บทที่ 920: บทที่ 484: กลับเข้าสู่ภูเขาหน้าตัดอีกครั้ง เหตุผลที่สีของหยกโบราณซีดจางลง เป็นเพราะมันถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเม็ดพลังจิต กู่เซิ่งนั่งลงบนพื้น หายใจหอบถี่ ก่อนจะรู้สึกถึงความโศกเศร้าที่แล่นปราดเข้ามาในหัวใจอย่างกะทันหัน โดยไม่รู้ตัว หยาดน้ำตาที่ร้อนผ่าวสองสายได้อาบแก้มของเขาไปเรียบร้อยแล้ว "ท่านเจียง..." กู่เซิ่งพึมพำชื่อของท่านเจียงในใจ พร้อมย้อนนึกถึงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้ใช้ร่วมกับเขา "กู่เซิ่ง..." จู่ๆ เสียงของท่านเจียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง กู่เซิ่งสะดุ้งตัวโยนและรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน "ท่านเจียง? ท่านเจียง? ท่านยังมีชีวิตอยู่หรือ?" "หึหึ..." เสียงอันนุ่มนวลนั้นดังมาจากความว่างเปล่า "กู่เซิ่ง ภารกิจในชีวิตนี้ของข้าเสร็จสิ้นลงแล้ว ข้ามีชีวิตอยู่มานานหลายหมื่นปีและไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน ตอนนี้ข้าต้องไปทำภารกิจต่อไปแล้ว เจ้าจงทำความเข้าใจ 'คัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้น' ต่อไปเถิด ภายในนั้นมีหนทางที่จะช่วยให้เจ้าออกจากดินแดนรกร้างแห่งนี้ได้" "ท่านเจียง? จริงหรือ? คัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้นจะช่วยให้ข้าออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ หรือ?" กู่เซิ่งรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นที่สุด หากเป็นไปตามที่ท่านเจียงว่ามาจริงๆ เขาจะไม่ถือว่าเป็นผู้ที่โชคดีมหาศาลหรอกหรือ? อารมณ์ของกู่เซิ่งพุ่งทะยานราวกับรถไฟเหาะ จากก้นบึ้งของความสิ้นหวังถูกดึงขึ้นมาสู่จุดสูงสุดแห่งความหวัง เขาทั้งตื่นเต้นและหมุนตัวไปมา ก่อนที่สายตาจะหันกลับไปมองหยกโบราณอีกครั้ง ทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไป หยกโบราณก็เริ่มขยายตัวออกอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว "เกิดอะไรขึ้น?" หัวใจของกู่เซิ่งเต้นรัว สัญชาตญาณบอกเขาว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา "ฟิ้ว!" กู่เซิ่งระเบิดพลังวิญญาณ พุ่งตัวขึ้นไปลอยค้างอยู่กลางอากาศอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียว หยกโบราณก็ขยายตัวใหญ่ขึ้นจนเกือบเท่าขนาดของวัวตัวเต็มวัย "ตูม!" เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อหยกโบราณแตกกระจายออก แรงอัดจากการระเบิดแผ่ขยายออกไปทุกทิศทางด้วยความรวดเร็วและทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ กู่เซิ่งที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ซัดเข้าใส่จนแทบจะพลิกคว่ำ "อั่ก!" กู่เซิ่งยกมือปิดหูและขดตัวด้วยความเจ็บปวด จนกระทั่งแรงปะทะจากการระเบิดค่อยๆ จางหายไป เมื่อกู่เซิ่งลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าพื้นที่รอบตัวได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แท่นบูชาและแผ่นศิลาที่เคยดูศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่ต่างแตกละเอียด หลงเหลือไว้เพียงซากปรักหักพัง ฉากที่ทรุดโทรมนี้ดูเหมือนจะบอกเล่าถึงวาระสุดท้ายของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ที่ต้องจบชีวิตลงเมื่อหลายพันปีก่อนจากการต่อสู้กับผู้รุกรานจากภายนอก กู่เซิ่งกลับลงมาบนพื้น กวาดสายตามองไปรอบๆ และรู้สึกถึงความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ได้พุ่งพล่านอยู่ในใจ แต่เขาก็รีบดึงสมาธิกลับมาที่แผ่นศิลาซึ่งจารึก 'คัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้น' เอาไว้ แผ่นศิลานี้ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ จากการระเบิด