Chapter 2154: Subduing the Sky Devourer Flaming Sparrow

เผยแพร่เมื่อ 22 มี.ค. 2569 14:59

บทที่ 2154: การปราบนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้า ผู้แปล: Endless?antasy บรรณาธิการแปล: EndlessFantasy Translation ตูม! หลังจากสังหารไวส์เคานต์ดาร์กเนสแล้ว กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของฉู่หยุนฟานก็พุ่งสูงขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขาอยู่ห่างจากขั้นอาร์คานากลางระดับสูงสุดเพียงเส้นผมกั้นเท่านั้น! ทุกคนมองออกว่าฉู่หยุนฟานอยู่ห่างจากขั้นอาร์คานากลางเพียงเสี้ยวเดียว ภายใต้สถานการณ์ปกติ เขาแค่ต้องใช้เวลาเพียงชงชาอึดใจเดียวก็สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นอาร์คานากลางได้แล้ว นี่คือขีดสุดของการบ่มเพาะพลัง! “เขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ในสภาพแบบนี้แทบจะไร้เทียมทาน ไม่มีใครเทียบเขาได้เลย!” มีคนอุทานออกมา “ข้ากลัวว่าอัจฉริยะชั้นยอดคนใดก็ตามที่อยู่ในระดับการฝึกฝนเดียวกับเขา ก็คงไม่ใช่คู่มือของเขาอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้ว เขาเป็นแค่อาร์คานาระดับเล็กแท้ๆ แม้จะทะลวงขั้นแล้วก็ยังเป็นแค่อาร์คานากลางเท่านั้น แต่กลับมีพลังต่อสู้ที่น่าตกตะลึงขนาดนี้ ถ้าวันนี้ไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ต่อให้เอาข้าไปตีตาย ข้าก็ไม่เชื่อหรอก” “ใช่แล้ว ในโลกนี้ยังมีคนแบบนี้อยู่จริงๆ สุดท้ายก็เหลือแค่นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าเท่านั้น ถ้าเขาฆ่านกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าได้ ก็จะทะลวงไปถึงขั้นอาร์คานากลางระดับสูงสุด!” มีคนร้องออกมาด้วยความตกใจ ฉู่หยุนฟานวางแผนมานานขนาดนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เพื่อทะลวงไปยังขั้นอาร์คานากลางเพียงอย่างเดียว แต่เขากำลังคิดจะใช้ยอดอัจฉริยะเหล่านี้ผลักดันตัวเองให้ไปถึงขั้นอาร์คานาระดับเล็กขั้นสูงสุดก่อน พอถึงตอนนั้น เขาก็จะพร้อมสำหรับการทะลวงสู่ขั้นอาร์คานากลาง และเมื่อถึงเวลานั้น พลังการต่อสู้ของเขาจะทะยานขึ้นไปอีกระดับ เขาไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวแม้แต่ผู้ฝึกระดับอาร์คานาระดับใหญ่ และต่อให้เป็นในหมู่ผู้ฝึกระดับอาร์คานาระดับใหญ่ด้วยกัน เขาก็ไม่ใช่ตัวอ่อนแออีกต่อไป ศัตรูที่แท้จริงของเขาก็คือจวินเทียนฉือ หากไม่ใช้วิธีสุดโต่งเช่นนี้ เขาจะไล่ตามจวินเทียนฉือให้ทันได้อย่างไรในเวลาที่สั้นที่สุด หรือแม้แต่เหนือกว่าอีกฝ่าย? เขาจะฆ่าจวินเทียนฉือในคราวเดียว แล้วล้างแค้นให้กับตอนที่ตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัสและเกือบถูกฆ่าตายเมื่อครั้งก่อน นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าส่งเสียงร้องลั่น ทำให้สนามรบรอบด้านกลายเป็นทะเลเพลิง มันพยายามหลบหนีมาตลอด พอเห็นว่าฉู่หยุนฟานฆ่าทุกคนที่เหลือได้หมด ต่อให้มันจะหยิ่งผยองเพียงใดก็ยังตกใจจนขวัญแทบกระเจิง อัจฉริยะชั้นยอดอาจไร้เทียมทาน แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันจะไม่กลัวตาย โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้ที่เห็นชัดๆ ว่ากำลังรนหาที่ตาย ทว่ามันไม่มีทางหนีได้เลย ฉู่หยุนฟานฆ่ายอดอัจฉริยะพวกนั้นไป ทำให้ผู้ติดตามของฉู่หยุนฟานได้รับอิสระทีละคน ตอนนี้ทุกคนรวมตัวกันแล้วพุ่งเข้าล้อมโจมตีนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้า แม้นกกระจอกตัวนี้จะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาทุกคน แต่เมื่อถูกพลังร่วมของทั้งสิบคนกดทับ มันก็เสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง ทะเลเพลิงที่แผ่เต็มท้องฟ้าไม่อาจขับไล่จระเข้หัวมังกรกับคนอื่นๆ ออกไปได้เลย นกกระจอกยิ่งดิ้นรนก็ยิ่งลนลาน ข้างๆ ยังมีฉู่หยุนฟานที่มีพลังลึกล้ำสุดหยั่งถึง ราวกับอสูรร้าย จ้องมองมันด้วยสายตาโลภอยากได้ พอนึกถึงตรงนี้ นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าก็ยิ่งหวาดหวั่น “ต่อไปก็ถึงตาเจ้าแล้ว!” ทันทีที่นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้ากำลังจะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ของตนกลืนกินทุกคน เสียงของฉู่หยุนฟานก็ดังขึ้นกลางสนามรบโดยไม่มีสัญญาณเตือนแม้แต่น้อย “อะไรกัน เจ้า...” ร่างขนาดเท่าหมัดของนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าสั่นระริกเล็กน้อย ราวกับเห็นผี มันไม่รู้ว่าทำไมฉู่หยุนฟานถึงแข็งแกร่งนัก แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันรู้แน่ๆ คือการปรากฏตัวของฉู่หยุนฟานหมายความว่าสหายคนสุดท้ายของมันอย่างไวส์เคานต์ดาร์กเนสตายแล้ว ชั่วขณะนั้น มันรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง ทำไมตอนที่ฉู่หยุนฟานเพิ่งเริ่มฆ่าคน มันไม่รีบหนีไปนะ? ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูก มันไม่ควรเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งเหยิงนี้ตั้งแต่แรก ถ้ามันรู้ว่าฉู่หยุนฟานผิดปกติถึงเพียงนี้ ต่อให้เอาไม้หน้าสามมาฟาด มันก็ไม่มีทางมาร่วมศึกเพื่อรุมล้อมฉู่หยุนฟานแน่ “ยอมสวามิภักดิ์ต่อข้าหรือตาย!” ฉู่หยุนฟานหัวเราะเย็นชา เขามองนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้า แล้วความคิดที่จะฝึกให้เชื่องมันก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างกะทันหัน “เจ้าคิดจะปราบข้า? ไม่มีทาง!” นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าคำราม มันยอมตายเสียยังดีกว่าจะตกอยู่ใต้ใคร นกกระจอกตัวนี้หยิ่งทะนงยิ่งนัก สายเลือดของมันไม่ยอมให้มันก้มศีรษะต่อผู้ใด มันอ้าปากเงยขึ้นฟ้า ทันใดนั้นเปลวเพลิงไร้ขอบเขตก็พวยพุ่งเข้าหาฉู่หยุนฟานดั่งหมู่เมฆเพลิงที่ถาโถมลงมา นี่ไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่เป็นเพลิงแท้แห่งชีวิต เป็นสิ่งที่นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าบ่มเพาะมาตลอดนับไม่ถ้วนปี ปกติแล้ว แม้เพียงหยดเดียวก็ยังทำให้มันปวดใจ แต่ตอนนี้ฉู่หยุนฟานบีบมันมาถึงขั้นนี้แล้ว