Chapter 496: I’ll Keep a Distance From Them

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 15:21

บทที่ 496: ฉันจะรักษาระยะห่างจากพวกเขา ไอเย็นที่เคยเกาะกินอยู่ในดวงตาคมกริบคู่นั้นเริ่มมลายหายไปอย่างรวดเร็วราวกับหิมะที่ต้องแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิ โม่เย่ซื่อกระชับอ้อมกอดที่โอบเอวบางของหญิงสาวให้แน่นขึ้นอีกนิด จนร่างของเธอแทบจะหลอมรวมไปกับแผ่นอกกว้างของเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดพวงแก้มเนียน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง “แล้วผู้กำกับไป๋ล่ะ?” “ผู้กำกับไป๋งั้นเหรอคะ?” เฉียวเหมียนเหมียนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเธอกลายเป็นคนขุดหลุมฝังตัวเองด้วยการเผลอเอ่ยชื่อของเขาออกมาเมื่อครู่นี้ ในใจของเธอนึกก่นด่าความขี้หึงไม่เข้าเรื่องและความใจแคบของโม่เย่ซื่ออยู่เงียบๆ ผู้ชายคนนี้ช่างเป็นเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียจริง! แต่ถึงแม้ในใจจะบ่นอุบเพียงใด ใบหน้าสะสวยกลับยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดปานน้ำผึ้ง เธอรีบเอ่ยประจบเขาทันที “แน่นอนว่าในสายตาของฉัน คุณคือคนที่ฉันชื่นชมและยกย่องที่สุดอยู่แล้วค่ะ” เธอยื่นมือไปเกาะแขนเขาเบาๆ พลางเงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาออดอ้อน “แม้ว่าผู้กำกับไป๋จะเป็นคนที่มีความสามารถมากจริงๆ ในด้านการกำกับหนัง แต่ถ้าจะให้เอามาเปรียบเทียบกับคุณแล้วล่ะก็ เขาเทียบคุณไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวค่ะ คุณทั้งเก่งกว่า ฉลาดกว่า แล้วก็ดูดีกว่าตั้งเยอะ” เอาเถอะ อย่างไรเสียตอนนี้ไป๋อวี้เซิงก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เสียหน่อย การที่เธอจะพูดจาเอาใจสามีเพื่อเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันเช่นนี้คงไม่ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรงอะไรใช่ไหม? สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในเวลานี้ก็คือการทำให้พ่อเสือโคร่งขี้หึงตัวนี้สงบสติอารมณ์ลงให้ได้ และวิธีที่ได้ผลที่สุดก็คือการยอมโอนอ่อนผ่อนตามและป้อนคำหวานใส่หูเขานั่นเอง “แล้วถูอี้เล่ยล่ะ?” มุมปากของชายหนเริ่มหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพึงพอใจ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เฉียวเหมียนเหมียนลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าภูเขาน้ำแข็งเดินได้เริ่มจะละลายลงบ้างแล้ว เธอรู้สึกว่าตัวเองทำหน้าที่เป็น ‘ผู้ฝึกสอนสัตว์ร้าย’ ได้อย่างยอดเยี่ยมทีเดียว อันที่จริงโม่เย่ซื่อก็เป็นเพียงผู้ชายที่คลั่งรักและขี้หึงจัดคนหนึ่งเท่านั้น เขาไม่ได้ปลอบยากหรือเอาใจยากอย่างที่คิดเลยสักนิด แค่เธอต้องรู้จักจังหวะในการชื่นชมและให้ความสำคัญกับเขาเหนือสิ่งอื่นใด เพียงเท่านี้เขาก็พร้อมจะเชื่องเหมือนแมวตัวใหญ่ในพริบตา “ถูอี้เล่ยเหรอคะ? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเขา และเราก็ได้คุยกันไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ฉันก็แค่รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีบุคลิกดูดีและอัธยาศัยดีคนหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ...” เมื่อเห็นว่าคิ้วเข้มของชายหนุ่มเริ่มจะขมวดเข้าหากันอีกรอบ เธอก็รีบชักใบเรือกลับและเสริมประโยคถัดมาอย่างรวดเร็ว “แต่ก็อย่างที่คุณว่านั่นแหละค่ะ สำหรับฉันแล้วเขาเป็นแค่คนนอก และสิ่งที่ฉันเห็นมันก็อาจจะเป็นแค่ภาพลักษณ์ภายนอกที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อแสดงให้คนอื่นเห็นเท่านั้น ฉันไม่มีทางรู้หรอกว่าตัวตนจริงๆ ของเขาเป็นยังไง บางทีความใจดีที่เขาแสดงออกมาอาจจะเป็นแค่การแสดงที่แนบเนียนเพื่อรักษาภาพพจน์ดาราก็ได้ ใครจะไปรู้ล่ะคะ” ทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น เฉียวเหมียนเหมียนก็ได้เห็นว่าคิ้วที่เคยขมวดปมของเขาคลายออกอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลากลับมาดูผ่อนคลายและเปี่ยมไปด้วยอำนาจอีกครั้ง โม่เย่ซื่อยกมือหนาขึ้นลูบหัวของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู สัมผัสจากฝ่ามือของเขานั้นอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกปกป้อง “อืม คิดได้แบบนั้นก็ดีแล้ว เพราะฉะนั้นคุณต้องจำไว้ว่าควรจะรักษาระยะห่างจากคนพวกนั้นให้มาก อย่าตัดสินใครเพียงแค่เปลือกนอกที่คุณเห็น ความเป็นคนแปลกหน้ามันน่ากลัวกว่าที่คิด คุณจะประมาทไม่ได้เลย โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่คลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงน่ะ คนพวกนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าชู้และมองความรักเป็นเรื่องฉาบฉวย วันนี้พวกเขาอาจจะบอกว่าชอบผู้หญิงคนนี้ แต่พรุ่งนี้ก็อาจจะไปตกหลุมรักคนใหม่ได้ง่ายๆ คุณยังเด็กและไร้เดียงสาเกินไป ไม่ค่อยได้ออกไปเจอโลกกว้างที่เป็นด้านมืดเท่าไหร่ สำหรับพวกเสือผู้หญิงกลุ่มนั้นแล้ว คุณคือเหยื่อที่เคี้ยวได้ง่ายที่สุดเลยล่ะ” เฉียวเหมียนเหมียนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นี่เขาเป็นห่วงจริงๆ ว่าเธอจะถูกคนอื่นหลอก หรือเขากำลังพยายามแต่งเรื่องมาขู่ให้เธอหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นกันแน่? ความหึงหวงของเขามันช่างล้ำลึกและดูมีเหตุมีผลจนเธอเกือบจะเชื่อสนิทใจเลยทีเดียว แต่ไม่ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาจะเป็นอย่างไร สิ่งที่ฉลาดที่สุดที่เธอควรทำในตอนนี้ก็คือการคล้อยตามเขาไป “อืม ฉันเข้าใจแล้วค่ะ!” เฉียวเหมียนเหมียนพยักหน้าหงึกหงักราวกับเป็นนักเรียนที่ตั้งใจฟังบทเรียนอันล้ำค่าจากครูผู้สอน “ฉันจะเชื่อฟังคุณนะคะ ฉันจะรักษาระยะห่างจากพวกเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยค่ะ” โม่เย่ซื่อดูจะพอใจกับคำตอบที่ว่านอนสอนง่ายของเธอเป็นอย่างมาก