บทที่ 123 - หลัวปิงผู้อ่อนแอ

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 19:15

บทที่ 123 - หลัวปิงผู้อ่อนแอ หลัวปิงหลบหมัดของเป่าหมานได้ในทันที เธอรู้ดีว่าหากสู้กันด้วยพละกำลังตรงๆ เธอไม่มีทางชนะได้ “ฮ่าๆๆ สาวงาม เธอจะหนีไปไหน สุดท้ายก็ต้องมาเป็นทาสของฉันอยู่ดี” เป่าหมานยังคงโจมตีหลัวปิงต่อไปอย่างไม่ปรานี เป่าหมานอยู่เหนือขั้นที่ 5 แห่งขอบเขตปฐพี ขณะที่หลัวปิงในตอนนี้อยู่เพียงขั้นที่ 4 แห่งขอบเขตปฐพี ระหว่างพลังของทั้งสองยังคงมีช่องว่างเล็กน้อย ฝ่ามือของเป่าหมานปล่อยสายฟ้าพุ่งเข้าใส่หลัวปิง “กำแพงน้ำแข็ง” หลัวปิงรีบต้านการโจมตีนั้นด้วยกำแพงน้ำแข็ง ตูม... ตูม... ตูม... ตูม... ตูม... ตูม... สายฟ้าของเป่าหมานระเบิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อกระทบกำแพงน้ำแข็งของหลัวปิง เพราะแรงระเบิดนั้น กำแพงน้ำแข็งของหลัวปิงจึงเริ่มแตกร้าว “แกร๊ก... แกร๊ก... แกร๊ก...” เมื่อเห็นว่ากำแพงน้ำแข็งต้านไม่ไหวอีกต่อไป หลัวปิงจึงจำต้องถอยร่น บึ้ม... กำแพงน้ำแข็งของหลัวปิงพังทลายลง “หึหึ เมื่อกี้ความเย่อหยิ่งของเธอหายไปไหนแล้วล่ะ” เป่าหมานหัวเราะเยาะหลัวปิง หลัวปิงมองเป่าหมานด้วยสายตาเย็นชา อุณหภูมิในห้องค่อยๆ ลดลง หญิงสาวที่ถูกล่ามโซ่อยู่ก็สั่นเทาตามไปด้วย เห็นดังนั้น หลัวปิงจึงเก็บออร่าของตนกลับ “ฮ่าๆๆ ทำไมล่ะ ไม่ยอมแสดงพลังที่แท้จริงออกมา” เป่าหมานพอใจอย่างยิ่งที่เห็นหลัวปิงไร้ทางสู้ ทุกอย่างอยู่ในแผนของเขาหมดแล้ว เขาจงใจพาตัวประกันมาที่นี่ เพื่อให้หลัวปิงไม่อาจแสดงความสามารถที่แท้จริงได้ “ไอ้คนไร้ยางอาย” หลัวปิงสบถใส่เป่าหมาน ถ้าไม่มีตัวประกันอยู่แถวนี้ หลัวปิงคงใช้พลังได้อย่างไม่ต้องยั้ง หลัวปิงจำเป็นต้องรับประกันความปลอดภัยของหญิงสาวที่ถูกลักพาตัวเหล่านั้น “ฉันน่ะไร้ยางอายจริงๆ และคนไร้ยางอายอย่างฉันนี่แหละจะฝึกเธอให้เป็นทาสที่เชื่อฟังในไม่ช้า” เป่าหมานน้ำลายแทบไหลเมื่อเห็นความงดงามของหลัวปิงและเฟิงเสวี่ย แค่คืนเดียว เป่าหมานก็ได้สาวงามเลิศล้ำถึงสองคน ถ้าขายออกไปคงทำกำไรได้มหาศาล “อย่าหยิ่งนัก” หลัวปิงสร้างดาบน้ำแข็งขึ้นเล่มหนึ่งแล้วพุ่งเข้าใส่เป่าหมาน เป่าหมานมั่นใจมาก เขาใช้เพียงมือเปล่าเข้ารับดาบของหลัวปิง ฉัวะ! มือของเป่าหมานถูกฟันขาด ส่วนที่ถูกตัดออกไปก็แข็งตัวเป็นน้ำแข็งในทันที “บอกแล้วไงว่าอย่าหยิ่งนัก” หลัวปิงยกดาบจ่อคอเป่าหมาน