ราวกับถูกปกป้องไว้ด้วยพลังของตัวคัมภีร์เอง "โชคชะตา นี่คือโชคชะตา! หากเจ้าถูกระเบิดจนแหลกเป็นผุยผง ข้าจะรอดไปได้อย่างไร?" กู่เซิ่งพึมพำ ก่อนจะตะโกนออกมาตามสัญชาตญาณ "ท่านเจียง! ขอบคุณท่าน!" หลังจากพูดจบ ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับมา กู่เซิ่งรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่แผ่ซ่านเข้ามาอย่างกะทันหัน "ท่านเจียง... ท่านเจียง... ถูกทำลายไปพร้อมกับหยกโบราณแล้วหรือ?" กู่เซิ่งเบิกตากว้าง ไม่สามารถเชื่อในสิ่งที่ตนคาดเดา แต่ภาพตรงหน้าก็ชัดเจนเสียจนบีบให้เขาต้องเชื่อ ยิ่งไปกว่านั้น ท่านเจียงได้กำชับไว้อย่างเจาะจง นั่นคือภารกิจของเขา! "เฮ้อ!" กู่เซิ่งถอนหายใจยาวและก้มศีรษะลงคำนับอย่างลึกซึ้งไปยังทิศทางที่หยกโบราณระเบิด "ท่านเจียง! จงไปสู่สุคตินะ..." หลังจากไว้อาลัย กู่เซิ่งก็ปฏิบัติตามคำแนะนำของท่านเจียงด้วยการศึกษา 'คัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้น' อย่างจริงจัง ทว่าเมื่อเขาตั้งใจจะศึกษาจริงๆ เขากลับพบว่าตนไม่สามารถทำความเข้าใจตัวอักษรโบราณเหล่านี้ได้เลย เขาขมวดคิ้ว อ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าถึงความหมายของมัน "อาจเป็นเพราะไม่มีเม็ดพลังจิตของท่านเจียงคอยหนุนหลัง ข้าเลยแตะต้องแก่นแท้ของคัมภีร์ไม่ได้งั้นหรือ?" กู่เซิ่งรู้สึกจนปัญญา "ซ่า... ซ่า..." ฉับพลันนั้น 'คัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้น' บนแผ่นศิลาก็เริ่มเปล่งแสงสีทองออกมา แสงนี้สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งห่อหุ้มตัวกู่เซิ่งไว้ทั้งหมด กู่เซิ่งรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังถูกดึงดูดอย่างแผ่วเบาด้วยพลังงานที่อบอุ่น มุ่งตรงเข้าสู่แผ่นศิลา "เกิดอะไรขึ้น! นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน!" กู่เซิ่งพยายามขัดขืน แต่หลังจากใช้พลังจนหมดสิ้น เขากลับพบว่าตนไร้ซึ่งหนทาง เขาจึงทำได้เพียงปล่อยให้พลังนั้นดึงดูดเขาเข้าไปในแผ่นศิลา "วูบ!" เมื่อแสงจางลง กู่เซิ่งก็ตระหนักได้ว่าตนได้เข้ามาอยู่ในอีกโลกหนึ่งโดยสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีพื้นดิน มีเพียงความว่างเปล่าอันไกลโพ้นและจุดแสงที่ล่องลอยอยู่ทั่วไป ร่างกายของเขากลายเป็นเบาหวิว ราวกับสามารถล่องลอยไปได้ตามใจนึก "ความฝันงั้นหรือ?" กู่เซิ่งพยายามเคลื่อนไหวและพบว่าตนสามารถท่องไปในความว่างเปล่านี้ได้อย่างอิสระ "ที่นี่คือที่ไหน?" กู่เซิ่งอดไม่ได้ที่จะถามตัวเอง "เพียะ!" หลังจากพูดจบ กู่เซิ่งก็ตบหน้าตัวเองไปหนึ่งฉาดใหญ่ "โอ๊ย!" เขาแทบจะฟาดแก้มตัวเองจนแตก จึงได้แต่ลูบหน้าเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด "นี่ไม่ใช่ความฝัน? แล้วที่นี่คือที่ไหนกันแน่?" "ที่นี่คือโลกแห่งคัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้น" เสียงหนึ่งดังสะท้อนข้างหูของเขา เป็นเสียงที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ราวกับดังมาจากอดีตอันไกลโพ้น กู่เซิ่งมองไปรอบๆ แต่ไม่สามารถหาแหล่งกำเนิดของเสียงนั้นได้ "เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือท่านเจียงใช่หรือไม่?" กู่เซิ่งถามด้วยความคาดหวัง "เจ้าเรียกข้าว่า อู๋ซือ ก็ได้" เสียงนั้นตอบกลับ "ข้าคือผู้พิทักษ์คัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้น และเป็นผู้นำทางของเจ้า" "ผู้นำทาง? ข้าจะออกจากดินแดนรกร้างได้อย่างไร?" กู่เซิ่งถามอย่างร้อนรน "การจะออกจากดินแดนรกร้างได้ เจ้าต้องทำความเข้าใจแก่นแท้ของคัมภีร์ไร้จุดเริ่มต้นเสียก่อน" เสียงของอู๋ซือนั้นสงบและลึกล้ำ "มันไม่ใช่เพียงแค่คัมภีร์ แต่มันคือโลกใบหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยปัญญาอันหาที่สุดไม่ได้"