ตอนที่ 1

1 / 2

อ่าน 6 นาที

Chapter 1 - Gifted Girl: Abandoned (1)

เผยแพร่เมื่อ 29 มี.ค. 2569 03:12

บทที่ 1: เด็กสาวอัจฉริยะ: ถูกทอดทิ้ง (1) ผู้แปล: Henyee Translations บรรณาธิการ: Henyee Translations ณ ราชธานีของจักรวรรดิจวินอู๋ จั่วชิงอวิ๋นและเฟิ่งอู่ต่างมีอายุเพียงแปดขวบ ฟึ่บ— ปลายกระบี่สีม่วงเย็นเยียบในมือของจั่วชิงอวิ๋นแทงเข้าที่หน้าผากของเฟิ่งอู่ ตรงกลางหว่างคิ้วพอดี เมื่อชักกระบี่กลับ ก็ลากเอาหยดโลหิตหงส์แท้สีอำพันที่ลอยค้างอยู่ในร่างของเฟิ่งอู้ออกมาด้วย จั่วชิงอวิ๋นใช้มือซ้ายคว้าหยดโลหิตนั้นเข้ามาไว้ในฝ่ามือ แล้วปุ! เพียงบีบมือเบาๆ หยดโลหิตนั้นก็ระเบิดกระจาย! แม้เลือดจะเปรอะเต็มมือ จั่วชิงอวิ๋นก็ยังยิ้มอย่างประหลาด นางยิ้มเยาะใส่เด็กสาวที่ขดงออยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด “เฟิ่งอู่ มีเพียงคนเดียวในโลกนี้เท่านั้นที่ครอบครองโลหิตหงส์แท้ได้! ในเมื่อข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าไม่ควรมีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก! “ข้าไม่เคยอยากถูกเอ่ยชื่อเคียงข้างเจ้าในฐานะ ‘คู่หงส์แห่งราชธานี’ เลย! เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรมาเทียบกับข้า?! “แล้วไงถ้าเจ้าหมั้นก่อนข้า? ข้าจะต้องเป็นชายาขององค์รัชทายาท และจวินหลินหยวนจะต้องเป็นสามีของข้า! “ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะถูกเจ้าตำหนักนภาเลือกเอาไว้! แต่ตอนนี้เจ้าไร้ประโยชน์แล้ว และผู้ที่มีคุณสมบัติจะเป็นเทพธิดาแห่งตำหนักนภาก็มีเพียงข้าเท่านั้น! เพราะฉะนั้น จงตายเสีย!” กระบี่สีม่วงเย็นเยียบแทงตรงไปยังหัวใจของเฟิ่งอู่! เฟิ่งอู่คว้าตัวกระบี่ไว้ด้วยสองมือ เลือดพุ่งทะลักออกมาจากบาดแผลลึกบนฝ่ามือทั้งสองข้าง ทว่านางกลับราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย แก่นวิญญาณกำลังสลายออกจากจุดกลางหว่างคิ้ว และการบ่มเพาะของนางก็กำลังเลือนหายไปในตอนนั้น เมื่อโลหิตหงส์แท้ของนางถูกทำลาย นางก็กำลังจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้ว! เฟิ่งอู่จ้องจั่วชิงอวิ๋นด้วยดวงตาดำสนิทราวหมึก “ตายเสีย!” จั่วชิงอวิ๋นออกแรงผลักกระบี่ลึกเข้าไปในอกของเฟิ่งอู้อย่างฉับพลัน ตุบหนึ่งดังขึ้น กระบี่ทะลุร่างของเฟิ่งอู่ เลือดสีแดงสาดกระเด็นเปื้อนใบหน้าของจั่วชิงอวิ๋นไปทั่ว รอยยิ้มบนใบหน้าจั่วชิงอวิ๋นดูบิดเบี้ยวน่าขนลุกท่ามกลางคราบเลือด “นับจากนี้ไป ข้าจะใช้ชื่อว่าจั่วชิงหลวน! ชิงหลวน ซึ่งหมายถึง ‘นกหลวนเขียวกับหงส์แดง’ และเป็นราชาแห่งหมู่ปักษา ข้าจะเป็นหงส์แท้เพียงหนึ่งเดียวแห่งจักรวรรดิจวินอู๋!” เฟิ่งอู่ทรุดลงกับพื้น