บทที่ 122 - เสี่ยวลู่ลู่

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 19:15

บทที่ 122 - เสี่ยวลู่ลู่ ท่ามกลางความมืดของทางเดินเงียบงัน มีเพียงเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังแว่วอยู่ เย่เฉินเดินลงไปตามทางมืดอย่างสบายๆ เขาตัดสินใจปล่อยให้หลัวปิงจัดการทุกอย่างเอง เมื่อเดินผ่านไป เขาเห็นรูปสลักน้ำแข็งของมนุษย์นับไม่ถ้วน ภายในรูปสลักเหล่านี้คือพวกคนร้ายลักพาตัวที่ถูกหลัวปิงแช่แข็งเอาไว้ พวกที่ถูกแช่แข็งเหล่านั้นดูเหมือนไม่ได้เตรียมตัวในการต่อสู้เลยสักนิด ดังนั้นหลัวปิงจึงจัดการพวกมันได้อย่างง่ายดาย เย่เฉินไม่สนใจรูปสลักน้ำแข็งพวกนั้นและเดินต่อไป หลังจากผ่านทางเดินมืดอันยาวเหยียด ในที่สุดเขาก็มาถึงปลายทางเดิน ปลายทางเดินเป็นห้องขนาดใหญ่มาก มีแสงสว่างเพียงพอ ที่นี่มีกรงเหล็กขนาดใหญ่จำนวนมาก และภายในกรงเหล็กเหล่านั้นก็มีผู้หญิงถูกขังเอาไว้อยู่ไม่น้อย สภาพของผู้หญิงเหล่านี้น่าสงสารมาก ผมเผ้ารุงรัง เสื้อผ้าที่สวมใส่ขาดวิ่นไปหมด ทั้งสกปรกและเปรอะเปื้อน แม้แต่มือกับเท้าของพวกเธอก็ยังถูกล่ามด้วยโซ่ ทำให้ไม่อาจขยับตัวได้ เย่เฉินมองเห็นได้ชัดว่าแววตาของผู้หญิงเหล่านั้นหม่นหมองยิ่งนัก นี่แสดงให้เห็นว่าพวกคนลักพาตัวปฏิบัติกับพวกเธออย่างไร เห็นดังนั้นเย่เฉินก็อดสงสารไม่ได้ พวกคนลักพาตัวพวกนี้ปฏิบัติกับผู้หญิงที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่เหล่านี้ไม่ต่างจากสัตว์เลย ในอีกด้านหนึ่ง หลัวปิงกำลังต่อสู้กับผู้ฝึกตนสองคนที่อยู่ขั้นต้นของขอบเขตปฐพี เย่เฉินเห็นชัดว่าหลัวปิงเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบอยู่ หลัวปิงกับผู้ฝึกตนทั้งสองแลกฝ่ามือกันหลายครั้ง แม้จะร่วมมือกัน แต่ทั้งสองกลับรับมือหลัวปิงได้อย่างยากลำบาก ผู้ฝึกตนทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนจะพยักหน้า เพราะเมื่อสู้กับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ พวกเขาจึงจำเป็นต้องใช้วิธีอื่นจัดการหลัวปิง หนึ่งในนั้นล้วงเอาผงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วตั้งใจจะขว้างใส่หลัวปิง นั่นคือผงปลุกกำหนัดเอาไว้ยั่วผู้หญิง พวกผู้ฝึกตนสองคนนี้หน้าด้านจริงๆ หลัวปิงไม่ปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น เธอดีดนิ้วเบาๆ เข็มน้ำแข็งนับร้อยก็พุ่งทะลุเพดานลงมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ผู้ฝึกตนทั้งสอง "อ๊ากกกกก" ผู้ฝึกตนสองคนที่อยู่ขั้นต้นของขอบเขตปฐพีร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายเริ่มเย็นเฉียบ และในที่สุดพวกเขาก็ถูกแช่แข็งกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็ง