คราวนี้ดาบน้ำแข็งของหลัวปิงถูกเสริมพลังขึ้นหลายสิบเท่า จึงคมกริบและสามารถแช่แข็งคนได้ทันทีที่สัมผัส พลังภายในของหลัวปิงใกล้จะหมดลงแล้ว เพื่อสร้างดาบน้ำแข็งเล่มนี้ เธอใช้พลังภายในไปแล้วถึงสองในสาม เป่าหมานกุมมือที่ถูกตัดขาดไว้ “ดูท่าจะประเมินเจ้าต่ำไป” เคร้ง... เคร้ง... เคร้ง... เคร้ง... ร่างของเป่าหมานเริ่มถูกห่อหุ้มด้วยกระแสสายฟ้าที่รุนแรงอย่างยิ่ง สายฟ้าคำรามและทำลายทุกสิ่งรอบตัวเขา หลัวปิงรีบถอยไปยังกลุ่มหญิงสาว แล้วสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาเพื่อไม่ให้ใครได้รับบาดเจ็บ ร่างของเป่าหมานเริ่มใหญ่ขึ้นเล็กน้อย ผิวหนังก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเรืองแสง สายฟ้าสีน้ำเงินยังคงโอบรอบตัวเขา ทว่าคราวนี้มันเชื่องลงและถูกเขาควบคุมได้แล้ว “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะบีบให้ข้าต้องเผยร่างจริงออกมา” แขนข้างที่ขาดของเป่าหมานงอกกลับมาอีกครั้ง “ค้อนสายฟ้า” เป่าหมานรวบรวมพลังไว้ในมือ แล้วฟาดมือลงกับพื้น บึ้ม! เมื่อมือที่เต็มไปด้วยสายฟ้าของเป่าหมานกระแทกลงบนพื้น ดินบริเวณรอบตัวเขาก็ถูกทำลายยับเยินในทันที กำแพงน้ำแข็งของหลัวปิงแทบจะถูกแรงของเป่าหมานกวาดทำลายไปด้วย พลังทำลายล้างของค้อนสายฟ้านั้นรุนแรงมากจริงๆ หากเป่าหมานใช้ท่านี้ใส่กำแพงน้ำแข็งของหลัวปิงตรงๆ กำแพงนั้นคงถูกทำลายลงในพริบตา “ตอนนี้เธอคงเข้าใจแล้วสินะว่าพลังที่แท้จริงของฉันเป็นอย่างไร” คราวนี้เป่าหมานมั่นใจในพลังของตนอย่างมาก สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว พลังภายในของหลัวปิงก็เหลือน้อย เธอคงสู้กับเป่าหมานต่อไปได้อีกไม่นาน “จบกันเสียที” หลัวปิงยกดาบน้ำแข็งขึ้นแล้วพุ่งเข้าใส่เป่าหมาน แขนของเป่าหมานใหญ่ขึ้นและมีกล้ามเนื้อกำยำยิ่งกว่าเดิม เขาชกหมัดออกไปรับดาบน้ำแข็งของหลัวปิง เคร้ง! คราวนี้ดาบน้ำแข็งของหลัวปิงไม่อาจตัดมือของเป่าหมานได้ เป่าหมานใช้แขนสายฟ้าของตนรับดาบน้ำแข็งไว้ได้อย่างง่ายดาย “จบแล้ว” มืออีกข้างของเป่าหมานซัดเข้าใส่หลัวปิง บึ้ม! หลัวปิงซึ่งกำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศไม่อาจหลบการโจมตีของเป่าหมานได้ เธอพยายามใช้ทั้งสองมือรับเอาไว้ หลัวปิงกระแทกลงพื้น มุมปากมีเลือดไหล เธอกลั้นเอาไว้ไม่ให้กระอักเลือดออกมา “ฮ่าๆๆ เจ้าอ่อนแอเหลือเกิน” เป่าหมานหัวเราะแล้วเริ่มก้าวเข้าไปหาหลัวปิง