บทที่ 1158 - จะไม่ทำให้เธอเสียใจ แม้ว่าในอดีตที่ผ่านมา ซูเจ๋อจะเป็นผู้ชายที่ทำให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดและทำให้เธอต้องผิดหวังอย่างรุนแรงเพียงใด แต่สำหรับคุณแม่ซูแล้ว ท่านยังคงเป็นผู้ใหญ่ที่หยิบยื่นความเมตตาและปฏิบัติต่อเธอด้วยความเอ็นดูเสมอมาตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน ดังนั้น แม้ว่าในส่วนลึกของหัวใจ เฉียวเหมียนเหมียนจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อซูเจ๋อมากเพียงใด แต่เธอก็ยังคงรักษาความสุภาพและมารยาทอันดีงามที่มีต่อคุณแม่ซูเอาไว้เสมอ ใบหน้าสวยนวลแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูจริงใจขณะเอ่ยทักทาย “คุณป้าซูคะ บังเอิญจังเลยนะคะที่ได้มาพบกันที่นี่” “นั่นสิ บังเอิญจริงๆ จ้ะ” คุณแม่ซูพยายามข่มกลั้นความปวดร้าวที่แล่นขึ้นมาจุกในอกเอาไว้ลึกๆ ขณะมองดูเด็กสาวที่เธอเคยหวังจะให้มาเป็นลูกสะใภ้ “ป้าไม่ได้เจอหนูมานานมากแล้วนะเหมียนเหมียน ป้าคิดถึงหนูจริงๆ... เหมียนเหมียน ป้าเคยบอกหนูเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่า ถึงแม้เรื่องระหว่างหนูกับอา... กับตระกูลซูจะเปลี่ยนไป แต่หนูก็ยังสามารถแวะไปหาป้าได้เสมอทุกเมื่อที่หนูต้องการนะจ๊ะ” ถ้อยคำที่เกือบจะหลุดชื่อของลูกชายออกมาทำให้คุณแม่ซูต้องชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่าของโม่เยสือที่ยืนเคียงข้างเฉียวเหมียนเหมียนอย่างเงียบเชียบแต่ทรงพลัง ความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจของผู้ใหญ่ทันที เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพื่อลดความตึงเครียดนั้นลง “เหมียนเหมียนจ๊ะ แล้วสุภาพบุรุษท่านนี้คือ... หนูจะไม่แนะนำให้คุณป้าได้รู้จักหน่อยเหรอจ๊ะ?” “อ๊ะ คุณป้าซูคะ หนูขอโทษด้วยค่ะ พอดีหนูมัวแต่ดีใจที่ได้เจอคุณป้าจนลืมแนะนำไปเลย” ในขณะที่กำลังพูด เฉียวเหมียนเหมียนสัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนแรงจากสายตาของซูเจ๋อที่จ้องเขม็งมายังเธอราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ เขาจ้องมองเธออย่างไม่วางตา ราวกับต้องการจะค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาคู่นั้น ทว่า สำหรับเฉียวเหมียนเหมียนแล้ว เธอเลือกที่จะทำราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้ปรายตามองเขาแม้เพียงหางตา แต่กลับขยับเข้าไปใกล้โม่เยสือมากขึ้น พร้อมกับสอดแขนเข้าไปคล้องแขนของเขาไว้อย่างสนิทสนมและเป็นธรรมชาติ ก่อนจะแนะนำเขาให้คุณแม่ซูรู้จักด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ “คุณป้าซูคะ นี่คือ... แฟนของหนูเองค่ะ เขาชื่อโม่เยสือ อาเยสือคะ ท่านนี้คือคุณป้าซูค่ะ” เฉียวเหมียนเหมียนเกือบจะหลุดปากพูดออกไปว่า “สมัยหนูยังเด็ก หนูชอบไปวิ่งเล่นที่บ้านของคุณป้าบ่อยๆ” แต่เธอก็สามารถดึงสติและหยุดคำพูดนั้นไว้ได้ทันท่วงทีในวินาทีสุดท้าย หากเธอพูดประโยคนั้นออกมาจริงๆ โม่เยสือที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้หึงและหวงก้างจะต้องรู้สึกไม่สบายใจอย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเลือกที่จะแนะนำสั้นๆ เรียบง่ายแต่ชัดเจนในความสัมพันธ์ โชคดีที่โม่เยสือยังคงทำหน้าที่เป็นคู่รักที่ยอดเยี่ยมและให้เกียรติเธออย่างถึงที่สุดในสถานการณ์ที่แสนจะเปราะบางนี้ แม้ว่าภายในใจของเขาจะยังคงมีความขุ่นเคืองและไม่ชอบขี้หน้าซูเจ๋ออยู่อย่างมหาศาล แต่เขากลับแสดงออกด้วยความสง่างามและใจกว้างในเวลานี้ เขาส่งรอยยิ้มสุภาพให้กับคุณแม่ซูและกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่น่าฟัง “สวัสดีครับคุณป้าซู ผมเคยได้ยินเหมียนเหมียนพูดถึงคุณป้าอยู่บ่อยครั้ง ต้องขอขอบคุณคุณป้ามากจริงๆ นะครับที่คอยเมตตาและช่วยดูแลเหมียนเหมียนเป็นอย่างดีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา” โม่เยสือไม่ใช่คนไร้เหตุผล แน่นอนว่าเขาชิงชังซูเจ๋อเข้ากระดูกดำ อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่เฉียวเหมียนเหมียนเคยเล่าให้ฟัง เขาจึงรับรู้ได้ว่าคุณแม่ซูและคุณพ่อซูนั้นต่างก็ปฏิบัติต่อเธอด้วยความรักและความปรารถนาดีมาโดยตลอด และไม่เคยข่มเหงหรือรังแกเธอเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่นำเอาความเกลียดชังที่มีต่อตัวซูเจ๋อไปลงที่พ่อแม่ของฝ่ายนั้น เขาพร้อมที่จะให้เกียรติและมอบรอยยิ้มให้กับทุกคนที่เฉียวเหมียนเหมียนให้ความสำคัญและห่วงใย ในมุมของคุณแม่ซูก็เช่นกัน เธอเป็นผู้ใหญ่ที่มีใจคอกว้างขวางพอที่จะยอมรับความจริง ถึงแม้เฉียวเหมียนเหมียนจะไม่ได้เข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวในฐานะลูกสะใภ้อย่างที่หวังไว้ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกยินดีและเบาใจเมื่อได้เห็นเด็กสาวที่เธอรักมีความสุขกับชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม เธอมองโม่เยสือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและยกย่อง “คุณโม่เป็นชายหนุ่มที่มีรูปลักษณ์และสง่าราศีโดดเด่นมากจริงๆ ค่ะ ช่างดูเหมาะสมและคู่ควรกับเหมียนเหมียนอย่างที่สุด คุณโม่คะ สำหรับป้าแล้ว เหมียนเหมียนเปรียบเสมือนลูกหลานที่ป้าเฝ้ามองดูการเติบโตมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ เธอเป็นเด็กที่จิตใจดีและน่ารักมากจริงๆ ค่ะ ป้าจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณโม่จะคอยดูแลเธอให้ดี และไม่ทำให้เด็กคนนี้ต้องเสียใจอีกนะคะ” โม่เยสือยกยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงมองหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ “คุณป้าซูไม่ต้องกังวลเลยครับ สำหรับผมแล้ว เหมียนเหมียนคือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่ผมต้องการจะปกป้องและทะนุถนอมเอาไว้ในอ้อมกอดไปจนวันตาย ผมสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุด และไม่มีวันทำให้เธอต้องผิดหวังหรือเสียใจอย่างแน่นอนครับ” คำพูดที่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความหวานซึ้งนี้เป็นการประกาศกร้าวถึงความรักที่เขามีต่อเธอต่อหน้าสาธารณชน เฉียวเหมียนเหมียนรู้สึกเขินอายจนใบหน้าขึ้นสีระเรื่อเมื่อต้องมาฟังคำสารภาพรักต่อหน้าผู้ใหญ่แบบนี้ เธอจึงทำได้เพียงส่งสายตาค้อนขวับให้เขาเบาๆ ด้วยความเอียงอาย แต่ในสายตาของซูเจ๋อนั้น ภาพที่เห็นกลับกลายเป็นการพลอดรักและการหยอกล้อที่ทิ่มแทงหัวใจของเขาอย่างรุนแรง การที่ได้เห็นผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเขา เคยรักเขา และเคยอยู่ภายใต้การดูแลของเขา กลับไปสนิทสนมและมอบความรักให้กับชายอื่นอย่างเปี่ยมล้น แถมเธอยังไม่แม้แต่จะปรายตามามองเขาเสียด้วยซ้ำ มันทำให้ดวงตาของซูเจ๋อลุกวาวด้วยเพลิงแห่งโทสะและความริษยา เขาไม่สามารถอดทนต่อภาพบาดตาบาดใจนี้ได้อีกต่อไป เขาจึงก้าวเข้าไปกระชากแขนของคุณแม่ซูให้ถอยห่างออกมา พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่โม่เยสือด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “แม่! แม่รู้ไหมว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันเป็นใคร! แม่ยังจะมีแก่ใจเรียกมันว่าคุณโม่อะไรนั่นด้วยความนอบน้อมอีกเหรอ! ก็ 'เด็กดี' ในสายตาของแม่คนนี้แหละ ที่สมรู้ร่วมคิดกับมัน วางแผนทำลายซูคอร์ปอเรชันจนต้องมาตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถแบบนี้! แม่ยังจะไปสุภาพกับพวกมันอีกทำไม!” คุณแม่ซูถึงกับตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำบอกเล่าของลูกชาย “อาเจ๋อ... ลูกพูดว่าอะไรนะ?”