สายตาเริ่มพร่ามัว นางมองดูประมุขตระกูลจั่วพาจั่วชิงอวิ๋นจากไป แล้วก็รู้ว่าจิตใจของตนกำลังเลือนหาย นางเหลือเวลาไม่มากแล้ว... จั่วชิงอวิ๋น เจ้าฉวยโอกาสในวันนี้ ตอนที่อาจารย์รูปงามของข้ากำลังหลอมร่างจริง เพื่อทำลายโลหิตหงส์แท้ของข้า หลังจากอาจารย์ของข้าออกจากการปิดด่านแล้ว พวกเจ้า ตัวเจ้า ตระกูลของเจ้า หรือแม้แต่ทั้งทวีปจวินอู๋ จะต้านทานความโกรธเกรี้ยวของเขาไหวหรือ?! อาจารย์ของนางไม่ใช่มนุษย์ พูดให้ชัดเจนก็คือ เขาเป็นเพียงดวงวิญญาณที่สถิตอยู่ในแหวนวิญญาณมังกรและหงส์ของนาง ว่ากันว่าชะตาชีวิตของคนเราถูกกำหนดด้วยตระกูลที่ถือกำเนิดมา และพ่อที่มีความสามารถคือทรัพย์สินล้ำค่าที่สุดของคนคนหนึ่ง เฟิ่งอู่มักประกาศอย่างภาคภูมิใจว่า แม้นางไม่เคยพบพ่อแท้ๆ ของตนเลย แต่นางกลับมีอาจารย์ที่โดดเด่นและงดงามที่สุดทั่วทั้งทวีป! นางยังจำวันนั้นได้ดี วันที่นางกระตุ้นแหวนวิญญาณเป็นครั้งแรก และเห็นอาจารย์รูปงามของนางก้าวออกมาจากมิติภายในแหวน ตอนนั้นนางอายุเพียงสามขวบ เงยหน้ามองเด็กหนุ่มในชุดขาวที่ดูราวกับหลุดมาจากอีกโลกหนึ่ง แล้วถามอย่างไร้เดียงสาว่า “เอ่อ... ท่านเก่งมากไหม?” อาจารย์รูปงามของนางไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วกล่าวอย่างสบายๆ ว่า “ก็พอใช้ได้มั้ง เพราะข้าเคยปกครองดินแดนนี้มาก่อน” ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา อาจารย์รูปงามของนางที่คงอยู่ในร่างวิญญาณมาตลอด ในที่สุดก็สะสมโลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งหงส์ของตนเองได้เพียงพอ และพร้อมจะหลอมร่างจริงเสียที เช่นนั้นเขาก็จะไม่ต้องถูกจองจำอยู่ในแหวนวิญญาณในฐานะดวงวิญญาณอีกต่อไป นี่เป็นภาพลวงก่อนตายหรือ? ดวงตาของเฟิ่งอู่หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ทว่านางกลับดูเหมือนเห็นอาจารย์รูปงามของตนในชุดยาวสีขาวดุจหิมะ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเพรียวบางและสง่างามราวเทพเซียน ดอกไม้เซียนสีขาวปลิวร่วงลงมา ชวนให้นึกถึงเกล็ดหิมะบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ เขาก้าวออกมาจากแหวนวิญญาณมังกรและหงส์ แล้วถูกสายลมอ่อนโยนพัดพาเข้ามาหานาง ก่อนเฟิ่งอู่จะรู้ตัว นางก็อยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของเขาแล้ว เขามีกลิ่นที่สะอาดบริสุทธิ์ที่สุดในโลก เป็นกลิ่นสดชื่นของแก่นพฤกษา “อาจารย์...” เฟิ่งอู่หลั่งน้ำตาเมื่อได้เห็นคนที่เปรียบเสมือนครอบครัวของนาง เสียงของนางอัดแน่นด้วยความซาบซึ้ง