บทที่ 170 - มอนสเตอร์ราชาพิษ

เผยแพร่เมื่อ 10 มี.ค. 2569 19:15

บทที่ 170 - มอนสเตอร์ราชาพิษ เมื่อเห็นดังนั้น ตู้หรานก็รีบรุดเข้าไปช่วยตู้ชิงกับตู้โควทันที “อย่าเข้ามา” ตู้โควห้ามตู้หรานไม่ให้เข้าใกล้ “ตู้หราน รีบใช้วิชานั่นเดี๋ยวนี้ พวกเราอาจสู้มันไม่ได้แล้ว ตอนนี้สำนักถูกทำลายไปแล้ว ถ้าจะตายก็ต้องลากมันให้พินาศไปพร้อมกับสำนักของเรา” เมื่อเห็นว่าไม่มีทางเอาชนะเย่เฉินได้ ตู้โควจึงสั่งให้ตู้หรานใช้วิชาต้องห้าม อย่างน้อยถึงสำนักเทพของพวกเขาจะพังไปแล้ว ก็ยังต้องลากคนที่อยากทำลายสำนักไปตายด้วยกัน “แต่...” ตู้หรานยังคงลังเลที่จะใช้วิชานั้น วิชาต้องห้ามต้องแลกด้วยราคาอันมหาศาล “ยังจะลังเลอะไรอีก รีบทำตามคำสั่งเดี๋ยวนี้” ตู้โควแทบจะหมดลมหายใจขณะพูด ตอนนี้เขาใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มทีแล้ว “เข้าใจแล้ว ท่านบรรพบุรุษ” ตู้หรานหยิบมีดเล่มหนึ่งขึ้นมา ซึ่งบนตัวมีดสลักลวดลายซับซ้อนอย่างยิ่ง เย่เฉินอยากรู้ว่าตู้หรานจะทำอะไรกับมีดเล่มนั้น สิ่งที่ตู้หรานทำทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง เขาแทงมีดเข้าไปที่หัวใจของตัวเอง เลือดเริ่มทะลักออกมาจากหน้าอกของตู้หราน “คนคนนี้คิดจะฆ่าตัวตายงั้นหรือ” เย่เฉินคิดว่าคนคนนี้จะฆ่าตัวตาย เลือดของตู้หรานไหลออกมามากมาย เลือดนั้นสามารถเคลื่อนไหวได้เอง มันไหลไปมาแล้วก่อตัวเป็นวงกลมที่มีอักษรโบราณนานาชนิดลอยอยู่รอบๆ “โอ้ ราชาผู้ยิ่งใหญ่แห่งพิษ ข้าขอถวายเครื่องสังเวยแด่ท่าน มาเถอะ... มา... มา...” ตู้หรานตะโกนราวกับกำลังเรียกบางสิ่งอยู่ ท้องฟ้าที่เดิมทีปกติอยู่ดีๆ ก็เริ่มมืดลงจนกลายเป็นความมืดมิดสนิท “อ๊ากกก... อ๊ากกก... อ๊ากกก... อ๊ากกก...” คนทั้งหมดในสำนักพิษเริ่มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จากปาก จมูก และดวงตาของพวกเขามีของเหลวสีดำไหลออกมา เย่เฉินไม่รู้ว่านี่คือเลือดหรือพิษกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ของเหลวนี้ไหลออกมาจากร่างของศิษย์สำนักพิษทุกคน ที่แท้จากภายในร่างของตู้ชิง ตู้โคว ตู้โกว ตู้หนารู และรวมถึงยามสองคนที่เย่เฉินฆ่าไป ก็มีวัตถุสีดำไหลออกมาเช่นเดียวกับศิษย์สำนักอื่นๆ ราวกับแก่นแท้แห่งชีวิตของคนเหล่านี้ถูกอะไรบางอย่างดูดกลืนไป ของเหลวจำนวนมหาศาลนั้นกำลังกองรวมตัวกันเหนือท้องฟ้า แล้วค่อยๆ แปรสภาพเป็นร่างมนุษย์ยักษ์ที่มีใบหน้าน่าสยดสยองอย่างยิ่ง ความสูงของยักษ์ตนนี้อย่างน้อยก็มากถึงห้าสิบเมตร “โฮกกก...” บรรยากาศรอบตัวมนุษย์ยักษ์ตนนี้หนักอึ้งอย่างยิ่ง แม้แต่พื้นดินโดยรอบยังสั่นสะเทือน มอนสเตอร์ตนนี้คือราชาพิษ จากร่างของราชาเริ่มมีสิ่งที่เหมือนหนวดเถาวัลย์พิษแผ่ออกไปทั่วทุกทิศ หนวดเหล่านั้นคว้าเอาทุกอย่างที่เอื้อมถึง ต้นไม้และหญ้ารอบบริเวณนี้เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว เพราะถูกดูดกลืนไปโดยหนวดพวกนั้น เมื่อเห็นดังนั้น เย่เฉินก็รีบพุ่งไปที่ข้างกายหลิวเยว่ ทว่าตอนนี้หลิวเยว่กำลังหลบหนวดที่ไล่ตามเธออยู่ “ฟัน” เย่เฉินรีบใช้ดาบตัดหนวดที่กำลังไล่ตามหลิวเยว่ “ถอยออกไปจากที่นี่ก่อน” เย่เฉินพาหลิวเยว่ถอยห่างจากที่นี่ เย่เฉินอุ้มหลิวเยว่ไปให้ไกลที่สุด จากระยะที่ไกลมาก เย่เฉินเห็นว่าร่างมนุษย์ยักษ์นั้นยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ความสูงของมันเกือบแตะถึงแปดสิบเมตรแล้ว “สามี มอนสเตอร์นั่นคืออะไรกันแน่” หลิวเยว่รู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นมนุษย์ยักษ์น่าขนลุกตนนี้ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แน่นอนว่ามันคือวิชาต้องห้ามที่สำนักพิษใช้ โดยต้องแลกกับชีวิตของทุกคนในสำนักพิษ” เมื่อเห็นคนของสำนักพิษทั้งหมดตายลงขณะอัญเชิญมนุษย์ยักษ์ตนนี้ ก็พอจะเดาได้ว่าราคาแลกเปลี่ยนของวิชานี้คือชีวิต ดูเหมือนว่าตู้หรานจะสังเวยชีวิตทั้งหมดในสำนักพิษเพื่อใช้วิชานี้ มนุษย์ยักษ์ตนนี้ดูเหมือนไม่มีใครควบคุม มันเคลื่อนไหวด้วยตัวเองล้วนๆ เย่เฉินจำเป็นต้องทำลายมอนสเตอร์ตนนี้ทันที ไม่เช่นนั้นมันจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จากการดูดกลืนสิ่งมีชีวิตรอบตัว เย่เฉินบินพุ่งเข้าไปใกล้มนุษย์ยักษ์ตนนั้น แล้วใช้ “ดาบเพลิงหนึ่งแสนเล่ม” โจมตีมัน ดาบเพลิงของเย่เฉินนับแสนเล่มฟันร่างมนุษย์ยักษ์ขาดออกเป็นหลายร้อยส่วนในพริบตา เรื่องนี้ง่ายกว่าที่เย่เฉินคาดไว้มาก ทว่าเศษร่างเหล่านั้นกลับไม่ร่วงลงพื้นเลย พวกมันกลับลอยกลับขึ้นไปกลางอากาศแล้วรวมร่างคืนสู่สภาพเดิม เย่เฉิน: -_- “ล้อกันเล่นหรือไง ทำไมศัตรูที่ข้าสู้ด้วยทุกตัวถึงฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ นี่มันโกงชัดๆ” เย่เฉินสบถด่าศัตรูที่มีความสามารถในการฟื้นตัวเร็วเกินไปอยู่เสมอ “โฮกกก” ราชาพิษโกรธเย่เฉินมาก มันพ่นพิษออกจากปาก เย่เฉินหลบกระแสพิษนั้นได้ ของที่พ่นออกมาจากร่างมนุษย์ยักษ์ตนนี้น่าขยะแขยงอย่างยิ่ง พิษที่ราชาพิษพ่นออกมานั้นรุนแรงมากพอจนทุกคนที่โดนมันละลายราวกับเทียน เมื่อเห็นว่าเย่เฉินหลบได้ ราชาพิษก็ใช้หนวดนับพันเส้นเข้าจับเย่เฉิน “ฟัน... ฟัน... ฟัน... ฟัน... ฟัน...” เย่เฉินฟันหนวดทุกเส้นที่พยายามเข้ามาใกล้เขา ยิ่งทำให้ราชาพิษโกรธหนักกว่าเดิม “โฮก!” เสียงคำรามนี้รุนแรงกว่าเสียงแรกมาก มันทำให้สัตว์ป่าในป่าแห่งนั้นพากันตื่นตระหนก ไม่ว่าจะเป็นแมลงตัวเล็กหรือสัตว์ใหญ่ ต่างพากันหนีเอาตัวรอดให้ไกลที่สุดจากคำรามของราชาพิษ การโจมตีของราชาพิษยิ่งคลุ้มคลั่งขึ้นเรื่อยๆ มันพ่นของเหลวทั้งหมดในร่างออกไปทุกทิศทุกทาง “เจ้าจะไม่มีวันชนะได้ ราชาพิษคือสัญลักษณ์ของสำนักเรา