ความต่างของพลังเพียงไม่กี่ขั้นนั้นส่งผลต่อการต่อสู้อย่างมหาศาลจริงๆ หลัวปิงเดินผ่านผู้ฝึกตนทั้งสองไปอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเธอก็ใช้พลังของตนทำลายซี่กรงเหล็กทั้งหมดบริเวณที่ขังผู้หญิงเหล่านั้นเอาไว้ เมื่อเห็นว่ามีคนมาช่วย ทุกคนก็ดีใจขึ้นมาทันที หลัวปิงมองผู้หญิงเหล่านั้นด้วยความสงสาร พวกเธอต้องเผชิญเรื่องไร้มนุษยธรรมแบบนี้ "ตอนนี้พวกเธอเป็นอิสระแล้ว" หลัวปิงพูดพลางตัดโซ่ที่ล่ามข้อมือและข้อเท้าของพวกเธอออก จำนวนผู้หญิงที่ถูกพวกคนร้ายลักพาตัวมานั้นมีไม่น้อยเลย มากกว่าหนึ่งร้อยคนเสียอีก "หลัวปิง เธอเป็นแม่มดเหรอ?" เย่เฉินเดินเข้ามาข้างๆ หลัวปิงแล้วถามอย่างสงสัย เมื่อรู้ว่าเย่เฉินเห็นเธอต่อสู้ หลัวปิงก็ไม่คิดจะปิดบังอะไร และไม่ได้สนใจจะตอบคำถามของเย่เฉิน หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อย หลัวปิงก็คิดจะลบความทรงจำเรื่องนี้ของเย่เฉินออกไป "เย่เฉิน นายพาผู้หญิงพวกนี้ขึ้นไป" หลัวปิงอยากให้เย่เฉินพาพวกผู้หญิงเหล่านี้ออกไปจากที่นี่ ส่วนตัวเธอเองตั้งใจจะไปสู้กับหัวหน้าพวกคนลักพาตัว "เอ่อ... ทำไมต้องเป็นผมด้วย" เย่เฉินก็อยากรู้เหมือนกันว่าหัวหน้าของพวกคนร้ายพวกนี้เป็นใคร ท้ายที่สุดเขายังแค้นเรื่องที่อีกฝ่ายกล้าลักพาตัวจ้าวเยี่ยนเยี่ยนอยู่เลย "รีบทำเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะทำให้นายกลายเป็นรูปสลักเหมือนพวกมัน" หลัวปิงเริ่มปลดปล่อยออร่าความเย็นออกมารอบกายเพื่อข่มเย่เฉิน "โอเค" เย่เฉินจึงรับปากหลัวปิง เห็นเย่เฉินตอบตกลง หลัวปิงก็พอใจไม่น้อย เธอจึงออกไปทันทีและปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของเย่เฉิน ผู้หญิงเหล่านั้นรีบกรูกันเข้ามาล้อมรอบเย่เฉิน พอได้อยู่ใกล้หนุ่มหล่ออย่างเย่เฉิน พวกเธอก็ตื่นเต้นกันมาก "พ่อหนุ่มหล่อ ช่วยพาพวกเราออกไปจากที่นี่ที" ผู้หญิงสวยๆ เหล่านั้นต่างพูดอ้อนวอนเย่เฉิน "เอาล่ะ สาวๆ พร้อมจะออกไปกันหรือยัง" ผู้หญิงทุกคนพยักหน้ากันอย่างตื่นเต้น "ตามมา" เย่เฉินชี้ไปยังทางที่เขาเข้ามา พวกผู้หญิงเดินมุ่งไปตามทางเดินมืดด้วยความกระตือรือร้น เย่เฉินตั้งใจจะเดินตามหลังพวกเธอไป ทว่ากลับยังมีผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่กำลังขดตัวอยู่ในมุมห้องและกอดเข่าตัวเองเอาไว้ เย่เฉินมองไม่เห็นใบหน้าของเธอ เพราะเธอก้มหน้าซบอยู่กับเข่า "เฮ้ เธอไม่อยากออกไปจากที่นี่เหรอ" เย่เฉินเดินเข้าไปถามหญิงสาวที่นั่งขดตัวอยู่มุมห้อง หญิงสาวคนนั้นเงยหน้าขึ้น เธอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ค่อนข้างหล่อเหลา "ฉันไม่มีที่ไปแล้วในเมืองนี้" หญิงสาวตอบด้วยความสิ้นหวัง