บทที่ 38: คุณคือจอมมารตัวใหญ่ คุณลู่โชคดี เพราะตอนนั้นดึกมากแล้ว จึงไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำหญิงอีก เขาเห็นหนิงซีในสภาพเมามากทันที ตอนนั้นเธอนั่งทรุดอยู่บนพื้น พิงประตูห้องส้วมอยู่ รองเท้าส้นสูงถูกเตะกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ของในกระเป๋าก็กระจายเกลื่อนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงปรกเต็มใบหน้า ตอนนี้เธอแตกต่างไปจากตอนที่เพิ่งออกไปอย่างไร้ที่ติราวฟ้ากับดิน แววอ่อนโยนวาบผ่านดวงตาของลู่ถิงเซียว เขาเดินเข้าไปเก็บกระเป๋าของเธอ แล้วค่อยๆ ก้มเก็บของที่ตกอยู่บนพื้นทีละชิ้น จากนั้นหยิบรองเท้าของเธอขึ้นมา แล้วโอบเอวเธอพยุงให้ลุกขึ้น แต่พอเขากำลังจะอุ้มเธอ หนิงซีกลับคว้าประตูห้องส้วมไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย เธอมองเขาด้วยสีหน้าตื่นตกใจและเมามายสุดๆ “คุณคือ…” “ลู่ถิงเซียว” “ลู่ถิงเซียว…” หนิงซีเหมือนจะตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วครู่ แล้วทันใดนั้นก็แผดเสียงขึ้นมา “คุณโกหก! คิดว่าฉันโง่เหรอ! นี่มันห้องน้ำหญิงนะ!” ยัยคนนี้เมาจริง หรือแกล้งเมากันแน่ ยังมีสติอยู่บ้างนี่นา “ผมไม่ได้โกหกคุณ” “คนโกหก… ฉันไม่ไป… ไม่ไปกับคุณ…” หนิงซีตอนเมาเหมือนเม่นตัวเล็กที่ถูกอะไรสักอย่างทำให้ตกใจ ตั้งการ์ดขึ้นสุดตัว หนิงซีดื้อดึงไม่ยอมออกไป ลู่ถิงเซียวจึงทำได้แค่วางของลงแล้วค่อยๆ ปลอบเธอ “ต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อผม” “เอาบัตรประชาชนมาให้ฉันดู!” หนิงซีดูเหมือนตำรวจที่กำลังตรวจคนขับเมา มุมปากของลู่ถิงเซียวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาเหมือนพลเมืองดีคนหนึ่งที่ให้ความร่วมมือ หยิบกระเป๋าสตางค์หนังออกมาเพื่อเอาบัตรประชาชนให้เธอ หนิงซีรับบัตรเล็กๆ ใบนั้นมาอย่างสั่นเทา ดวงตาแทบจะชิดตัวอักษรขณะอ่านออกเสียงว่า “ลู่… ถิง… เซียว… คุณคือลู่ถิงเซียว…” ลู่ถิงเซียวพยักหน้า “ตอนนี้ออกไปได้หรือยัง” “ฉันไม่ออก! ไม่ไปกับคุณ! คุณคือจอมมารตัวใหญ่… ไม่ไป ไม่ไป ไม่ไป…” หนิงซียิ่งอารมณ์เสียหนักขึ้น “จอมมารตัวใหญ่…” ใบหน้าของลู่ถิงเซียวดำทะมึนลง นี่คือสิ่งที่เธอคิดกับเขาอย่างนั้นหรือ เขารู้สึกว่าเขาก็ดูแลเธอค่อนข้างอ่อนโยนแล้วแท้ๆ ทั้งสองคนกำลังยืนชะงักงันกันอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก “หนิงซี… หนิงซี อยู่ข้างในไหม” ลู่ถิงเซียวชะงักค้าง หากมีคนเห็นเขาอยู่ในห้องน้ำหญิง เขาคงไม่มีวันกล้าโผล่หน้าไปที่เมืองหลวงอีกต่อไป ฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนเกือบจะเห็นเสื้อผ้าของอีกฝ่ายแล้ว ลู่ถิงเซียวสบถเบาๆ ในลำคอ จากนั้นรีบคว้ากระเป๋าและรองเท้าของหนิงซี แล้วดึงเธอลอดผ่านประตูห้องส้วมที่เธอกำลังเกาะเอาไว้อยู่ คนที่อยู่นอกห้องน้ำคือคนเขียนบท เย่หลิงหลง หนิงซีเป็นหน้าใหม่และไม่รู้จักใครในกองถ่าย มีแค่เย่หลิงหลงคนเดียวที่สังเกตว่าเธอเข้าห้องน้ำไปแล้วไม่กลับออกมา จึงมาตามหาเธอ พอถูกลากเข้าห้องส้วมอย่างกะทันหัน หนิงซีตกใจจนพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของลู่ถิงเซียว เย่หลิงหลงเห็นความโกลาหลข้างในแน่นอน “หนิงซี ใช่เธออยู่ข้างในหรือเปล่า” ได้ยินว่าอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ลู่ถิงเซียวก็มืดหน้าจนดำเหมือนก้นหม้อ พอดีกับตอนนั้นเอง หนิงซีกัดเข้าที่มือที่เขาปิดปากเธอไว้ เจ็บจนคิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน สีหน้าของลู่ถิงเซียวดูเหมือนกำลังจะระเบิด เขาเคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากกว่านี้ไหมเนี่ย หลังสูดหายใจเข้าลึกๆ ลู่ถิงเซียวก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “อย่ารีบ… เดี๋ยวผมให้เดี๋ยวนี้…” เย่หลิงหลงกำลังจะเคาะประตู ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงผู้ชายดังขึ้นมา เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ จากนั้นหน้าก็แดงวาบ รีบหมุนตัวเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ใครจะคิดว่าเธอจะมาเจอคู่รักกำลัง ‘ทำธุระ’ กันอยู่ที่นั่น ที่นี่เป็นโรงแรม ถ้าจะทำกัน ทำไมไม่ไปเปิดห้องล่ะ รสนิยมของบางคนนี่เข้าใจยากจริงๆ! นอกจากนั้น ห้องน้ำหญิงก็ว่างเปล่าแล้ว หนิงซีคนนี้หายไปไหนของเธอกันแน่ เย่หลิงหลงไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่กำลัง ‘ทำธุระ’ อยู่ในห้องส้วมจะเป็นหนิงซีที่เธอกำลังตามหา ได้ยินเสียงฝีเท้าถอยห่างไป ลู่ถิงเซียวก็ถอนหายใจโล่งอก เขานั่งอยู่บนชักโครก คลายเนกไทออก ขณะที่สาวน้อยที่กำลังงอแงนั่งอยู่บนตัก เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าทำเสียงดังนัก!” ไม่อย่างนั้นการแสดงจะกลายเป็นเรื่องจริงเอาได้ น้ำเสียงของผู้ชายคนนั้นน่ากลัวมาก จนหนิงซีถึงกับตะลึง ก่อนจะเริ่มสะอึกสะอื้น ใบหน้าเล็กๆ แสดงสีหน้าถูกกลั่นแกล้ง หลังจากทำให้เธอตกใจแล้ว ลู่ถิงเซียวก็ได้แต่ลูบหลังเธออย่างช่วยไม่ได้พร้อมปลอบโยน “ขอโทษนะ ผมไม่ควรทำให้เธอตกใจ” แต่คนในอ้อมแขนกลับยิ่งเศร้าหนักกว่าเดิม น้ำตาเริ่มไหลลงมาจากดวงตา เขารู้สึกจนปัญญา ทำไมยัยคนนี้ถึงดูแลง่ายยากยิ่งกว่าเสี่ยวเป่าอีกนะ