Chapter 5759: Only This Place Can Bury You “เส้นทางที่ฉันเดินมาไม่มีที่ว่างให้ความเสียใจ มันเป็นทางเลือกของฉันเอง” หลี่ชีเย่กล่าวกับหลิงเอ๋อร์ นางจ้องมองเขาเขม็งขณะครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ บางทีชีวิตที่เป็นดั่งปุถุชนของนางอาจเป็นเพียงบทเพลงนับพันที่มีท่วงทำนองเดียว “ฉันตกลง” นางสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าว “อะไรที่ทำให้เธอตัดสินใจแบบนี้?” เขาถาม “ฉันเคยเห็นดวงดาว และฉันต้องได้เห็นพวกมันอีกครั้ง” นางกัดฟันแน่นและกำหมัด หลังจากเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของนาง เขาก็ถอนหายใจเบาๆ “เห็นดวงดาวแล้วตอนนี้ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยดวงดาวเหล่านั้น งั้นมาเริ่มกันเถอะ แต่จงรู้ไว้ว่าผลลัพธ์อาจไม่เป็นอย่างที่เธอคาดคิด” “ฉันยังคงตกลง” นางสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง กฎแห่งปฐมกาลที่ดูคล้ายงูวิญญาณขดตัวอยู่รอบปลายนิ้วที่เขายกขึ้น “ป๊อป!” พวกมันพุ่งเข้าสู่หน้าผากของนาง ทำให้นางตัวสั่นสะท้าน ทะเลแห่งจิตของมนุษย์ปุถุชนควรจะเล็กจ้อย แต่ในกรณีนี้ กฎเหล่านั้นกลับพังทลายสิ่งกีดขวางนับไม่ถ้วนลง “เคร้ง!” ในทางกลับกัน จิตใจของนางกลับกว้างใหญ่ไพศาลและเต็มไปด้วยความทรงจำนับไม่ถ้วน ภาพต่างๆ ปรากฏขึ้น ทั้งที่สมจริงและเหมือนฝัน ในฉากหนึ่งนางเป็นบุตรสาวขุนนางผู้มั่งคั่ง ในอีกฉากนางเป็นเพียงลูกสาวคนจนของคนตัดฟืน ฉากที่สามเผยให้นางนั่งอยู่บนบัลลังก์ในฐานะจักรพรรดินี... “หึ่ง” จิตใจของนางถูกเปิดเผยจนหมดสิ้น เผยให้เห็นความทรงจำที่ถูกซ่อนไว้ทั้งหมด “หึ่ง” คลื่นสีทองแผ่ออกมาจากหน้าอกของนางและปรากฏตราประทับหนึ่งขึ้น มันไม่ใช่การประทับลงบนผิวหนัง แต่เป็นตัวตนชีวิตของนางโดยตรง ในกรณีที่ร่างกายถูกทำลายและถึงแก่ความตาย ตราประทับนี้ยังคงสามารถนำนางกลับมาได้ มันดูคล้ายดวงจันทร์เต็มดวงที่มีรูอยู่ตรงกลางพร้อมรอยหยักคล้ายหนาม ดูเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่เหมือนใคร เขาแตะลงไปและมันก็เริ่มหมุน ราวกับกำลังตื่นขึ้นพร้อมด้วยพลังที่จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์ “ตราประทับนิรันดร์” เขาถอนหายใจ ได้รับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ “ฉันรู้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน” นางลืมตาขึ้นและน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม “นี่คือสิ่งที่ต้องแลกเพื่อค้นหาความจริง และมันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เธอจะยังคงต้องการทำต่อไปหรือไม่?” เขาเช็ดน้ำตาให้นางแล้วถาม “ฉันต้องการค่ะ” นางกลับดูเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอย่างประหลาด ไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแอเมื่อครู่อีกต่อไป เขาพยักหน้าและไม่พยายามหยุดนางอีก “ทุกอย่างเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?” นางถาม “ใช่” เขาถอนหายใจและพยักหน้า “งั้นมันก็คือการกลับชาติมาเกิดในโลกปุถุชนใบนั้นใช่ไหม?” นางถามอีกครั้ง “ความตายที่แท้จริงจะไม่มีการกลับชาติมาเกิด มันเป็นเพียงแนวคิดเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ยังมีวิธีการและสมบัติที่สามารถยึดเหนี่ยวใครบางคนไว้กับโลกใบนี้ได้” เขากล่าว “ทำไมถึงต้องเลือกฉัน?” นางไม่เข้าใจ “มันอาจไม่ได้เกิดจากความมุ่งร้าย บางทีอาจเกิดจากความรัก” เขากล่าวอย่างจริงใจ “ความรัก?” ความคิดของนางล่องลอยไปที่อื่นชั่วขณะเมื่อได้ยินเช่นนั้น “จะเป็นเขาคนนั้นไหม คนที่พาฉันไปดูดวงดาว?” นางพึมพำ เขาพยักหน้าอีกครั้ง “ฉันจะสามารถพบเขาได้ไหม?” นางจ้องมองหลี่ชีเย่ “ตราบเท่าที่เขายินยอม” เขากล่าว “คุณจะช่วยพาฉันไปหาเขาได้ไหม?” นางถาม “หากนั่นคือความปรารถนาของเธอ เธอไม่จำเป็นต้องพึ่งฉัน แค่ตัวเธอเพียงลำพังก็เพียงพอแล้ว” เขาแตะหน้าผากของนางเบาๆ นางตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่งก่อนจะบอกเขาว่า “ฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ฉันจะพาคุณไป” จากนั้นกลุ่มของพวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังสุสาน มันอยู่ไม่ไกลจากบ้านของนางนัก แต่ระยะทางนี้เป็นสิ่งที่ปุถุชนไม่สามารถเดินทางถึงได้ มันดูเหมือนที่ราบซึ่งถูกล้อมรอบด้วยขุนเขาและสายน้ำ โอบล้อมสุสานแห่งนั้นไว้ ไม่มีเครื่องประดับหรือการตกแต่งราคาแพง มีเพียงแผ่นหินที่ไม่ได้ขัดเงาแผ่นเดียวซึ่งทำหน้าที่เป็นหลุมศพ หลิงเอ๋อร์ดูเหมือนถูกสายฟ้าฟาดในวินาทีที่เห็นหลุมศพนั้น เพราะตัวอักษรที่สลักอยู่บนนั้นคือ—หลิงเอ๋อร์ ไม่มีคำจารึกอื่นใดอีก ตัวอักษรเหล่านั้นดูเหมือนเป็นผลงานของผู้ที่อยู่เหนือธรรมดา ทำให้มันมีความผูกพันที่เป็นนิรันดร์ แม้ว่านางจะเตรียมใจมาแล้ว แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเองก็ยังทำให้นางตกตะลึง “นี่... นี่คือหลุมศพของฉันงั้นหรือ?” นิ้วของนางสั่นเทาขณะสัมผัสตัวอักษรเหล่านั้น หากนางถูกฝังไว้ที่นี่ แล้วนางจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร? นางเป็นเพียงวิญญาณงั้นหรือ? “ทำไมฉันถึงถูกทิ้งไว้ที่นี่เพียงลำพังให้กลับชาติมาเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า?” นางตัวสั่นสะท้าน “คนที่ฝังเธอไว้ที่นี่ไม่ได้ต้องการให้เธอโดดเดี่ยว แต่นี่คือที่เดียวที่สามารถฝังเธอได้” หลี่ชีเย่ปลอบโยนและลูบศีรษะนางเบาๆ “ทำไมเขาถึงไม่มาอยู่กับฉันล่ะ?” นางอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา “เพราะเขาทำไม่ได้” หลี่ชีเย่ถอนหายใจ “ทำไมถึงไม่ได้... ทำไมล่ะ...?” นางพึมพำ หลี่ชีเย่ไม่ได้ตอบในคราวนี้ เพราะเขาไม่ใช่คนที่ทำเรื่องนี้ “หากนี่คือความจริง ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่สักหนึ่งชาติ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว...” นางลูบไล้หลุมศพนั้น “แต่กลับมีใครบางคนที่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่ตลอดไป บางทีอาจต้องแลกด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง” หลี่ชีเย่เผยร่องรอยของอารมณ์ขณะจ้องมองหลุมศพนั้น