เย่เฉินอดประหลาดใจกับความน่ารักของหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ แม้สภาพของเธอจะดูยุ่งเหยิงมาก แต่เธอกลับยังดูสวยและน่ารักอยู่ ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าราวตุ๊กตา และผมสีบลอนด์ยาวสลวย หญิงสาวคนนี้ดูราวกับตุ๊กตางามที่มีชีวิต ใครก็ตามที่ได้เห็นเธอ คงอยากจะรีบปกป้องสาวน้อยน่ารักคนนี้ทันที เย่เฉินเห็นว่าในแววตาของสาวน้อยน่ารักคนนี้ไม่มีประกายแห่งความหวังเหลืออยู่เลย "เอาล่ะ เธอชื่ออะไร" เย่เฉินอยากรู้ชื่อของเธอก่อน เพื่อจะได้คุยกับเธอได้ง่ายขึ้น "คะ... คือ... ฉันชื่อเสี่ยวลู่ลู่" เสี่ยวลู่ลู่พูดอย่างเขินอาย ท่าทีเขินๆ ของสาวน้อยยิ่งทำให้เสี่ยวลู่ลู่น่ารักมากขึ้นไปอีก เย่เฉินยิ่งอยากปกป้องผู้หญิงคนนี้มากขึ้น "งั้นลู่ลู่ ผมชื่อเย่เฉิน ถ้าเธอไม่รังเกียจ จะไปอยู่กับผมไหม" เย่เฉินพยายามเกลี้ยกล่อมให้เด็กสาวคนนี้ยอมออกไปจากสถานที่อันโศกเศร้านี้ เมื่อเย่เฉินพูดจบ ก็มีประกายแห่งความหวังวาบขึ้นในดวงตาของเสี่ยวลู่ลู่เล็กน้อย "เอ่อ... แบบนั้นจะไม่รบกวนคุณใช่ไหม" เสี่ยวลู่ลู่ยิ่งเขินหนักขึ้นเมื่อมองเย่เฉิน "ไม่ต้องกังวลเลย มันไม่รบกวนผมแม้แต่น้อย ไปกันเถอะ ออกจากที่นี่กัน" เย่เฉินจับมือเสี่ยวลู่ลู่แล้วพาเดินไปยังด้านบน เสี่ยวลู่ลู่ผู้น่ารักก็ทำได้เพียงเดินตามเย่เฉินขึ้นไปอย่างจำยอม ในอีกด้านหนึ่ง หลัวปิงยังคงเดินหน้าไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่พบใคร เธอจะลงมือแช่แข็งอีกฝ่ายทันที หลังจากเดินมาไกลพอสมควร หลัวปิงก็มาถึงแท่นบูชา ที่นี่มีผู้หญิงบางคนที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้ รวมถึงเฟิงเสวี่ยด้วย "ฮ่าๆๆ ดูสิว่าใครมาแล้ว" ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เอ่ยต้อนรับหลัวปิง ชายวัยกลางคนคนนี้ดูเหมือนจะรอการมาของหลัวปิงอยู่แล้ว "เปาม่าน ในที่สุดเจ้าก็กล้าโผล่หน้ามาแล้วสินะ" หลัวปิงดูเหมือนจะรู้ตัวตนของชายวัยกลางคนคนนี้เช่นกัน "ฮ่าๆๆ คนเฒ่าอย่างข้าไม่คิดเลยว่าองค์กรหกประตูจะส่งคนมาเพียงคนเดียวเพื่อจับข้า พวกมันดูแคลนข้าเกินไปแล้ว" เปาม่านหัวเราะเยาะองค์กรหกประตู "เปาม่าน แค่ข้าคนเดียวก็พอจะเอาชนะเจ้าได้แล้ว" หลัวปิงพุ่งเข้าไปทันที และโจมตีเปาม่านด้วยฝ่ามือน้ำแข็ง เปาม่านไม่อยู่เฉย เขาใช้กระบวนท่าแรกเพื่อรับการโจมตีของหลัวปิง "บึ้ม..." การปะทะกันของการโจมตีทั้งสองเลี่ยงไม่ได้ หลัวปิงเป็นฝ่ายพ่ายถอยกลับไปหลายเมตร "ฮ่าๆๆ ดูเหมือนพวกเฒ่าจะประเมินเจ้าไว้สูงเกินไป วันนี้ข้าจะฝึกเจ้าให้กลายเป็นทาสที่เชื่อฟัง" เปาม่านก้าวเข้ามาข้างหน้า และเตรียมจะสู้กับหลัวปิง

React

พูดคุย