เขาใช้นิ้วมือเรียวยาวขยี้เส้นผมของเธอจนยุ่งเล็กน้อยอย่างหยอกล้อ “จำไว้นะ นอกจากสามีของคุณแล้ว ผู้ชายคนอื่นทุกคนที่พยายามเข้าใกล้คุณน่ะ พวกเขาต่างก็มีจุดประสงค์แอบแฝงกันทั้งนั้นแหละ อย่าไปให้ความสำคัญหรือเสียเวลาสนใจคนพวกนั้นเลย “และถ้าเกิดว่ามีใครกล้ามาคุกคามหรือตามตื้อเซ้าซี้ให้คุณต้องลำบากใจล่ะก็ บอกผมได้ทันที ผมจะเป็นคนจัดการกวาดล้างพวกมันให้พ้นทางไปเอง” เฉียวเหมียนเหมียนทำได้เพียงตอบรับเบาๆ “... ค่ะ ทราบแล้วค่ะ” เมื่อเห็นว่าภรรยาตัวน้อยยอมศิโรราบและเชื่อฟังคำสั่งแต่โดยดี โม่เย่ซื่อก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดที่เคยปกคลุมไปทั่วรถเจือจางหายไปจนสิ้น “เอ่อ... คุณชายครับ... ต่อไปเราจะมุ่งหน้าไปที่บริษัทเลยไหมครับ?” ลุงหลี่ซึ่งนั่งอยู่เบื้องหน้าในตำแหน่งคนขับ เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ เขาเริ่มจะปรับตัวและชินชากับภาพความหวานซึ้งที่เกิดขึ้นที่เบาะหลังได้บ้างแล้ว แม้ว่าบางครั้งเขาจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินที่น่าอึดอัดใจก็ตาม โม่เย่ซื่อก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยสายตารักใคร่ “คุณมีเรียนที่โรงเรียนหรือเปล่า? ถ้ามี ผมจะได้แวะไปส่งคุณที่นั่นก่อน” เฉียวเหมียนเหมียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ “เช้านี้ฉันไม่มีเรียนวิชาอื่นแล้วค่ะ อีกสามวันฉันก็ต้องเริ่มออกกองถ่ายทำแล้ว ฉันคิดว่าตอนบ่ายคงต้องแวะเข้าไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อทำเรื่องขอลาเรียนอย่างเป็นทางการน่ะค่ะ ส่วนเวลาที่เหลือในช่วงสองสามวันนี้ ฉันอยากจะใช้เวลาอยู่เงียบๆ เพื่อศึกษาและทำความเข้าใจบทละครให้ลึกซึ้งกว่านี้หน่อย” “ถ้าอย่างนั้น คุณจะกลับไปที่บริษัทกับผมก่อนไหม?” โม่เย่ซื่อถามความเห็นของเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ก่อนที่เธอจะได้มีโอกาสอ้าปากตอบคำถามด้วยซ้ำ เขาก็หันไปสั่งงานลุงหลี่ทันทีราวกับเป็นการตัดสินใจร่วมกันไปแล้ว “ไปที่บริษัท” เฉียวเหมียนเหมียนได้แต่ยิ้มแห้งๆ ในใจคิดว่า ‘แล้วจะถามความเห็นฉันทำไมกันล่ะเนี่ย ในเมื่อคุณเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างไว้หมดแล้ว’ แต่เธอก็ไม่ได้คัดค้านอะไร กลับรู้สึกอบอุ่นลึกๆ ในใจที่เขายังอยากให้เธออยู่ข้างๆ ตลอดเวลา แม้ในช่วงเวลาทำงานที่แสนจะยุ่งเหยียดก็ตาม รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากจุดเดิมอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าสู่ตึกระฟ้าใจกลางเมืองที่เป็นที่ตั้งของอาณาจักรตระกูลโม่ โดยมีหญิงสาวเจ้าของใบหน้าหวานนั่งพิงซบไหล่หนาของชายผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งไปตลอดทาง บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบที่แสนหวานและมั่นคง ราวกับว่าโลกทั้งใบมีเพียงเขากับเธอเท่านั้นรดอยู่บนเส้นทางที่ทอดยาวไปข้างหน้า

React

พูดคุย