บทที่ 162 - คำสัญญาของหลินโหรวซี หลินโหรวซีรู้สึกได้ว่ามือของเย่เฉินค่อยๆ เลื่อนลงมาสัมผัสหน้าอกของเธอ ก่อนที่เขาจะบีบเคล้นหน้าอกทั้งสองข้างอย่างไม่เกรงใจ เย่เฉินเริ่มโชว์ลีลามือของตัวเอง "อา... เย่เฉิน อย่านะ!" หลินโหรวซีครางออกมาอย่างน่าฟัง "ครูครับ ผมไม่คิดเลยว่าอกคู่นี้จะนุ่มขนาดนี้" เย่เฉินบีบแรงขึ้นอีก "อา..." หลินโหรวซีรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก ฝีมือของเย่เฉินไม่ธรรมดาจริงๆ เย่เฉินรูดเสื้อของหลินโหรวซีขึ้น แล้วถอดเสื้อชั้นในของเธอออก ทำให้เขาสัมผัสยอดอกของเธอได้โดยตรง หลินโหรวซีพยายามแกะมือของเย่เฉินออก แต่เย่เฉินไม่มีทางยอมปล่อยความรู้สึกดีๆ แบบนี้ง่ายๆ มือของเขาแข็งแรงมาก หลินโหรวซีสู้ไม่ไหวเลย "อา... ทำไมมันถึงได้รู้สึกดีขนาดนี้..." สัมผัสของเย่เฉินช่างชวนให้ติดใจเกินไป หลินโหรวซีรู้สึกว่าสติของตัวเองเริ่มเลือนหาย เห็นหลินโหรวซีเริ่มถลำลึกไปกับอารมณ์ปรารถนา เย่เฉินก็ยิ่งกล้าขึ้น เขาดึงกระโปรงสั้นของเธอขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่หลินโหรวซีใส่กระโปรงยาวแค่ 20 เซนติเมตร ปกติแล้วเธอจะใส่ยาวประมาณ 30 เซนติเมตร พอสวมกระโปรงสั้นแบบนี้ หลินโหรวซีก็ดูเป็นครูสาวเซ็กซี่ขึ้นมาทันที ถ้าได้ใส่แว่นกรอบหนาอีกสักอัน คงยิ่งเซ็กซี่กว่านี้อีก "เย่เฉิน ครูขอร้อง หยุดเถอะ ครูไม่อยากทำแบบนี้" หลินโหรวซีขอร้องให้เย่เฉินหยุดทำเรื่องแบบนั้น เห็นว่าหลินโหรวซียังปฏิเสธอยู่ เย่เฉินก็อดผิดหวังไม่ได้ เขาจับตัวเธอพลิกให้หันมาเผชิญหน้ากัน ตอนนี้ทั้งสองคนสบตากันโดยตรง หลินโหรวซีไม่กล้ามองหน้าเย่เฉิน จึงหันสายตาไปทางอื่น พอหลินโหรวซีหลบสายตา เย่เฉินก็รู้สึกใจหาย เขาเอื้อมมือประคองใบหน้าเธอไว้ไม่ให้หนีอีก แล้วมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง "ครูหลิน มองตาผมหน่อย แล้วบอกผมมาให้ชัด ว่าครูชอบผมหรือไม่ ถ้าไม่ชอบ ต่อไปชาตินี้ผมจะไม่มารบกวนครูอีก" ได้ยินแบบนั้น ร่างของหลินโหรวซีก็สั่นสะท้าน เย่เฉินในครั้งนี้บีบเธอจนมุม เธอต้องตัดสินใจให้ดี ถ้าหลินโหรวซีตอบว่าไม่ชอบเย่เฉิน บางทีเย่เฉินอาจจะไม่สนใจเธออีก แต่ถ้าตอบว่าชอบเย่เฉิน เธอก็ไม่คู่ควรจะเป็นครูอีกต่อไป หัวของหลินโหรวซีปั่นป่วนไปหมด เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ "ครู รีบบอกผมมาเถอะ" เย่เฉินรอคำตอบของหลินโหรวซีอยู่ "ฉัน... ฉันชอบเธอ ฉันชอบเธอจริงๆ แค่นี้พอใจหรือยัง" หลินโหรวซีฝังหน้าลงกับอกของเย่เฉิน เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาให้ศิษย์ของตัวเองฟัง หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายตลบ ในที่สุดหลินโหรวซีก็เลือกทำตามเสียงหัวใจตัวเอง เย่เฉินเป็นคนที่ดีใจที่สุดเมื่อได้ยินคำตอบนั้นจากหลินโหรวซี ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบที่ต้องการ "ครูหลิน ผมก็รักครูเหมือนกัน" เย่เฉินกอดร่างของหลินโหรวซีไว้แน่นมาก ได้ยินคำพูดของเย่เฉินเมื่อครู่ หัวใจของหลินโหรวซีก็ราวกับมีดอกไม้ผลิบาน เธอมีความสุขมากที่ได้อยู่ในอ้อมแขนของเย่เฉิน