ตอนนี้อาจารย์ของนางอุ้มนางได้แล้ว! ในที่สุดเขาก็มีร่างกายจริงเสียที! ความฝันที่เขารอคอยมานานเป็นจริงแล้ว! ชุดคลุมยาวและแขนเสื้อกว้างของอาจารย์รูปงามแผ่พริ้วลงบนพื้น ขณะที่สายตาเคร่งขรึมของเขาตกลงไปยังบาดแผลตรงหว่างคิ้วของนาง เขาดูไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย “อาจารย์ ข้าจะตายไหม” ดวงตาของเด็กหญิงใสกระจ่างราวสายน้ำ อาจารย์ของนางตอบอย่างไม่รีบร้อนว่า “ไม่ เจ้าจะไม่ตาย” จากนั้นเขาก็ยกนิ้วเรียวยาวขึ้น แล้วทันใดนั้นหยดโลหิตสีทองหยดหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกลางหว่างคิ้วของเขา ม่านตาของเฟิ่งอู่หดวูบ! นั่นคือโลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งหงส์! โลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งหงส์ของอาจารย์นาง ซึ่งมีพลังเหนือกว่าโลหิตหงส์แท้หลายเท่านัก! น้ำเสียงของอาจารย์นางเฉยเมยและห่างเหิน “อย่าดิ้น” จากนั้นเขาก็ฝังหยดโลหิตนั้นลงบนหน้าผากของนาง “ไม่!” เฟิ่งอู่รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที “อาจารย์ ข้าไม่ตายก็จริง แล้วท่านล่ะ?! โลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งหงส์คือแก่นชีวิตของท่านนะ ถ้าไม่มีมัน ร่างกายของท่าน...” แววตาของอาจารย์นางยากจะอ่านออก “โลหิตศักดิ์สิทธิ์แห่งหงส์จะถูกผนึกไว้ชั่วคราว เมื่อเม็ดยาฟื้นคืนวิญญาณเก้าผันเริ่มออกฤทธิ์ เจ้าก็จะกลับมาบ่มเพาะต่อได้...” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ร่างของเขาก็เริ่มเลือนหายไป... “ไม่!” เฟิ่งอู่ที่เปื้อนเลือดกรีดร้องสุดเสียง เส้นเลือดสีน้ำเงินปูดขึ้นบนผิว นางยื่นมือออกไป พยายามคว้าอาจารย์รูปงามของนางเอาไว้! “อาจารย์!” ทว่าอาจารย์รูปงามของนาง ผู้ดูศักดิ์สิทธิ์ราวเซียนที่ถูกเนรเทศ กลับเลือนหายไปจากระหว่างนิ้วของนาง “อาจารย์!” เฟิ่งอู่ทรุดลงคุกเข่าด้วยความสิ้นแรง ชุดสีแดงของนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด แก้มขาวผ่องก็เปื้อนแดง และนางยังรู้สึกราวกับกำลังจะร้องไห้เป็นเลือดเสียเอง! เจ็บปวดจนหายใจแทบไม่ออก! ทุกกล้ามเนื้อในร่างของนางกระตุกด้วยความทรมาน! ความรู้สึกผิดแทบผลักให้นางฆ่าตัวตาย! นางยังไม่เคยรู้สึกแค้นเคืองมากเท่านี้ แม้ตอนที่จั่วชิงอวิ๋นทำลายโลหิตหงส์แท้ของนาง! นางยอมตายเสียเองยังดีกว่าจะให้อาจารย์รูปงามผู้ไร้ที่ติของนางต้องบาดเจ็บ! ความแค้นช่างมากมายเหลือเกิน! เฟิ่งอู่กำหมัดแน่นด้วยความเดือดดาล เล็บแทบกรีดเข้าเนื้อ ปลายนิ้วทุกนิ้วถลอกจนเลือดซึม! จั่วชิงอวิ๋น ข้าขอสาบาน ณ ที่นี้ว่า วันหนึ่งข้าจะทำลายเจ้าให้สิ้นซาก! ข้า เฟิ่งอู่ จะไม่ยอมหยุดจนกว่าเจ้าจะถูกลบหายไปจากโลกนี้!

React

พูดคุย