Chapter 669 - 358: The Ancient Temple Opens_2 "ฟึ่บ——" ม้วนคัมภีร์ที่คาดว่าเป็นคัมภีร์เต๋าและสุดยอดสมบัติล้ำค่าแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์จากดินแดนรกร้างตะวันออก พุ่งทะยานผ่านโถงใหญ่ที่สลัวรางราวกับอุกกาบาต หลบหนีออกสู่โลกภายนอกโดยตรง ความเร็วของพวกมันรวดเร็วจนดูเหมือนจะก้าวข้ามข้อจำกัดของกาลเวลาและมิติ ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของภาพติดตา "ไม่นะ! สมบัติกำลังหนีไปแล้ว!" ฝูงชนร้องอุทานด้วยความตื่นตระหนก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเร่งรีบและไม่ยินยอม ในขณะนี้ ภายในพระราชวังโบราณใต้ภูเขาไฟ การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้น เหล่าผู้อาวุโสแห่งหอทำลายล้างและปรมาจารย์ของเผ่าปีศาจต่างปลดปล่อยทักษะศักดิ์สิทธิ์ของตน เทคนิคและพลังปีศาจถักทอเข้าด้วยกันจนกลายเป็นภาพที่ทั้งงดงามและอันตรายถึงชีวิต เด็กสาวผมทองผู้ปราดเปรียวเป็นคนแรกที่พุ่งตัวไปถึงด้านหน้าของพระราชวังโบราณ แต่เธอกลับถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสีที่มองไม่เห็นกระแทกจนกระเด็นกลับมาอย่างไร้ความปรานี เธอโซเซถอยหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "เหอะ! ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ อย่าได้แม้แต่จะคิดฝันถึงการครอบครองโบราณวัตถุของจักรพรรดิปีศาจ!" ปีศาจตนหนึ่งคำรามพร้อมกับเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแสง พุ่งเข้าใส่ประมุขหอทำลายล้าง ดวงตาของประมุขหอทำลายล้างฉายแววคมกริบ เขาเหวี่ยงดาบยาวในมือ ปราณกระบี่ระเบิดออกเข้าปะทะกับปีศาจตนนั้นอย่างดุเดือด เกิดเป็นพลังอำนาจที่ทำเอาแผ่นดินสะเทือน ทุกการโจมตีจากทั้งสองฝ่ายล้วนอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล กูเซิ่งซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างหาที่สุดไม่ได้ โลกของผู้ฝึกตนนั้นเต็มไปด้วยอันตรายที่ไม่รู้จักก็จริง แต่มันก็พรั่งพร้อมไปด้วยโอกาสและความท้าทายที่สมน้ำสมเนื้อกับความเสี่ยงเหล่านั้น ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องก็ฉีกกระชากท้องฟ้า ผนึกบนร่างของหลินเทียนห่าวแตกสลาย ดวงตาของเขาเบิกโพลงฉายประกายแหลมคม สัญลักษณ์ปีศาจจางๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าผากและใบหน้า แผ่ซ่านกลิ่นอายปีศาจที่ทรงพลังอย่างกดดัน "หัวใจจักรพรรดิปีศาจ จงตื่นขึ้น!" หลินเทียนห่าวคำราม ร่างของเขาพุ่งตัวประดุจสายฟ้ามุ่งตรงไปยังพระราชวังโบราณที่ปากปล่องภูเขาไฟ การต่อสู้หน้าพระราชวังโบราณนองเลือดขึ้นกว่าเดิม ทั้งสองฝ่ายติดอยู่ในวังวนแห่งการเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น ประตูที่ถูกปิดตายของพระราชวังโบราณก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก ปลดปล่อยกลิ่นอายที่เก่าแก่และลึกลับยิ่งกว่าเดิมกวาดไปทั่วสนามรบ "ตู้ม——" ปรมาจารย์จากทั้งสองฝ่ายต่างปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรงที่สุดออกมาเพื่อหวังชิงความได้เปรียบ ทว่าในวินาทีที่พวกเขากำลังจะพุ่งเข้าไปในพระราชวังโบราณ แรงผลักมหาศาลก็กระแทกพวกเขากระเด็นออกมาอย่างรุนแรง หลินเทียนห่าวตามมาติดๆ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่ เขาดิ่งเข้าไปในพระราชวังโบราณโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ภายในพระราชวังโบราณมีเสียงทุ้มต่ำและชวนขนลุกดังออกมา ราวกับว่ามีวัตถุขนาดมหึมาบางอย่างกำลังกระแทกกับพื้นดินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครู่ต่อมา เหล่าอสูรร้ายและผู้อาวุโสแห่งหอทำลายล้างที่เข้าไปในพระราชวังต่างโซซัดโซเซออกมาทีละคน พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย หลินเทียนห่าวเองก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกออกมาเช่นกัน เขายืนหยัดมั่นด้วยท่าทางที่ดูเกรี้ยวกราด สายตาของเขาสั่นไหวด้วยความไม่แน่นอน "ปัง! ปัง! ปัง——" ศพหลายร่างถูกโยนออกมาจากภายในพระราชวัง ตกลงบนพื้นอย่างแรง สายตาที่เฉียบคมของกูเซิ่งสังเกตเห็นแสงสีทองจางๆ เปล่งประกายอยู่รอบบาดแผลของศพหนึ่งในนั้น หัวใจของเขาเต้นรัว เขาเร่งรีบเข้าไปหยิบแผ่นทองคำออกจากบาดแผลนั้น แผ่นทองคำดังกล่าวสลักด้วยตัวอักษรโบราณ แต่ละตัวเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับบรรจุความลึกลับและปรีชาญาณอันไม่สิ้นสุดเอาไว้ จังหวะหัวใจของกูเซิ่งเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว แสงศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากแผ่นทองทำให้เขาต้องหรี่ตาลง ความรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังอย่างบอกไม่ถูกถาโถมเข้ามา "นี่... นี่คือหน้าหนึ่งของคัมภีร์เต๋าใช่ไหม?!" กูเซิ่งอุทานออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและปีติยินดี ในขณะเดียวกัน หลินเทียนห่าวก็สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน แววตาแห่งความโลภและความอิจฉาริษยาปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา แต่ก็ถูกกดทับลงอย่างรวดเร็ว เขามองกูเซิ่งด้วยสายตาลึกซึ้งก่อนจะหันหลังเดินจากไป กูเซิ่งไม่ได้สังเกตเห็นการจากไปของหลินเทียนห่าว สมาธิทั้งหมดของเขาถูกดึงดูดไปที่แผ่นทองคำในมือ เขาเก็บมันไว้อย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงกวาดสายตามองไปรอบๆ และพบว่าการต่อสู้เริ่มซาลง กูเซิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขารู้ดีว่าพลังในปัจจุบันของเขายังไม่เพียงพอที่จะปกป้องสมบัติเช่นนี้ได้ เขาต้องรีบออกจากสนามรบแห่งความขัดแย้งนี้โดยเร็วที่สุด เขาหันหลังเดินออกจากพระราชวังโบราณ ในใจเต็มไปด้วยจินตนาการและความหวังต่ออนาคต เขารู้ดีว่าคัมภีร์เต๋าหน้านี้จะช่วยยกระดับเส้นทางการฝึกตนของเขาอย่างมหาศาล