Chapter 487: She Left Already?

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 15:11

บทที่ 487: เธอไปแล้วงั้นเหรอ? “งั้นฉันขอเปลี่ยนวิธีถามใหม่แล้วกัน ครั้งล่าสุดที่พวกนาย ‘มีอะไรกัน’ คือเมื่อไหร่?” โม่เย่ซือชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาแข็งทื่อขึ้นมาทันที ความรู้สึกอึดอัดและกระสับกระส่ายเริ่มเข้าจู่โจมจิตใจจนเขาทำตัวไม่ถูก เขาเงียบไปนานแสนนานราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่งว่า “เราไม่เคยทำแบบนั้นอีกเลย... ตั้งแต่คืนนั้น” เหยียนเส้าชิงถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ บรรยากาศในสายเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ “มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน พี่รอง... พี่จะอ่อนหัดเกินไปหรือเปล่า? พวกพี่แต่งงานจดทะเบียนกันถูกต้องตามกฎหมายแล้วนะ แต่กลับยังไม่เคยมีอะไรกันเลยเนี่ยนะ? หรือว่าเป็นเพราะเธอไม่อยากทำแบบนั้นกับพี่?” โม่เย่ซือขมวดคิ้วแน่น เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงและไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา เขาไม่มีวันยอมรับเรื่องที่น่าอับอายและทำลายศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายขนาดนี้เด็ดขาด “เธอไม่อยากทำกับพี่จริงๆ เหรอ?” เหยียนเส้าชิงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ เขาขำจนตัวโยนเมื่อนึกถึงภาพพี่รองผู้ยิ่งใหญ่ถูกภรรยาปฏิเสธเรื่องบนเตียง “บ้าน่า พี่รอง พี่ทั้งหล่อเหลาปานเทพบุตร แถมยังมีหุ่นที่เพอร์เฟกต์ขนาดนั้น กล้ามเนื้อทุกส่วนแน่นปั๋งจนผู้หญิงคนไหนเห็นก็ต้องใจละลาย ไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานเสน่ห์ของพี่ไหวหรอกจริงไหม?” “หรือว่าพี่สะใภ้จะปฏิเสธพี่จริงๆ? เธอตัดใจปฏิเสธคนอย่างพี่ลงได้ยังไงกัน? หรือว่า... หรือว่าในคืนนั้นพี่จะทำได้แย่มากจนเธอเกิดความกลัวฝังใจ แล้วก็เลย...” โม่เย่ซือขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม เขาขัดจังหวะคำพูดไร้สาระนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญและหงุดหงิด “เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น” หลังจากประโยคนี้หลุดออกมา ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากปลายสายอีกเลย เหยียนเส้าชิงตกอยู่ในความเงียบงันด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด “เป็นไปไม่ได้ พี่รอง... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกพี่กันแน่?” เหยียนเส้าชิงถามด้วยความมึนงงและสงสัยเต็มประดา “พี่หมายความว่า เธอไม่รู้เลยเหรอว่าคนที่นอนกับเธอในคืนนั้นคือพี่? แล้วนี่พี่ไม่ได้วางแผนที่จะบอกความจริงกับเธอเลยหรือยังไง?” โม่เย่ซือนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความกังวลที่ซ่อนลึกอยู่ภายใน ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าว่า “เธอเกลียดทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น... ฉันกังวลว่าถ้าฉันบอกความจริงทั้งหมดกับเธอไป เธออาจจะเกลียดฉันตามไปด้วย” “แต่พี่จะปิดบังเธอไปตลอดกาลไม่ได้นะ ความลับไม่มีในโลกหรอก สักวันเธอก็ต้องรู้อยู่ดี” “ฉันรู้” “พี่รอง พี่พลาดแล้วล่ะ” เหยียนเส้าชิงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหนักใจแทนเพื่อนรุ่นพี่ โม่เย่ซือกระพริบตาถี่ๆ ด้วยความสับสน “นายหมายความว่ายังไง?” เหยียนเส้าชิงถอนหายใจอีกครั้ง ราวกับกำลังมองดูคนที่กำลังจมน้ำแต่ไม่ยอมขอความช่วยเหลือ “เท่าที่ฉันเห็นนะ พี่ดูจะแคร์ความรู้สึกของพี่สะใภ้มากกว่าที่เธอแคร์พี่เสียอีก