัน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับแกกันแน่!” คาร์เตอร์พึมพำขณะมองโยฮันด้วยดวงตาเบิกกว้าง