เขาคือตำนานในตำนานที่โลกนี้หวาดกลัวที่สุด” ตู้หรานรู้สึกยินดีอย่างมากเมื่อได้เห็นภาพอันงดงามนี้ แม้สมาชิกสำนักทั้งหมดจะตายไปแล้ว แต่ตู้หรานยังคงเหลือพลังสุดท้ายไว้เพื่อดูราชาพิษฆ่าเย่เฉิน มันช่างเป็นเกียรติที่ได้เห็นตำนานซึ่งเคยทำลายสำนักนับสิบในอดีต ในอดีต มอนสเตอร์ตนนี้เคยถูกอัญเชิญออกมาแล้วหนึ่งครั้ง ตอนนั้นสำนักกำลังถูกบีบจนจนมุมอย่างแท้จริงจากการโจมตีร่วมกันของราชวงศ์และสำนักอีกนับสิบที่หมายจะล้างบางสำนักพิษนี้ให้สิ้นซาก เพราะถูกบังคับให้ตกอยู่ในสถานการณ์เป็นตาย ผู้นำสำนักจึงตัดสินใจใช้วิชาต้องห้าม และได้สังเวยศิษย์ในสำนักไปถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เพื่อใช้วิชานี้ ผลลัพธ์คือกองกำลังผสมของราชวงศ์และสำนักหลายแห่งถูกกวาดล้างจนสิ้น แม้ราคาที่ต้องจ่ายจะมหาศาลมากเมื่อเทียบกับพลังที่แสดงออกมาก็ตาม เย่เฉินไม่สนใจคำพูดของคนที่กำลังจะตายมากนัก เขาใช้ดาบนับร้อยเล่มล้อมร่างของมอนสเตอร์ตนนี้ไว้ ทว่าน่าเสียดายที่ดาบหนึ่งร้อยเล่มยังไม่พอจะกักร่างของมันได้ เย่เฉินเปิดเส้นชีพจรไฟเทพเซียน เมื่อเส้นชีพจรถูกเปิดออก ดาบเพลิงของเย่เฉินก็เพิ่มจำนวนเป็นหนึ่งพันเล่ม ดาบเพลิงนับพันเล่มล้อมรอบร่างของราชาพิษเอาไว้ทุกทิศทาง ราชาพิษพยายามดิ้นหนี แต่ดาบของเย่เฉินแข็งแกร่งเกินไป มันไม่อาจขยับได้แม้แต่น้อยเมื่อถูกโจมตีจากราชาพิษ “คุกนรก” ร่างของราชาพิษที่ถูกขังอยู่กลางเพลิงถูกจุดไฟเผาในทันที “โฮกกกก...” เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของมอนสเตอร์ตนนี้ดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งผืนป่า เปลวไฟของเย่เฉินเผาร่างพิษของราชาพิษจนไม่เหลือแม้เศษซาก ตู้หรานแทบไม่เชื่อว่าราชาพิษในตำนานจะพ่ายแพ้ไปเช่นนี้ การเสียสละทั้งหมดที่พวกเขาทำลงไปกลายเป็นสูญเปล่า เมื่อราชาพิษถูกทำลาย ท้องฟ้าก็กลับมาสดใสอีกครั้ง เย่เฉินเดินไปหาตู้หรานที่ตอนนี้ใกล้จะตายแล้ว “ทุกอย่างที่เจ้าทำมันไร้ค่า” “ฮะๆๆ เจ้าปีศาจ” ตู้หรานหัวเราะเบาๆ ใส่เย่เฉิน หลังพูดคำสุดท้ายจบ ตู้หรานก็หลับตาลง เขาตายไปแล้ว ร่างของเขาแปรสภาพเป็นกองของเหลวสีดำสุดน่าขยะแขยง “จะพูดอะไรกัน มันไม่มีความหมายอะไรกับข้าหรอก” เย่เฉินไม่สนใจคำพูดของตู้หรานมากนัก ในที่สุดทุกอย่างก็จบลง สำนักพิษถูกทำลายไปแล้ว ตอนนี้จะไม่มีใครมารบกวนชีวิตของหลิวเยว่ได้อีก และเมื่อต้องจัดการกับจวิ้นจิงที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เย่เฉินกับหลิวเยว่จะไม่มีวันปล่อยให้จวิ้นจิงหลุดมือไปแน่ เย่เฉินตั้งใจจะอุ้มหลิวเยว่ที่อยู่ไกลออกไปกลับบ้าน “นายท่าน เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนว่าข้าจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสมบัติชั้นยอดบางอย่าง” จู่ๆ ชูเยว่ชานก็พูดขึ้นในใจของเย่เฉิน

React

พูดคุย