ด้านนอก เย่เฉินพาผู้หญิงทั้งหมดออกมาจากโกดังเก่าแล้ว หญิงสาวที่ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ต่างดีใจกันมาก “พวกเธอมานี่” เย่เฉินเรียกทุกคนให้มายืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าเขา เสี่ยวลูลู่ก็เข้ามาด้วย เมื่อหญิงสาวมาครบ เย่เฉินก็สร้างกำแพงพลังขึ้นทันที กำแพงนี้สามารถปกป้องพวกเธอจากการโจมตีของคนที่ไม่หวังดีได้ ตอนนี้เย่เฉินไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของผู้หญิงเหล่านี้อีกต่อไป เย่เฉินตั้งใจจะกลับลงไปอีกครั้ง เขาอยากดูสถานการณ์ของหลัวปิง เสี่ยวลูลู่เห็นเย่เฉินเดินกลับเข้าไปในโกดังก็พยายามตามไป แต่กลับชนเข้ากับกำแพงพลังที่เย่เฉินสร้างไว้ “โอ๊ย...” เสี่ยวลูลู่ลูบศีรษะตัวเองที่เจ็บเพราะชนเข้ากับกำแพง คนธรรมดามองไม่เห็นกำแพงพลังที่เย่เฉินสร้างขึ้น พวกเขาเพียงรู้สึกว่ามีผนังที่มองไม่เห็นล้อมอยู่รอบตัว เมื่อเห็นเป่าหมานเดินเข้ามาใกล้ หลัวปิงพยายามลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี เธอโกรธตัวเองที่อ่อนแอ ถ้าเธอแข็งแกร่งกว่านี้ บางทีสถานการณ์ตอนนี้คงไม่เป็นแบบนี้ หลัวปิงกำดาบน้ำแข็งแน่น ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะไม่ยอมแพ้ ฉัวะ! หลัวปิงฟันดาบเข้าใส่ร่างของเป่าหมาน ทว่าดาบของเธอก็ถูกเป่าหมานต้านไว้ได้อย่างง่ายดายอีกครั้ง “ผู้หญิงอย่างเธอนี่ไม่รู้จักยอมแพ้เสียที” เป่าหมานหักดาบของหลัวปิงทิ้งในทันที ตอนนี้หลัวปิงไม่มีอาวุธไว้ป้องกันตัวอีกแล้ว เป่าหมานยื่นมือเข้าไปใกล้ร่างของหลัวปิง เขาแทบรอไม่ไหวที่จะลากเธอขึ้นเตียง “หัวหน้า ของที่คุณสั่งให้เตรียมไว้เสร็จแล้ว” ขณะที่เป่าหมานเข้าใกล้หลัวปิงมาก จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง เป่าหมานรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่มีคนกล้าขัดจังหวะเรื่องดีๆ ที่เขากำลังจะทำกับหลัวปิง เป่าหมานหันกลับไป ก็เห็นชายชราสวมชุดศาสตราจารย์ยืนอยู่ด้านหลังเขาแล้ว “ศาสตราจารย์ตง สิ่งที่คุณพูดถูกต้องจริงๆ” พอได้ยินข่าวจากศาสตราจารย์ตง เป่าหมานก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “นี่ไง ลองดูเอง” ศาสตราจารย์ตงหยิบป้ายขนาดเท่าฝ่ามือออกมายื่นให้เป่าหมาน เป่าหมานรับป้ายจากศาสตราจารย์ตงมา “ดี ฮ่าๆๆๆ” เขาหัวเราะอย่างพอใจ

React

พูดคุย