## ข้อจำกัดในการแปล เนื่องจากข้อมูล `Novel Info` (รายละเอียดเกี่ยวกับชื่อตัวละครและศัพท์เฉพาะ) ไม่ได้ถูกระบุมา ทำให้การแปลอาจไม่ตรงตามชื่อตัวละครหรือคำศัพท์เฉพาะที่ท่านต้องการใช้ หากมีข้อมูลส่วนนี้เพิ่มเติม โปรดแจ้งเพื่อทำการปรับแก้ให้ถูกต้อง --- ## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 217: ข้าต้องการความช่วยเหลือ** **มุมมองของแจสมิน** เมื่อค่ำคืนนั้น คีธได้หวนกลับมายังคฤหาสน์ ข้าเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อถึงสิ่งที่เขาค้นพบเกี่ยวกับผู้ต้องสงสัยที่ข้าได้บอกเขาไป ความกระวนกระวายและความอึดอัดเข้าเกาะกุมจิตใจจนแทบไม่อยู่สุข เพราะข้าทำได้เพียงรอคอย ลูกชายหายตัวไป และข้าก็ถูกกักขังอยู่ที่นี่โดยอดีตคู่รักผู้บ้าคลั่ง โดยไร้ซึ่งอุปกรณ์ใดๆ สถานการณ์ช่างทรมานแสนสาหัส เพื่อฆ่าเวลา ข้าใช้ทั้งวันพลิกดูแฟ้มเอกสาร พยายามป้อนข้อมูลและจดจำทุกรายละเอียดที่คีธได้ค้นพบมาตั้งแต่หลังจากการโจมตีข้า ข้านั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นแห่งหนึ่งบนชั้นบนของคฤหาสน์ ขณะที่เขาประจักษ์แก่สายตา ความโล่งอกและความวิตกกังวลปะปนกันประหนึ่งคลื่นซัดสาด ด้านที่เกลียดชังเขาที่กักขังข้าไว้โดยพลการ และด้านที่อดทนต่อเขาเพราะเรากำลังตามหาลูกชาย ต่างปะทะกันดุเดือดภายในใจ “แจสมิน” เขาเอ่ยชื่อข้า ขณะดวงตาประสานกัน “เจออะไรบ้างหรือยัง?” ข้าเร่งถามทันทีที่เขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น “เธอรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?” เขาถามข้า “เราไม่มีความสัมพันธ์แบบนั้น อย่าริเริ่มพูดจาเสียดสีเลย” ข้าปัดเขาออกไป ต้องการเพียงคำตอบสำหรับคำถามของข้าเท่านั้น ข้าทนเขาได้ก็เพราะโทนี่สำคัญกว่า ข้าจะไม่มีวันคุ้นชินกับการแลกเปลี่ยนคำทักทายอันว่างเปล่ากับเขาเด็ดขาด แววตาที่ข้าอ่านไม่ออกปรากฏอยู่บนใบหน้าขณะที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “มาหลายเดือนแล้ว…” เขาเริ่มพูด “ข้าเริ่มรู้สึกสงสัยในรายงานทางการเงินที่ได้รับอนุมัติที่สำนักงานใหญ่เสมอ งบประมาณที่ใช้ในโครงการต่างๆ ดูเหมือนจะแตกต่างจากงบประมาณที่คาดการณ์ไว้เสมอ ทว่าเมื่อข้าตรวจสอบซ้ำและขอรายงานรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับงบประมาณ ทุกอย่างกลับดูเหมือนจะถูกต้องทุกประการ” ข้ายกมือขึ้นทาบปลายคาง ขณะครุ่นคิดในสิ่งที่เขากำลังเล่า เรื่องราวนี้ชวนให้นึกถึงแกทวิค ผู้เคยขโมยเงินจากการ์เด้นเฮาส์ เป็นไปได้ว่าคนร้ายรายนี้กำลังทำเช่นเดียวกันที่กลุ่มแอ็คแลนด์ “ข้าจึงได้แต่สงสัยว่าข้ากำลังคิดไปเองหรือมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นจริงๆ ร่างเอกสารที่เธอแสดงให้ข้าดู อาจเป็นจุดเริ่มต้นในการเปิดโปงการทุจริตใดๆ ก็ตาม ปัญหาคือ ณ สำนักงานใหญ่ ข้าไม่มีใครที่ไว้ใจให้มอบหมายงานนี้ได้เลย หากมีใครบางคนกำลังเปลี่ยนแปลงข้อมูลในเอกสาร นั่นหมายความว่าพนักงานของข้าอย่างน้อยหนึ่งคนต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง” เขาแจ้งข้า “โดยพื้นฐานแล้ว ข้าไม่มีใครที่ไว้ใจได้เลย และต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการไล่ตรวจเอกสารเหล่านั้น” “ให้ข้าช่วยคุณ” ข้าเสนอทันที ข้าไม่ต้องการอยู่ที่คฤหาสน์ของเขาและรอทั้งวัน มีโอกาสสูงมากที่หากมีการทุจริตเข้ามาเกี่ยวข้อง ผู้กระทำผิดรายนี้ก็คือผู้น่าจะเป็นคนลักพาตัวโทนี่ หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะต้องจับตัวเขาให้ได้ “ข้าต้องการให้เธอช่วย” เขาพูดกับข้า เราทั้งคู่พูดพร้อมกัน ดวงตาข้าเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจเมื่อตระหนักได้ “คุณกำลังขอให้ข้าช่วยอย่างนั้นหรือ?” “เธอเคยทำงานเป็นผู้ช่วยของ ‘เขา’ ใช่ไหม? ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าการบัญชีทำงานอย่างไร และอ่านเอกสารทางธุรกิจได้ใช่หรือไม่?” เขาถามข้า ริมฝีปากข้าขมวดเข้าหากันเมื่อเขายังคงไม่เอ่ยชื่อหลุยส์ “และนี่ข้าคิดว่าคุณเคยคิดว่าข้าได้ตำแหน่งมาเพียงเพราะหลอกล่อเขา” ข้าทวงถามคำพูดเย็นชาที่เขาเคยบอกไว้ “ข้าคิดผิด” เขาบอกข้า “คุณคิดผิดในหลายๆ เรื่อง” ข้าบอกเขาอย่างโกรธเคือง การยอมรับความผิดของเขาไม่เคยรู้สึกจริงใจเลย “อย่างไรก็ตาม ใช่ ข้ารู้ดีว่าจะอ่านเอกสารทางการเงินและช่วยคุณไล่ตรวจเอกสารเหล่านั้นได้อย่างไร” “ขาของเธอยังคงพักฟื้นอยู่นะ และเธอก็เพิ่งตื่นนอน การนั้นจะ…” คีธเริ่มพูด “ขาของข้าสบายดี คีธ ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าเดินและเคลื่อนไหวได้ เพียงแต่ช้าลงเล็กน้อย มันจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการทำงานของข้า” ข้าพยายามยืนยัน “แต่การหายใจของเธอ—” เขาพยายามแย้ง “ลูกชายของเราหายตัวไปแล้วนะ เป็นสัปดาห์แล้ว และเราก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน อาการเท้าบวมและปัญหาการหายใจเป็นครั้งคราวเทียบกันไม่ได้เลย คุณหมอบอกว่าข้าไม่ได้กำลังจะตายใช่ไหม?” ข้ายืนยันด้วยสายตาที่แน่วแน่ “แล้วเมื่อไหร่ข้าจะเริ่มงานได้คะ?” ริมฝีปากของเขาเม้มแน่นเป็นเส้นบางก่อนจะตอบ “เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้…” เขาพูดเนิ่นๆ ด้วยความไม่แน่ใจในน้ำเสียง “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เช้าข้าก็พร้อม” ข้าบอกเขา หากข้าสามารถทำให้คีธปล่อยตัวข้าออกไปได้ ข้าก็จะมีโอกาสหนีได้ดียิ่งขึ้น เมื่อเทียบกับคฤหาสน์แห่งนี้ที่มีกล้องวงจรปิดทุกมุม… 𝓯𝓻𝓮𝓮𝙬𝙚𝙗𝒏𝙤𝙫𝙚𝙡.𝒄𝒐𝒎 **มุมมองของหลุยส์** สองวันหลังจากที่ข้าโทรหาแจสมินเป็นครั้งแรก ข้าก็ตัดสินใจลองอีกครั้ง บอดี้การ์ดของเธอทุกคนที่เคยอยู่ในโรงพยาบาล บัดนี้ตอบสนองและฟื้นขึ้นมาแล้ว ข้ารู้สึกว่าแจสมินควรจะตื่นแล้วเช่นกัน ข้าอยู่ในห้องทำงาน และเป็นช่วงกลางวัน เมื่อข้าตัดสินใจโทรออก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งขณะที่ข้าถือโทรศัพท์แนบหูอย่างกระวนกระวาย มันก็เริ่มมีเสียงดัง ข้าแทบไม่เชื่อว่าสายจะติดได้จริงๆ ข้าคิดในใจตนเอง ข้าเดินไปมาทั่วห้องทำงาน หวังว่าจะมีใครสักคนรับสาย ต่างจากครั้งก่อนที่โทรไป สายตรงไปยังผู้ใช้ไม่พร้อมใช้งาน อุปกรณ์เครื่องนั้น… ทว่าไม่มีใครรับสาย และสุดท้ายสายก็ตัดไป ข้าโทรอีกครั้ง ด้วยความหวังว่าพวกเขาจะรับสาย คราวนี้สายถูกปฏิเสธ คิ้วข้าเลิกขึ้น “คีธใช่ไหม?” ข้าคิดในใจ “ต้องเป็นเขาแน่ แจสมินไม่มีทางตัดสายข้าหรือเพิกเฉยต่อสายได้ หากไม่แจ้งเหตุผลอย่างน้อยก็สักคำ” จากนั้น เพียงเพื่อยืนยัน ข้าก็โทรอีกครั้ง คราวนี้สายไม่สามารถติดต่อได้ทันที ราวกับว่าโทรศัพท์ของเธอถูกปิดไป หรืออะไรทำนองนั้น ข้าสบถเบาๆ ขณะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วกลับไปเดินไปมา ข้าไม่ได้สงสัยเลยว่าคีธมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างหนัก ข้าได้ส่งอีเมลหาเขาไปเมื่อวันก่อน และเขาก็ยังไม่ตอบ ข้าจินตนาการว่าเขาคงเห็นมันและเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิง ข้าไม่อยากเชื่อว่าเขาไม่แม้แต่จะต้องการให้ข้าได้รู้ว่าเธอสบายดี เขาต้องการให้ข้าออกไปจากชีวิตของแจสมินให้สิ้นซาก ---