Chapter 580 Sudden breakthrough

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 11:25

บทที่ 580 การเลเวลอัพกะทันหัน "เขาไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรเลย แม้แต่เรื่องของเราก็ยังเลือนราง เขาเป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิงและกำลังใช้ชีวิตในแบบที่ต่างออกไป เขาไม่เหมือนโยฮันคนเก่าที่ฉันให้กำเนิดมาแม้แต่นิดเดียว แต่เขาก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำกับเธอ ฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ และปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวด เขาจะต้องรู้ว่าเขาทำอะไรกับเธอลงไป ฉันไม่เคยอยากจะรื้อฟื้นอดีต แต่นี่มันถึงเวลาแล้ว..." อเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขณะจ้องมองเสี่ยวเฟิงอย่างจริงจัง ลึกๆ แล้วอเลน่ารู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องของเสี่ยวเฟิงเสียทีเดียว เธอกำลังสงสัยในตัวโยฮันเช่นกัน เมื่อคืนตอนที่เธอถามเขาว่าใช่ลูกชายของเธอหรือไม่ โยฮันกลับมีสีหน้าว่างเปล่าในตอนนั้น เขาลังเลที่จะตอบคำถามของอเลน่า "ฉันไม่อยากให้เขาจำอะไรได้ ฉันคิดทบทวนดูแล้วและตัดสินใจว่าจะไม่พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต เขากำลังมีความสุขกับดิย่า จัสมิน และนาตาชา อีกไม่นานเขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว เหมือนที่คุณพูดนั่นแหละ โชคชะตามีแผนการที่แตกต่างกันสำหรับเราทุกคน ฉันแค่อยากให้เขามีความสุขและปลอดภัย นั่นคือเหตุผลที่ฉันเดินทางมาไกลถึงที่นี่เพื่อเตือนเขา แต่ฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากเห็นหน้าฉันอีกต่อไปแล้ว ฉันรู้ว่าเขาทำสิ่งที่เขาไม่ควรทำ แต่ฉันก็ยังห่วงเขา แม้ว่าสิ่งที่เขาทำกับฉันจะเลวร้ายแค่ไหนก็ตาม" เสี่ยวเฟิงยิ้มขณะมองอเลน่า "เธอจะไปไม่ได้ จนกว่าฉันจะทำตามคำสัญญาที่มีต่อเธอได้สำเร็จ รอเขาหน่อยเถอะ ถือว่าเห็นแก่ฉัน ถ้าเธอจากไปแบบนี้ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง" อเลน่ายืนกรานพร้อมจ้องมองเสี่ยวเฟิงด้วยสายตาเว้าวอน "ท่านป้าอเลน่าคะ ฉัน..." เสี่ยวเฟิงตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วต้องมาเจ็บปวดกับการเห็นโยฮันอยู่ท่ามกลางผู้หญิงเหล่านั้น หัวใจของเธอแตกสลายตอนที่เห็นโยฮันอยู่กับจัสมิน นาตาชา และดิย่า เธอรู้สึกถูกทรยศและเจ็บปวดที่เห็นเขาทำตัวแปลกไป เธออุทิศทั้งชีวิตเพื่อเขา เธอคอยอยู่เคียงข้างเสมอในเวลาที่โยฮันต้องการเธอ แต่ตอนนี้เธอไม่เหลืออะไรเลย เธอสูญเสียทุกอย่างเพื่อผู้ชายคนนี้ แม้กระทั่งเดินทางมาไกลถึงที่นี่ทั้งที่รู้ว่าชีวิตเขากำลังตกอยู่ในอันตราย แต่เขากลับไม่แม้แต่จะชายตามองเธอด้วยซ้ำ เสี่ยวเฟิงพูดตะกุกตะกักและอยากจะไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่เมื่อเห็นอเลน่า เธอจึงถอดหายใจลึกแล้วพยักหน้า "ถ้าคุณต้องการแบบนั้น ฉันจะอยู่ต่อ ฉันรู้ว่าสถานการณ์ที่นี่ค่อนข้างเลวร้าย และฉันอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง" "ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้น..." อเลน่ากำลังจะตอบเสี่ยวเฟิง แต่จู่ๆ เธอก็รู้สึกถึงความเย็นเยือกแล่นไปทั่วร่าง ในเวลาเดียวกันเสี่ยวเฟิงก็เลิกคิ้วขึ้นและจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่ง "เกิดอะไรขึ้น เธอเองก็รู้สึกถึงไอพลังนั่นด้วยใช่ไหม?" อเลน่าอุทานขณะลุกจากโซฟาและมองเสี่ยวเฟิงอย่างจริงจัง "ใช่ มีคนเพิ่งเลเวลอัพในขอบเขตเสริมสร้างร่างกาย" เสี่ยวเฟิงพึมพำ เธอไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับออร่านั้นที่เกิดขึ้นปุบปับ แต่สำหรับอเลน่าที่พื้นฐานการฝึกตนต่ำกว่ากลับได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง "เลเวลอัพกะทันหันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเนี่ยนะ" อเลน่าพูดพลางมองเสี่ยวเฟิงอย่างสับสน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอสูญเสียสัมผัสเหล่านั้นไปจนหมดและแทบไม่ได้ใช้พื้นฐานการฝึกตน การพัฒนาของเธอหยุดชะงักและสัมผัสของเธอก็กลายเป็นเรื่องไร้ค่า เธอไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง และเสี่ยวเฟิงก็รู้เรื่องนี้ดี "ไปกับฉัน ฉันรู้ที่มาของออร่านั่น" เสี่ยวเฟิงพูดพลางเอียงคอมองอเลน่า เมื่อได้ยินดังนั้นอเลน่าจึงพยักหน้าตอบรับ และในชั่วพริบตาทั้งสองก็รีบออกจากที่นั่นไปอย่างรวดเร็ว **** "คุณหนูดิย่า ออร่านั่นเมื่อกี้..." จัสมินมองดิย่าด้วยใบหน้าซีดเผือดเพราะรู้สึกถึงความเย็นเยือกเมื่อครู่ "มันเป็นของนาตาชา ในที่สุดเธอก็ทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตหลักถัดไปได้ เธอคงไม่รู้สึกหรอก แต่เธอเลเวลอัพติดกันหลายครั้งในคราวเดียว เธอฝึกตนอยู่ในห้องมาตั้งแต่เช้า นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่เรียกเธอ เพราะไม่อยากไปรบกวนในตอนที่เธอกำลังอยู่ในสภาวะฝึกตนขั้นลึก" ดิย่าตอบอย่างใจเย็นพลางจุ่มผ้าขนหนูลงในถังน้ำเย็น แล้วบิดก่อนจะวางลงบนหน้าผากของเอลซ่า "นาตาชาเลเวลอัพงั้นเหรอ อย่าบอกนะว่าเธอ..." "ใช่ เธอฝึกตนร่วมกับโยฮันและรวบรวมพลังหยางฉีของเขาไว้ในร่าง ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเธอคงเก็บพลังหยางฉีของเขาไว้ในร่างได้ไม่นาน นั่นเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจฝึกตนโดยไม่รอช้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว" ดิย่าขัดจังหวะจัสมินและอธิบายด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง จัสมินตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน แต่เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอก็สงบใจลงและส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "เธอเป็นพวกที่แปลกจริงๆ ฉันสงสัยจังว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้าง ฉันต้องไปแสดงความยินดีกับเธอหน่อยแล้ว" จัสมินกล่าว "เธอไม่หยุดแค่นี้หรอก ยังมีเวลาอีกสักพักกว่าเธอจะลืมตาขึ้นมา แต่เธอควรไปดูและตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้ห่อหุ้มร่างกายเธอไว้ดีแล้ว ยัยเด็กงี่เง่านั่นฝึกตนโดยไม่ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น ฉันมั่นใจว่าต้องเกิดเรื่องวุ่นวายแน่เพราะเธอเพิ่งเลเวลอัพในขอบเขตที่สูงขึ้น ดังนั้นเธอต้องไปที่นั่นก่อนจะมีใครเห็นเธอในสภาพนั้น" ดิย่ากล่าวพร้อมอธิบายสภาพของนาตาชาให้จัสมินฟัง "ให้ตายสิ ทำไมถึงได้ประมาทขนาดนี้ ฝึกตนโดยไม่ใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมาค่ะคุณหนูดิย่า" จัสมินตอบรับดิย่า และทิ้งคำพูดนั้นไว้ก่อนจะรีบออกจากห้องของโยฮันไปหานาตาชาอย่างรวดเร็ว 'ตัวฉันเองก็เหมือนกัน ฉันต้องฝึกตนเพื่อดูดซับพลังหยางฉีของเขาให้เร็วที่สุด เพราะพื้นฐานการฝึกของฉัน ทำให้ฉันไม่ค่อยรู้สึกอึดอัดเท่าไหร่ ไว้จัสมินกลับมาฉันจะบอกให้เธอช่วยดูเอลซ่า ส่วนฉันก็จะขอตัวไปฝึกตนดูดซับหยางฉีของเขา...' ดิย่ากำลังจมอยู่ในความคิดเมื่อมีบางอย่างแวบเข้ามาในหัวจนใบหน้าของเธอซีดเผือด "จัสมิน... เธออยู่กับฉันตลอดเวลาและฉันก็รู้ว่าเธอฝึกตนร่วมกับโยฮัน แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกอะไรเลย มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเก็บพลังหยางฉีของโยฮันไว้ในร่างเป็นเวลานานด้วยระดับการฝึกตนปัจจุบันของเธอ แล้วมันเป็นไปได้ยังไงกัน?" ใบหน้าของดิย่าซีดเผือดขณะนึกถึงจัสมิน

React

พูดคุย