มันอบอุ่นและสบายเหลือเกิน หลินโหรวซีไม่ทันสังเกตว่า ตอนนี้หน้าอกอิ่มนุ่มทั้งสองข้างของเธอกำลังกดแนบอกของเย่เฉินแน่น ความรู้สึกนั้นช่างไม่ธรรมดาเอาเสียเลย เย่เฉินใช้นิ้วเชยคางหลินโหรวซีขึ้น มองริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ แล้วค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปจูบ หลินโหรวซีตัวสั่นน้อยๆ เมื่อริมฝีปากของเย่เฉินแตะลงมา นี่เป็นครั้งแรกที่หลินโหรวซีจูบผู้ชาย แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นศิษย์ของตัวเองอีกด้วย หลินโหรวซีค่อยๆ เพลิดเพลินไปกับจูบของเย่เฉิน ความรู้สึกของจูบนั้นดีเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดได้ เย่เฉินพยายามสอดลิ้นเข้าไปในปากของหลินโหรวซี "อืม... อืม... อืม..." พอเห็นว่าเย่เฉินจะสอดลิ้นเข้ามา หลินโหรวซีก็กัดฟันแน่น ส่ายหน้าปฏิเสธสิ่งที่เขาจะทำ เมื่อทางนั้นถูกฟันของหลินโหรวซีปิดตาย เย่เฉินก็ใช้วิธีของตัวเอง เขาใช้นิ้วปิดรูจมูกของหลินโหรวซีไว้ พอจมูกถูกปิด หลินโหรวซีหายใจลำบาก จึงต้องอ้าปากเพื่อหายใจ นี่เป็นโอกาสของเย่เฉิน เขารีบจูบหลินโหรวซีอีกครั้ง แล้วสอดลิ้นเข้าไปในปากของเธอ หลินโหรวซีตั้งตัวไม่ทันเลย จึงรีบกัดฟันเข้าหากันอีกครั้ง "ครูหลิน อย่ากัดลิ้นผม" เย่เฉินรีบขอร้องให้หลินโหรวซีคลายฟันลง หลินโหรวซีรู้สึกผิดที่กัดลิ้นของเย่เฉิน จึงค่อยๆ คลายฟันออก เย่เฉินดีใจที่หลินโหรวซีเชื่อฟังคำพูดของเขา เขารีบเกี่ยวลิ้นของหลินโหรวซีเข้ามา ตอนแรกหลินโหรวซีไม่ชอบ แต่พอนานเข้า เธอกลับเริ่มติดใจและค่อยๆ โต้ตอบกับเย่เฉิน ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ภายใต้การชี้นำเล็กน้อยของเย่เฉิน หลินโหรวซีเริ่มจูบได้คล่องขึ้นมาก เมื่อจูบกันจนพอใจแล้ว ในที่สุดเย่เฉินก็อยากปล่อยหลินโหรวซีออก "ครูหลิน มาเป็นผู้หญิงของผมเถอะ" เย่เฉินเอ่ยขอหลินโหรวซี "เย่เฉิน ครูก็อยากนะ แต่เรื่องของเราแบบนี้มันจะไม่ยุติธรรมกับเยี่ยนเยี่ยน" หลินโหรวซียังคงนึกถึงจ้าวเยี่ยนเยี่ยนอยู่ ถ้าเธอรับเย่เฉินมา แบบนั้นจะไม่ยุติธรรมกับจ้าวเยี่ยนเยี่ยนหรือ "ครูไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น เยี่ยนเยี่ยนต้องยอมรับความสัมพันธ์ของเราแน่นอน" เย่เฉินบอกให้หลินโหรวซีไม่ต้องคิดมาก "จะเป็นไปได้ยังไง ถ้าเยี่ยนเยี่ยนรู้เรื่องนี้ เธอคงเกลียดพวกเราไปตลอดชีวิต" หลินโหรวซีกลัวว่าถ้าจ้าวเยี่ยนเยี่ยนรู้เข้า ทั้งสองคนจะถูกเธอเกลียด "ครูครับ ผมบอกความจริงนะ ความจริงเยี่ยนเยี่ยนมักจะคอยยุให้ผมจีบครูอยู่บ่อยๆ เยี่ยนเยี่ยนบอกว่าอยากเป็นพี่น้องกับครูไปตลอดชีวิต" เย่เฉินบอกความจริงกับหลินโหรวซี "เป็นไปได้ยังไง เย่เฉิน นี่เธอพยายามหลอกฉันอยู่หรือเปล่า" หลินโหรวซีแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองเพิ่งได้ยิน จ้าวเยี่ยนเยี่ยนคอยยุให้เย่เฉินมาหาตัวเอง เรื่องนี้จริงหรือโกหก หลินโหรวซีไม่อาจรู้ได้ "ผมพูดความจริง ถ้าครูไม่เชื่อ ก็ลองไปถามเยี่ยนเยี่ยนเองสิ" เย่เฉินพูดพร้อมกับกลับไปบีบเคล้นหน้าอกทั้งสองข้างของหลินโหรวซีอีกครั้ง "อา... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็ดีใจ" หลินโหรวซีรู้สึกมีความสุข ถ้าสิ่งที่เย่เฉินพูดเป็นความจริง ตอนนี้ระหว่างเธอกับเย่เฉินก็ไม่มีอะไรคั่นกลางอีกแล้ว สายตาที่หลินโหรวซีมองเย่เฉินอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มยอมรับเย่เฉินอย่างเต็มตัวแล้ว ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... มีคนเคาะประตู "ครูหลิน อยู่ข้างในหรือเปล่า" มีคนเรียกหลินโหรวซีจากหน้าห้อง หลินโหรวซีรีบพยายามผละออกจากเย่เฉิน แต่ทำได้ยากเพราะเย่เฉินโอบเอวเธอไว้แน่นมาก "เย่เฉิน ขอฉันไปก่อนสักพักนะ" หลินโหรวซีอ้อนวอนให้เย่เฉินปล่อยเธอไปชั่วคราว เพราะคำขอของหลินโหรวซีจริงใจมาก เย่เฉินจึงยอมปล่อยเธอ หลินโหรวซีรีบจัดเสื้อผ้าและกระโปรงให้เรียบร้อย ก่อนจะรีบสางผมให้เข้าที่ จากนั้นเธอก็เดินไปที่ประตูเพื่อดูว่าข้างนอกเป็นใคร พอเปิดประตูออก หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็ยืนอยู่หน้าห้อง ดูเหมือนจะมีธุระกับหลินโหรวซี "ครูหลิน การประชุมคณะครูจะเริ่มในไม่ช้า ทุกคนรอคุณอยู่ที่นั่น" แท้จริงแล้วครูหญิงวัยกลางคนคนนี้ต้องการมาบอกเรื่องการประชุมให้หลินโหรวซีทราบ หลินโหรวซีเกือบลืมไปแล้วว่าวันนี้ที่โรงเรียนมีประชุมคณะครู "อืม เดี๋ยวฉันจะรีบไป" หลินโหรวซีสัญญาว่าจะไปยังที่ประชุมทันที ได้คำตอบแล้ว ครูหญิงวัยกลางคนนั้นก็เดินจากไปหน้าห้องของหลินโหรวซี หลินโหรวซีปิดประตูแล้วกลับมาหาเย่เฉิน "เย่เฉิน มีอะไรหรือ" เย่เฉินถามหลินโหรวซี จริงๆ แล้วเขาได้ยินบทสนทนาระหว่างครูหลินกับหญิงวัยกลางคนอยู่แล้ว และอยากรู้ว่าเธอจะไปที่ประชุมหรือไม่ "เย่เฉิน ฉันต้องไปประชุม ขอโทษด้วยนะ" หลินโหรวซีจนปัญญา ดูเหมือนว่าเธอจะต้องเลื่อนเรื่องของเย่เฉินออกไปก่อนชั่วคราว ได้ยินอย่างนั้น เย่เฉินก็อดผิดหวังไม่ได้ เห็นเย่เฉินผิดหวัง หลินโหรวซีก็รู้สึกเศร้าตามไปด้วย "เย่เฉิน ครูสัญญาว่าจะมอบตัวเองให้เธอ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ครูยังไม่พร้อม" "เอาละ ผมเข้าใจ แต่ครูต้องสัญญาว่าจะเป็นผู้หญิงของผมนับจากนี้ ไม่มีใครแย่งครูไปจากผมได้" เย่เฉินลุกขึ้นกอดหลินโหรวซี หลินโหรวซีพยักหน้าให้เย่เฉิน เย่เฉินพอใจเมื่อเห็นครูหลินพยักหน้า "ครูครับ เพื่อแสดงความจริงใจของครู จูบผมสักครั้งได้ไหม" เย่เฉินอยากเห็นความจริงใจของหลินโหรวซีที่มีต่อเขา "ใจร้ายจัง ยังไม่เชื่อครูอีกเหรอ" หลินโหรวซีไม่พอใจที่เย่เฉินยังสงสัยในความรักของเธอ "ครูครับ ไม่ใช่อย่างนั้น จริงๆ ผมแค่อยากให้ครูเป็นฝ่ายจูบผมเอง" เย่เฉินรีบอธิบายให้หลินโหรวซีฟัง "เข้าใจแล้ว" หลินโหรวซียืนเขย่งปลายเท้าแล้วจูบริมฝีปากของเย่เฉิน ทั้งสองกลับมาจูบกันอย่างดูดดื่มอีกครั้ง จนเมื่อพอใจแล้ว หลินโหรวซีจึงค่อยๆ ผละริมฝีปากออกจากเย่เฉิน "เย่เฉิน ฉันต้องไปก่อนนะ" หลินโหรวซีคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเขินอาย เย่เฉินมองตามหลินโหรวซีที่จากไป เขาได้หัวใจของเธอมาแล้วก็พอใจมาก ส่วนเรื่องจะได้ตัวเธอมาเป็นของเขา ไว้ค่อยเป็นค่อยไปก็ยังไม่สาย