บทที่ 91 - การมาถึง 1 “เขามีอาการบาดเจ็บภายในเล็กน้อย แต่ไม่มีอะไรต้องกังวลค่ะ ฉันรักษาบาดแผลให้เขาเรียบร้อยแล้ว เขาแค่ต้องการพักผ่อนให้เพียงพอ แล้วอีกไม่กี่ชั่วโมงเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ” คาน่ากล่าวขณะหันไปมองท่านหญิงเอเวอรีน เอเวอรีนพยักหน้ารับและถอนหายใจ ก่อนจะทอดสายตามองไปยังโยฮันที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง “ตกลง ดูแลเขาให้ดีนะ ฉันจะเข้าไปในหอฝึกตน หากเขาฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ ให้รีบมาตามฉันทันที” เอเวอรีนกล่าวพร้อมกับจ้องมองคาน่า คาน่าพยักหน้าตอบรับก่อนจะหันไปหาเอเวอรีน “ไม่ต้องห่วงค่ะท่านหญิง ฉันจะคอยดูแลเขาเอง หากเขาได้สติเมื่อไหร่ ฉันจะรีบไปแจ้งท่านทันทีค่ะ” คาน่าตอบกลับ เอเวอรีนส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นจึงหันไปมองโยฮันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป คาน่าถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นท่านหญิงเอเวอรีนเดินมุ่งหน้าไปยังหอฝึกตนแล้ว เธอคิดว่าทั้งอาน่าและตัวเธอเองคงต้องถูกท่านหญิงเอเวอรีนตำหนิเรื่องเหตุการณ์เมื่อครู่ที่อาน่าบังเอิญไปทำร้ายโยฮันเข้า เธอคิดพลางจ้องมองโยฮันด้วยสายตาจริงจัง “นี่มันเป็นความผิดของนายนะ นายทำแบบนั้นกับฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตได้ยังไงกัน เจ้าคนลามก” เธอพึมพำขณะมองไปที่ร่างกายกึ่งเปลือยของโยฮัน หัวใจของเธอเต้นรัวเมื่อได้เห็นโยฮันอยู่ตรงหน้า ภาพเหตุการณ์ตอนที่เขาโอบกอดเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวราวกับภาพยนตร์ “ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมจู่ๆ ถึงเอาแต่คิดเรื่องเขา?” คาน่าพึมพำพลางเอามือกุมศีรษะตัวเอง “ให้ตายเถอะ ร่างกายฉันมันร้อนวูบวาบไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่?” เธอคิดในใจ ในขณะเดียวกัน “ขออภัยด้วยค่ะท่านหญิง นี่เป็นความผิดของดิฉันเอง มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ” เอเวอรีนกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังหออาวุโส ก่อนที่อาน่าจะปรากฏตัวขึ้นข้างกายและกล่าวคำเหล่านี้ออกมา “ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ อาน่า ฉันอยากให้เธอไปตรวจตราที่ดันเจี้ยนดัลมัสหน่อย ดูเหมือนจะมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นแถวนั้น” เอเวอรีนปรายตามองอาน่าขณะกล่าว อาน่าสูดลมหายใจเข้าลึก “งั้นเรื่องนั้นก็กำลังจะเกิดขึ้นอีกสินะ วางใจได้เลยค่ะท่านหญิงเอเวอรีน” อาน่าตอบรับและหายตัวไปในอากาศธาตุทันที ~~~~~~~~~ ณ ที่แห่งหนึ่งภายในอาณาจักรฟีนิกซ์ “อา... กลิ่นอายรอบๆ ที่แห่งนี้ทำให้ฉันนึกถึงวันเก่าๆ จริงๆ ดีเหลือเกินที่ได้กลับมาอีกครั้ง” ชายชราคนหนึ่งร่อนลงมาจากท้องฟ้า สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าทหารยามจึงรีบเข้ามาหาเขาเพราะเข้าใจดีว่าเขาคือผู้ฝึกตน เนื่องจากมีเพียงผู้ฝึกตนระดับสูงเท่านั้นที่สามารถทำสิ่งที่น่าทึ่งเช่นการบินบนท้องฟ้าได้ ทหารยามจากเมืองริเวอร์ชอร์โค้งคำนับให้ชายชรา “เรียนท่านอาวุโส ยินดีต้อนรับสู่เมืองริเวอร์ชอร์ ไม่ทราบว่าท่านมีเหตุอันใดหรือจึงได้มาเยือนที่นี่?” ทหารยามคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามอย่างสุภาพ ชายชรายิ้มให้ทหารยาม ก่อนจะยกมือขวาขึ้นและโชว์แหวนวงหนึ่งที่สวมอยู่บนนิ้วกลาง เมื่อเห็นแหวนวงนั้น ทั้งสองก็พยักหน้าให้กันและกัน “เชิญท่านอาวุโสเข้าเมืองได้เลยครับ” ทั้งคู่โค้งคำนับอย่างเคารพและเปิดทางให้เขา ชายชราพยักหน้าและเดินเข้าสู่ตัวเมือง หลังจากเดินไปได้สักพัก เขาก็มาถึงตระกูลหลินและสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างประหม่า “อาเลน่า ลูกสาวของพ่อ” เขาพึมพำคำเหล่านี้ ก่อนจะแสดงแหวนให้ทหารยามของตระกูลหลินดูอีกครั้งก่อนจะก้าวเข้าไปข้างใน เหล่าทหารยามถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายชราผู้นี้ “เจ้าเห็นสัญลักษณ์สิงโตบนไหล่ขวาของเขาไหม?” ทหารยามคนหนึ่งถามเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ ขณะที่สายตายังคงมองตามทิศทางที่ชายชราคนนั้นเดินไป! เมื่อได้ยินดังนั้น อีกคนก็มองตามและพยักหน้า “ใช่แล้ว ถ้าข้าจำไม่ผิด เขาคือท่านลีออน แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่เมืองริเวอร์ชอร์ได้ล่ะ? ข้าได้ยินมาว่าเขาหายตัวไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน” ทหารยามคนนั้นตอบกลับขณะที่มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นบนใบหน้า ในขณะเดียวกัน “ท่านแม่ ทุกอย่างจะเรียบร้อยใช่ไหมคะ?” ดิย่ามองอาเลน่าขณะเอ่ยถาม อาเลน่าพยักหน้า “ไม่ต้องกังวลไปหรอก เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านพ่อและซูหลินเถอะ พวกเขาจะจัดการทุกอย่างเอง” อาเลน่าตอบขณะนั่งอยู่ข้างเตียงของดิย่า ดิย่าเอาแต่จ้องไปทางประตูห้องราวกับกำลังรอคอยโยฮันอยู่ เธอรู้สึกเป็นห่วงเขามากเพราะตั้งแต่เธอตื่นจากการหลับใหลที่ยาวนาน เธอก็ไม่เห็นหน้าเขาเลย อาเลน่าเข้าใจว่าดิย่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าโยฮันหายไปไหน ท่านผู้นำตระกูลหลินเลี่ยงที่จะตอบคำถามของอาเลน่าเรื่องโยฮัน แต่บอกเพียงว่าเขาปลอดภัยดีและจะกลับมาบ้านเร็วๆ นี้ “ดิย่า ลูกต้องพักผ่อนนะ อย่ากังวลเรื่องเขาเลย เดี๋ยวเขาก็กลับมาแล้ว” อาเลน่าปลอบ ทว่าดิย่ากลับไม่รู้สึกสบายใจเลย เพราะเธอรู้ว่าอาเลน่านั้นปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ เธอไม่เห็นเขามาตั้งแต่หลังมื้อเย็น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อยากเซ้าซี้อาเลน่า เพราะดูเหมือนอาเลน่าเองก็กำลังกังวลเรื่องบางอย่างอยู่ก่อนแล้ว แต่ทันใดนั้น พวกเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ขออนุญาตเข้าไปนะคะท่านอาเลน่า” เสียงหนึ่งดังมาจากที่หน้าประตู! “อาน่า เข้ามาได้เลย ฉันกำลังจะเรียกเธออยู่พอดี” อาเลน่าตอบ ทันใดนั้นอาน่าก็เดินเข้ามาในห้องและตรงเข้าไปหาอาเลน่า “ท่านหญิง มีแขกกำลังรอพบท่านอยู่ที่ห้องรับรองค่ะ” อาน่ากล่าวขณะมองอาเลน่า อาเลน่าเกิดความสับสนเพราะเธอไม่จำได้ว่าได้นัดหมายกับใครไว้ “ใครกัน?” อาเลน่าถาม “ท่านพ่อของท่านเองค่ะท่านหญิง ท่านลีออนมาถึงแล้ว” อาน่ายิ้มขณะกล่าว เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของอาเลน่าก็เต้นรัวด้วยความตื้นตัน “ท่านพ่อมาถึงแล้ว ในที่สุดเขาก็มา ขอบคุณสวรรค์” อาเลน่าพึมพำขณะหันไปมองดิย่า