บทที่ 43: กัดอีกครั้ง หรือบางทีอาจไม่ใช่ว่าเขาเปลี่ยนไป แต่เป็นเพราะเขาซ่อนมันเอาไว้แนบเนียนเกินไป จนเธอไม่เคยรู้จักเขาจริงๆ เลย หนิงซีสังเกตเห็นคราบเลือดบนมือของลู่ถิงเซียว จึงเผลอถามออกไปว่า “ลู่... ลู่ถิงเซียว มือคุณเป็นอะไร?” ลู่ถิงเซียวก้มมองรอยฟันเล็กจิ๋วบนมือของตัวเอง แล้วเงยหน้ามองเธอพร้อมรอยยิ้ม “คิดว่าไงล่ะ?” หนิงซีกลืนน้ำลาย “เอ่อ... รอยฟันพวกนี้ดูคุ้นๆ...” ในแววตาของลู่ถิงเซียวมีประกายชื่นชม “สังเกตเก่ง” “แฮ่ม ขอบคุณนะ” หนิงซีฝืนยิ้มอย่างเก้อๆ แล้วถามอย่างระวังขึ้นมาอีกนิด “ฉันเป็นคนกัดเหรอ?” “คิดว่าฉันจะใส่ร้ายเธอเหรอ? งั้นลองกัดอีกทีสิ ดูว่าจะเหมือนกันไหม” ลู่ถิงเซียวเสนอพลางยื่นมือออกไป หนิงซีรีบโบกมืออย่างเขินอาย “ไม่ต้องๆ ไม่ต้อง! ฉันเอง! ฉันกัดเอง! แล้วเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทุกอย่างเละเทะไปหมด ฉันจำได้แค่ว่าไปเข้าห้องน้ำ ที่เหลือจากนั้นก็เลือนราง... แล้วฉันมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?” “เธอหมดสติอยู่ในห้องน้ำผู้หญิง ฉันเข้าไปพาเธอออกมา เธอไม่ยอมไปกับฉัน แล้วก็กัดฉัน” ลู่ถิงเซียวตอบสั้นๆ กระชับๆ หนิงซีงุนงง “คะ... คุณเข้าไปในห้องน้ำผู้หญิงเหรอ?” เธอนี่ทำเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้จริงๆ! จอมมารใหญ่ต้องยอมเสียสละเพื่อเธอมากเกินไปแล้ว... “แล้วทำไมฉันถึงมานอนอยู่ในรถล่ะ?” หนิงซีรวบรวมความกล้าถาม “ก็เพราะเธอไม่ยอมออกห่างจากรถสุดที่รักของเธอยังไงล่ะ” ลู่ถิงเซียวจงใจเน้นคำว่า “รถสุดที่รัก” เป็นพิเศษ หนิงซีมองรถคันโปรดที่เธอเฝ้าหวงแหนมานาน แล้วก็เข้าใจความหมายของลู่ถิงเซียวในทันที “ขอโทษจริงๆ ฉันทำให้คุณลำบากมากเลย!” หนิงซีเอ่ยขอโทษเสียงอ่อน เพิ่งจะเป็นคืนที่สองหลังจากที่เธอย้ายเข้ามาแท้ๆ แต่กลับเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ เธอรู้สึกผิดจริงๆ ลู่ถิงเซียวไม่ได้ตอบคำขอโทษของเธอ แต่ถามเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องขึ้นมาแทน “เมื่อคืนทำไมเธอถึงเมาขนาดนั้น?” สีหน้าของหนิงซีพลันหม่นลง... เห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนไป สัตว์ร้ายในใจลู่ถิงเซียวก็เริ่มตื่นขึ้น หนิงซีไม่ค่อยชินกับการระบายความกังวลให้คนอื่นฟัง แต่เรื่องนี้หนักเกินกว่าจะรับไหว เธอทรุดตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรงบนเบาะรถ มองใบไม้เขียวชอุ่มเหนือศีรษะ แล้วพึมพำว่า “ฉันไม่ได้บทเมิ่งฉางเกอ...” ลู่ถิงเซียวตกใจ “ว่าไงนะ?” “มันก็แค่บทนางรองลำดับสองเล็กๆ บทหนึ่ง ฉันรู้ว่าคนระดับซีอีโออย่างคุณคงไม่มีทางเข้าใจหรอก แต่คุณไม่รู้หรอกว่าฉันทุ่มเทแค่ไหนเพื่อวันนี้ คุณไม่รู้เลยว่าตอนที่ได้มันมาฉันดีใจแค่ไหน พวกคุณไม่มีใครเข้าใจทั้งนั้น...” หนิงซียกมือปิดตาขณะพูด ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลู่ถิงเซียวคิดว่าเธอเมาหนักขนาดนั้นเพราะซูเหยียน เขาไม่เคยคิดเลยว่านี่จะเป็นเหตุผลที่แท้จริง เธอไม่ได้เศร้าเพราะเสียซูเหยียนไป แต่เศร้าเพราะเสียบทนั้นไปงั้นหรือ? ความหม่นหมองที่กดทับใจลู่ถิงเซียวมาทั้งคืนพลันคลายลง ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของหนิงซี หัวใจเขากลับบีบรัด เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าความฝันของเธอสำคัญกับเธอแค่ไหน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ดื้อดึงถึงขนาดนี้ เลือกไต่ขึ้นไปทีละขั้น ทั้งที่มีทางลัดให้ใช้ได้แท้ๆ “อย่าเศร้าไปเลย เธอทำได้ดีมากแล้ว” ลู่ถิงเซียวเอื้อมมือเชยศีรษะเธอขึ้น แล้วให้ซบลงบนอกเขา งั้นคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่ซูเหยียน แต่เป็น... หนิงเหยาฮวา หนิงเหยาฮวาเป็นผู้ลงทุนรายใหญ่ที่สุดของ The World ดังนั้นเขาจึงมีอำนาจในการตัดสินใจเลือกนักแสดงในภาพยนตร์อย่างมาก ไม่มีใครมีสิทธิ์รังแกผู้หญิงของเขาได้ ต่อให้เป็นพ่อของเธอเองก็ตาม