เป็นเพราะพี่รักเธอมากและให้ความสำคัญกับความรู้สึกของเธอมากเกินไป พี่ก็เลยกังวลไปหมดทุกอย่างแบบนี้” “พี่กลัวว่าถ้าพี่สารภาพเรื่องนี้กับเธอไปตรงๆ เธอจะเกลียดพี่แล้วก็ทิ้งพี่ไปใช่ไหมล่ะ?” โม่เย่ซือตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เขาไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนั้น ใช่แล้ว... ที่แท้เขาก็หวาดกลัวมาโดยตลอด “ฉันว่าแล้วเชียว ใครๆ ก็กลายเป็นคนขาดความมั่นใจและขี้ระแวงได้ทั้งนั้นเมื่อตกหลุมรักเข้าอย่างจัง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับคนอย่างพี่ได้” เหยียนเส้าชิงไม่ได้พูดจาถากถางหรือล้อเลียนอย่างที่เคยทำ เขารู้สึกประหลาดใจจริงๆ ในอดีต โม่เย่ซือมักจะเป็นคนที่เยือกเย็น สุขุม และสงบนิ่งอยู่เสมอ เขาดูเหมือนคนที่ไร้ซึ่งความปรารถนาในกามารมณ์หรือความรัก และดูเหมือนคนที่จะไม่มีวันตกหลุมรักใครได้เลยในชาตินี้ ใครจะไปคิดล่ะว่าเมื่อเขาตกหลุมรักขึ้นมาจริงๆ สภาพจะกลายเป็นแบบนี้? เขาเป็นผู้ชายที่มีทิฐิและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างยิ่ง แต่เขาก็ยังคงเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่หวาดกลัวการสูญเสียผู้หญิงที่ตนรักไป “อย่ากังวลมากเกินไปเลยพี่รอง เรื่องบนเตียงน่ะบางครั้งคนเราก็มีช่วงที่ทำได้ไม่ดีบ้างเป็นธรรมดา ทำไมพี่ไม่ลองพยายามดูใหม่อีกสักตั้งล่ะ? ก็แค่พยายามทำไปเรื่อยๆ ทุ่มเทแรงกายแรงใจเข้าไป ไม่มีทางหรอกที่มันจะไม่สำเร็จน่ะ” จากนั้น เหยียนเส้าชิงก็เริ่มร่ายยาวแชร์ประสบการณ์ความรักและเรื่องอย่างว่าของเขาที่ผ่านมาอย่างภาคภูมิใจเพื่อหวังจะช่วยชี้ทางสว่างให้กับพี่ชายคนนี้ กว่าที่โม่เย่ซือจะกดวางสายไป เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าบทสนทนาไร้สาระนี้กินเวลาไปนานถึง 46 นาทีกับอีก 58 วินาทีเลยทีเดียว ... เมื่อโม่เย่ซือเดินลงมาที่ชั้นล่างของคฤหาสน์ สายตาของเขาสอดส่ายไปทั่วห้องโถงที่กว้างขวางแต่กลับว่างเปล่า เขาไม่พบร่องรอยของเฉียวหมียนหมียนเลยแม้แต่น้อย เขาเดินไปหาพ่อบ้านเล่ยเอินด้วยความรีบร้อนแล้วเอ่ยถามเสียงเข้มว่า “คุณหนูอยู่ที่ไหน?” เล่ยเอินทำหน้ามึนงงเล็กน้อยก่อนจะรายงานตามความเป็นจริง “คุณหนูบอกว่าวันนี้เธอมีนัดเซ็นสัญญาสำคัญครับคุณชาย เธอก็เลยไม่ได้รอคุณชายลงมา ทานอาหารเช้าเสร็จเธอก็รีบออกไปทันที เธอไม่ได้บอกคุณชายไว้หรอกหรือครับ?” เล่ยเอินแอบสงสัยในใจ หรือว่าคุณชายกับคุณหนูจะทะเลาะกันอีกแล้ว? โม่เย่ซือเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจและคาดไม่ถึง “เธอไปแล้วงั้นเหรอ?” “ครับ ออกไปได้สักพักใหญ่ๆ แล้วครับ” เล่ยเอินสามารถสัมผัสได้ถึงรังสีความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวของโม่เย่ซือได้ในทันทีที่เขาพูดจบ ประกายไฟแห่งความหงุดหงิดเริ่มลุกโชนอยู่ในแววตาคมกริบคู่นั้น ราวกับพายุที่กำลังจะตั้งเค้าขึ้นมาในอีกไม่ช้า โม่เย่ซือกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ไปส่งเธอประกอบกับความน้อยใจที่เธอไม่แม้แต่จะรอลาเขา ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูเย็นเยียบขึ้นมาถนัดตา เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าแล้วเดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ ทุกก้าวย่างของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยพลังกดดันจนคนรับใช้รอบข้างต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่อีกครั้งหลังจากที่เจ้านายหนุ่มจากไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นเปี่ยมไปด้วยความสับสนวุ่นวายใจที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลานี้

React

พูดคุย