นำมาซึ่งโอกาสที่ไม่อาจคาดคิด หลังจากออกจากพระราชวังโบราณ กูเซิ่งพบสถานที่ที่มิดชิดเพื่อศึกษาแผ่นทองคำอย่างละเอียด เขารวบรวมพลังฝึกตนภายในขอบเขตลึกลับทะเลล้อ พลังงานของเขาปั่นป่วนทันที ทันใดนั้น ภาพจำลองอันงดงามของแม่น้ำ ภูเขา ทะเลสาบ สัตว์ในตำนาน และวิหคแปลกตา ก็ปรากฏขึ้นจากล้อชีวิตใต้สะดือของเขา ภาพนิมิตเหล่านี้หมุนวนรอบแผ่นทองคำ ราวกับกำลังทำหน้าที่ปกป้องกูเซิ่ง เขากางแผ่นทองคำออกด้วยความระมัดระวัง มันเต็มไปด้วยตัวอักษรและแผนภาพโบราณ เมื่อกูเซิ่งจ้องมอง ตัวอักษรและภาพประกอบเหล่านั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น ราวกับมีพลังลึกลับกำลังชี้นำความเข้าใจในความลับของพวกมัน เมื่อเวลาผ่านไป กูเซิ่งก็จมดิ่งลงสู่การทำความเข้าใจคัมภีร์เต๋าอย่างสมบูรณ์ เขารู้สึกราวกับว่าจิตวิญญาณของเขาหลอมรวมเข้ากับแผ่นทองคำ พาเขาย้อนกลับไปสู่ยุคโบราณ ที่ซึ่งเขาได้เห็นจักรพรรดิปีศาจสร้างวิชาฝึกตนนี้ด้วยตาตนเอง ไม่มีใครรู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ก่อนที่กูเซิ่งจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น ประกายในดวงตาของเขาเจิดจ้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าเขาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง "คัมภีร์เต๋าสมคำร่ำลือจริงๆ!" กูเซิ่งพึมพำด้วยความชื่นชม "แม้เพียงแค่เศษเสี้ยว ก็ยังมอบประโยชน์มหาศาลให้แก่ข้า" เขาลุกขึ้นและบิดขี้เกียจ ร่างกายทั้งหมดเปี่ยมไปด้วยพลังที่ระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ กูเซิ่งรู้สึกถึงความปีติยินดีที่บอกไม่ถูกเมื่อหน้าทองคำหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับทะเลล้อของเขา มันเปลี่ยนเป็นแสงสีทองเจิดจ้า เหมือนอุกกาบาตพุ่งผ่านทะเลแห่งความมืดมิด เป็นสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ "ครืน——" ขณะที่แสงสีทองหลอมรวม ทะเลล้อของกูเซิ่งก็ระเบิดเสียงคำรามดั่งฟ้าร้อง สิ่งที่เคยเป็นทะเลอันเงียบสงบกลับปั่นป่วนอย่างรุนแรง คลื่นสีทองโหมกระหน่ำเหมือนสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง คำรามอย่างอิสระไปทั่วทะเลล้อ "เกิด... เกิดอะไรขึ้น?" กูเซิ่งจ้องมองทะเลล้อของตนด้วยความประหลาดใจ ความตกตะลึงและความยินดีถาโถมเข้ามาในตัวเขา ทะเลสีทองขยายตัวอย่างไม่หยุดยั้ง จากเดิมที่มีหยดของเหลวสีทองเพียงสองหยด ตอนนี้กลับกลายเป็นสี่หยดและยังคงเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ คลื่นสีทองสูงขึ้นราวกับพร้อมจะทลายสวรรค์และกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า พวกมันหอนและปั่นป่วน ค่อยๆ ย้อมทะเลล้อที่เคยหม่นหมองให้กลายเป็นสีทองอันรุ่งโรจน์ "หึ่ง! หึ่ง! หึ่ง——" พลังงานภายในทะเลล้อพุ่งพล่านด้วยแรงที่ไร้การควบคุม ราวกับว่าพลังมหาศาลกำลังก่อตัวขึ้นภายใน กูเซิ่งรู้สึกว่าร่างกายสั่นสะท้าน นี่คือพลังที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน "ข้า... กำลังจะเลเวลอัพงั้นหรือ?" ลางสังหรณ์ที่แข็งแกร่งก่อตัวขึ้นในใจของกูเซิ่ง ในวินาทีนั้นเอง การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น! ทันใดนั้น เมฆดำก็บดบังท้องฟ้า สายฟ้าฟาดส่องสว่างทั่วสรวงสวรรค์ สายฟ้าที่หนาเท่าภูเขาเต้นระบำอย่างดุเดือดราวกับจะฉีกกระชากความว่างเปล่าให้ขาดสะบั้น "ครืน——" ด้วยเสียงฟ้าร้องกึกก้อง พายุแห่งทัณฑ์สวรรค์ก็หลั่งไหลลงมาจากฟากฟ้า! "สวรรค์! นี่มัน... ทัณฑ์สวรรค์งั้นหรือ?" ดวงตาของกูเซิ่งเบิกกว้างขณะจ้องมองสายฟ้าที่ร่วงหล่นลงมา หัวใจเต็มไปด้วยความยำเกรง แรงกดดันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนที่กดทับลงมาได้จุดประกายจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไร้ขอบเขตในตัวเขา เขารู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาสำคัญของการเลเวลอัพ เขาต้องอดทนไว้ให้ได้ มีเพียงการรอดชีวิตเท่านั้นจึงจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตใหม่ได้ "มาเลย ทัณฑ์สวรรค์! แสดงพลังทั้งหมดของเจ้าออกมา!" กูเซิ่งคำรามก้องฟ้า ร่างกายอาบไปด้วยแสงสีทอง ยืนหยัดอย่างมั่นคงไม่ยอมแพ้ประดุจเทพสงครามท่ามกลางพายุสายฟ้า สายฟ้าเหล่านั้นราวกับถูกยั่วยุ พวกมันพุ่งลงมาด้วยความเกรี้ยวกราดกว่าเดิม ทุกสายฟ้าแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างราวกับต้องการบดขยี้เขาให้ดับสูญ ทว่ากูเซิ่งกลับเผชิญหน้ากับพวกมันโดยไม่เกรงกลัว เขาทุ่มตัวเข้าสู่การปะทะ ร่ายรำอยู่ท่ามกลางสายฟ้า หลบหลีกการโจมตีที่ถึงตายพร้อมกับสวนกลับอย่างไม่ลดละ "ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม——" การปะทะทวีความรุนแรงขึ้น ท้องฟ้าถูกอาบไปด้วยสีทองและสีม่วงที่ถักทอกัน เสียงฟ้าร้องและเสียงคำรามแห่งการต่อสู้ของกูเซิ่งประสานกันเป็นซิมโฟนีแห่งความยิ่งใหญ่ เมื่อเวลาผ่านไป กูเซิ่งก็เริ่มปรับตัวเข้ากับจังหวะของทัณฑ์สวรรค์ เขาเริ่มชิงความได้เปรียบ สวนกลับสายฟ้าเหล่านั้น ร่างของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผ่านพายุ ทุกการโจมตีของเขาลงตรงจุดอ่อนของสายฟ้าที่กำลังบ้าคลั่งอย่างแม่นยำ "อ๊าก——" กูเซิ่งแผดเสียงคำรามยาว ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม ในวินาทีต่อมาเขาก็ปรากฏตัวต่อหน้าสายฟ้าขนาดยักษ์และชกมันด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี "ตู้ม——" ด้วยเสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง สายฟ้าขนาดมหึมาถูกหมัดของกูเซิ่งทำลายจนแตกกระจายกลายเป็นสะเก็ดแสงไฟฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ละลายหายไปในอากาศ ภาพนี้ทำให้สายฟ้าที่เหลือบนท้องฟ้าสั่นไหวเล็กน้อยราวกับเกรงกลัวต่อพละกำลังของกูเซิ่ง แต่กูเซิ่งยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ ร่างของเขาไหววูบก่อนจะเปิดฉากโจมตีสายฟ้าเส้นถัดไปทันที