มันก็ไม่อาจสนใจอะไรได้อีก แววอำมหิตวาบผ่านดวงตาของมัน ไม่ว่าฉู่หยุนฟานจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็ต้องถูกเพลิงแท้นี้เผาเป็นเถ้าถ่านอยู่ดี ทว่า สิ่งที่มันไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้น ฉู่หยุนฟานไม่หลบไม่หนีแม้แต่น้อยเมื่อเผชิญกับทะเลเพลิง เขากลับกลืนทะเลเพลิงนั้นลงไปตรงๆ “เป็นไปไม่ได้!” แววไม่อยากเชื่ออย่างสิ้นเชิงฉายชัดในดวงตาเล็กจิ๋วของนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าราวกับเห็นผี นั่นมันเพลิงแท้ที่มันบ่มเพาะมาจากพลังชีวิตของตัวเอง จะถูกคนภายนอกกลืนลงไปได้อย่างไร? ร่างของฉู่หยุนฟานเป็นเตาหลอมโอสถหรืออย่างไร? ถึงได้กลืนเปลวเพลิงพวกนั้นได้ทุกเมื่อทุกที่! “ข้าจะคืนให้เจ้า!” ฉู่หยุนฟานอ้าปาก เปลวเพลิงที่ปกคลุมเต็มท้องฟ้าก็ทะลักกลับออกมา ห่อหุ้มนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าเอาไว้ทันที ความเร็วมันเร็วเกินไป เร็วกว่าตอนที่นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าพ่นเปลวเพลิงออกมาเสียอีก ไม่นานนัก นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าก็ถูกเผาด้วยทะเลเพลิงที่ปกคลุมทั่วฟ้า ทุกคนตะลึงงัน พลางมองนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าที่กำลังถูกทะเลเพลิงเผาไหม้ นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าเป็นวิญญาณเพลิงที่ถือกำเนิดจากทะเลอัคคี จะเรียกได้ว่าเกิดมาพร้อมกับความสอดคล้องต่อเปลวไฟทุกชนิดอย่างยิ่งยวด ไม่เพียงไฟจะไม่ทำร้ายมัน แต่กลับจะกลายเป็นยาบำรุงชั้นยอดของมันเสียด้วยซ้ำ ทว่าตอนนี้มันกลับถูกเปลวเพลิงของฉู่หยุนฟานเผาเสียเอง มีเพียงความเป็นไปได้เดียว นั่นคือเปลวเพลิงที่ฉู่หยุนฟานปล่อยออกมามีระดับสูงกว่าเปลวเพลิงของนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้า แล้วจะเป็นไปได้อย่างไร? เมื่อพวกนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าเติบโตถึงจุดสูงสุด พวกมันสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับบรรดาจักรพรรดิได้ พวกมันอยู่จุดสูงสุดแห่งอัคคี แม้แต่หงส์ในตำนานก็ไม่ต่างไปจากนี้มากนัก “เปลวไฟที่เจียนอู๋เฉินพ่นออกมามันมีคุณภาพระดับไหนกันแน่? น่ากลัวเกินไปแล้ว!” มีคนถามขึ้น แม้จะมีอัจฉริยะชั้นยอดไม่น้อยที่ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์สายไฟ แต่พวกเขาก็ยังตะลึงงันเช่นกัน ถ้ามีคนมาถามพวกเขา แล้วพวกเขาจะไปถามใครได้อีก? “ว่าไงล่ะ? ตามข้ามา แล้วข้าจะสอนมหามรรคาแห่งอัคคีให้เจ้า มันล้ำลึกกว่าวิชาที่เจ้าเพาะบ่มอยู่เสียอีก” ฉู่หยุนฟานเก็บทะเลเพลิงกลับไป ก่อนยืนเอามือไพล่หลังอย่างสบายๆ แล้วส่งเคล็ดวิชาเข้าไปในจิตใจของนกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าโดยไม่ใส่ใจนัก นกกระจอกเพลิงกลืนฟ้าลังเลอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็บินเข้ามาหยุดข้างกายฉู่หยุนฟาน “คารวะนายท่าน” ทุกคนอ้าปากค้าง...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

React

พูดคุย