Chapter 696 - Its Normal for a Bachelor Like You Not to Know

เผยแพร่เมื่อ 11 มี.ค. 2569 15:56

บทที่ 696: เป็นเรื่องธรรมดาที่คนโสดอย่างนายจะไม่รู้ ในขณะเดียวกัน ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของเมือง ท่ามกลางความวุ่นวายภายในสนามบินนานาชาติที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนเดินทาง ทันทีที่ก้าวเท้าลงมาจากรถยนต์คันหรู รูปลักษณ์ที่โดดเด่นเหนือใครและรูปร่างสูงโปร่งสง่างามของโม่เย่ซือก็ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามองเขาเป็นจุดเดียวโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มผู้นี้ราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดที่มีชีวิต เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ขับเน้นความสุขุมลุ่มลึกคู่กับกางเกงขายาวสีดำที่ดูพอดีตัวส่งเสริมช่วงขาที่ยาวเรียวให้ดูสง่างามยิ่งขึ้น ใบหน้าของเขานั้นหล่อเหลาอย่างไร้ที่ติ ทว่ากลับแผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเย็นชาและความสูงส่งที่ยากจะเข้าถึง แม้จะยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ยังสามารถสัมผัสได้ถึงออร่าความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับเป็นเกราะกำบังที่ไม่ยอมให้ใครก้าวล่วงเข้าไปได้ง่ายๆ ทว่า ท่ามกลางภาพลักษณ์ที่ดูเย็นชาและเคร่งขรึมจนน่าเกรงขามของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ กลับมีสิ่งหนึ่งที่ดูขัดตาและชวนให้ประหลาดใจเป็นที่สุด บนข้อมือที่แข็งแรงของเขานั้น กลับมีหนังยางรัดผมสีชมพูหวานแว๋วสวมไว้อยู่ มันเป็นหนังยางสีชมพูสดใสที่ประดับด้วยโบว์ขนาดกะทัดรัดดูน่ารัก มองปราดเดียวก็รู้ว่ามันเป็นของใช้สำหรับเด็กสาวหรือหญิงสาวอย่างแน่นอน แต่ในเวลานี้ สิ่งของที่ดูมุ้งมิ้งและอ่อนหวานเช่นนั้นกลับถูกสวมไว้บนข้อมือของชายหนุ่มที่มีบุคลิกเคร่งขรึมและทรงพลังที่สุดคนหนึ่ง และเขาก็ดูจะไม่ได้รู้สึกเคอะเขินเลยแม้แต่น้อยที่ต้องใส่มันเดินไปในที่สาธารณะ ความหมายของมันชัดเจนเกินกว่าที่จะต้องมีคำอธิบายใดๆ เพิ่มเติม กลุ่มหญิงสาวบางคนที่แอบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายภาพของโม่เย่ซือด้วยความหลงใหลในความหล่อเหลา ต่างก็ต้องตกตะลึงจนตาค้างเมื่อพวกเธอสังเกตเห็นหนังยางสีชมพูบนข้อมือของเขา หัวใจของพวกเธอแทบจะแตกสลายไปตามๆ กันเมื่อตระหนักได้ถึงความจริงบางอย่าง ชายหนุ่มที่หล่อเหลาระดับพระเจ้าสร้างขนาดนี้... กลับมีเจ้าของหัวใจเสียแล้ว พวกเธอต่างก็อยากรู้อยากเห็นเป็นกำลังว่า แฟนสาวของชายผู้นี้จะมีหน้าตาและลักษณะอย่างไรกันแน่? เธอคนนั้นช่างมีความสามารถเหลือเกินที่สามารถควบคุมและสยบชายหนุ่มที่ดูเย็นชาและเย่อหยิ่งคนนี้ได้จนอยู่หมัด ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังสามารถทำให้เขายอมสวมหนังยางรัดผมผู้หญิงติดตัวไว้อย่างเต็มอกเต็มใจเช่นนี้ได้อีก นั่นย่อมหมายความว่า ชายผูนี้จะต้องรักและทะนุถนอมแฟนสาวของเขาอย่างสุดหัวใจเป็นแน่แท้ ในขณะที่ทุกคนรอบข้างต่างพากันจ้องมองไปยังหนังยางรัดผมบนข้อมือของโม่เย่ซือด้วยความสงสัย เว่ยเจิงที่เดินตามหลังมาติดๆ ก็จ้องมองมันอยู่เช่นกัน ทว่าเมื่อเขามองดูอยู่นานเข้า เขาก็เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เว่ยเจิงรีบเงยหน้าขึ้นและพบว่าท่านประธานโม่กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เรียบเฉยไร้อารมณ์ จนทำให้เขารู้สึกสันหลังวาบขึ้นมาทันที เว่ยเจิงรีบหลบสายตาและกระแอมไอแก้เขิน "เอ่อ... ท่านประธานโม่ครับ ของขวัญที่นายหญิงน้อยมอบให้ท่านชิ้นนี้... มันดูดีและเข้ากับท่านมากเลยนะครับ" เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะหาหัวข้อสนทนาเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด และหวังจะประจบเจ้านายเล็กน้อย โดยที่เขาไม่คาดคิด โม่เย่ซือกลับไม่ได้โกรธเคือง ตรงกันข้ามเขากลับคลี่ยิ้มออกมาบางๆ พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนสิ ภรรยาของผมเป็นคนให้มาเองกับมือ มันย่อมต้องดูดีอยู่แล้ว ว่าแต่นายเถอะเว่ยเจิง นายรู้ไหมว่ายางรัดผมเส้นนี้มันเป็นตัวแทนของอะไร?" เว่ยเจิงได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างงุนงง เขาจะไปรู้ได้อย่างไรกัน... ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยได้รับของขวัญแบบนี้ และไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องการสวมใส่เครื่องประดับของผู้หญิงมาก่อนเลย ยิ่งไปกว่านั้น สำหรับลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขา เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหาของที่มีลักษณะดูเป็นผู้หญิงจ๋าขนาดนี้มาสวมใส่บนร่างกาย แน่นอนว่าความคิดเหล่านี้เขาได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดออกมาให้ท่านประธานได้ยิน เพราะต่อให้มันจะดูเป็นผู้หญิงหรือดูขัดกับภาพลักษณ์ของเจ้านายแค่ไหน แต่นี่คือของขวัญที่ "นายหญิงน้อย" เป็นคนมอบให้ท่านประธานโม่ด้วยตัวเอง เมื่อเห็นว่าท่านประธานโม่ดูจะปลาบปลื้มและชื่นชอบมันมากขนาดนี้ หากเขาบังอาจพูดจาในเชิงลบออกไปแม้เพียงคำเดียว เขาเชื่อเลยว่าท่านประธานจะต้องส่งเขาไปประจำการที่สาขาประเทศ F ในทันทีอย่างแน่นอน แค่คิดถึงความลำบากที่นั่น เว่ยเจิงก็รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นแล้ว โม่เย่ซือมองมาที่ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความดูแคลนเล็กน้อย "มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่คนโสดอย่างนายจะไม่รู้หรอก" เว่ยเจิงถึงกับยืนนิ่งงันไปชั่วขณะด้วยความสับสน ทำไมอยู่ๆ เขาถึงถูกโจมตีเรื่องสถานะโสดเอาเสียดื้อๆ แบบนี้ล่ะ? แล้วมันผิดตรงไหนกันที่เขาจะเป็นคนโสด? การเป็นคนโสดนี่ต้องถูกล้อเลียน ถูกเสียดสี และถูกมองด้วยสายตาเหยียดหยามขนาดนี้เลยหรือ? มันไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความสามารถในการหาแฟนเสียหน่อย เขาก็แค่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ถูกใจและพร้อมจะใช้ชีวิตคู่ด้วยก็เท่านั้นเอง เขาถือคติที่ว่า 'หากจะมีแล้วไม่ดี สู้ไม่มีเลยเสียยังดีกว่า!' "ท่านประธานโม่ครับ ผมเองก็ยอมรับว่าไม่ทราบจริงๆ เพราะว่าผมยังโสดอยู่... ท่านช่วยกรุณาบอกผมหน่อยได้ไหมครับว่า หนังยางเส้นนี้มันมีความหมายแฝงว่าอย่างไรหรือครับ?" เว่ยเจิงพยายามฝืนยิ้มและถามออกไปอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อเขานึกถึงเงินเดือนก้อนโตในแต่ละเดือนและสวัสดิการดีๆ มากมายที่เพื่อนร่วมอาชีพคนอื่นๆ ต่างก็พากันอิจฉา เขาจึงยอมที่จะเป็นรองรับอารมณ์ของเจ้านายต่อไป "มันคือสัญลักษณ์ของการแสดงความเป็นเจ้าของยังไงล่ะ" โม่เย่ซือเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและกระหยิ่มยิ้มย่อง "นี่คือเครื่องหมายที่เธอทิ้งไว้บนตัวผม เพื่อประกาศให้คนอื่นรู้ว่าผมมีเจ้าของแล้ว เมื่อผมสวมยางรัดผมเส้นนี้ติดตัวไว้ ก็จะไม่มีผู้หญิงหน้าไหนกล้าเข้ามาวุ่นวายหรือคิดจะแย่งชิงผมไปจากเธอได้อีก" เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "เธอจะต้องแคร์ผมและรักผมมากแน่ๆ ถึงได้กังวลว่าจะมีผู้หญิงคนอื่นมาตามตื้อหรือยั่วยวนผม เธอถึงได้บังคับให้ผมต้องใส่มันไว้ตลอดเวลาแบบนี้" "เว่ยเจิง นายคิดเหมือนกันไหมว่านายหญิงน้อยรักผมมากจริงๆ? นั่นคือเหตุผลที่เธอต้องคอยเป็นห่วงและหวงผมขนาดนี้ใช่ไหม?" เว่ยเจิงถึงกับพูดไม่ออก เขาได้แต่ยืนอึ้งกับความคิดที่เข้าข้างตัวเองอย่างสุดโต่งของเจ้านาย ในใจของเขากลับคิดไปอีกทางว่า นายหญิงน้อยอาจจะแค่ลืมรัดผมหรืออยากจะแกล้งท่านประธานเล่นๆ เท่านั้นเอง แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและใบหน้าที่ดูมีความสุขขนาดนั้นของโม่เย่ซือ เขาก็ได้แต่เก็บงำความจริงเอาไว้ในใจต่อไปและพยักหน้าตอบรับไปตามน้ำเพื่อรักษาชีวิตการทำงานที่สงบสุขของเขาเอาไว้

React

พูดคุย