Chapter 969 - 508: Soul Refining Cave (2)

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 11:12

Chapter 969 - 508: ถ้ำชำระวิญญาณ (2) หลังจากเดินมาได้ราวเวลาที่ธูปหนึ่งดอกจะเผาไหม้หมด บันไดหินก็สิ้นสุดลง เผยให้เห็นพื้นที่กว้างขวางใต้ดินเบื้องหน้า ในแสงสลัว กู่เซิงเห็นผนังรอบตัวเต็มไปด้วยโซ่ตรวนเหล็ก ซึ่งปลายอีกด้านเชื่อมต่อกับกรงเหล็กขึ้นสนิมวางเรียงรายกัน ภายในกรงมีผู้คนถูกขังอยู่ พวกเขาสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้ามอมแมมดูราวกับซากศพที่ยังมีลมหายใจ บางคนแทบจะสิ้นลมรวยรินใกล้ตาย ในขณะที่บางคนสิ้นใจไปแล้ว ร่างกายกำลังเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง กู่เซิงสังเกตเห็นว่าบางคนมีตราสัญลักษณ์ของสำนักชิงเสียสลักไว้ชัดเจน พวกเขาเป็นศิษย์ของสำนักชิงเสียอย่างไม่ต้องสงสัย "ที่นี่คือถ้ำชำระวิญญาณ..." กู่เซิงพึมพำกับตัวเอง ความหนาวเหน็บแล่นขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เขาเดินไปที่กรงเหล็กกรงหนึ่ง พินิจดูนักโทษภายในอย่างระมัดระวัง นั่นเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เห็นได้ชัดว่าผ่านการทรมานอย่างแสนสาหัสเกินกว่ามนุษย์จะทนได้ กู่เซิงลองถามหยั่งเชิง "เจ้าเป็นอะไรไหม?" ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองกู่เซิงด้วยสายตาที่เลื่อนลอย ต้องใช้เวลานานกว่าจะส่งเสียงแหบพร่าออกมาได้ว่า "เจ้าคือใคร..." "ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า" กู่เซิงกล่าว ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ได้ยินสิ่งที่กู่เซิงพูด เขายังคงพึมพำกับตัวเองต่อไปว่า "ถ้ำชำระวิญญาณ... ถ้ำชำระวิญญาณ..." กู่เซิงถอนหายใจ เขารู้ดีว่าคนเหล่านี้ถูกทรมานจนเสียสติไปหมดแล้ว เขาเดินหน้าต่อไป ตรวจสอบนักโทษคนอื่นด้วยหวังว่าจะพบใครที่ยังมีสติอยู่บ้าง ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงครวญครางแผ่วเบา เมื่อเดินตามเสียงไป เขาก็มาถึงกรงเหล็กที่มุมหนึ่ง ภายในกรงมีสตรีผู้หนึ่งนอนอยู่ ผมของนางยุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล แต่ยังคงพอมองเห็นเค้าโครงความงดงามที่หลงเหลืออยู่ "เจ้าเป็นอะไรไหม?" กู่เซิงถาม สตรีผู้นั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองกู่เซิงอย่างอ่อนแรง แววตาฉายความหวาดกลัว "ไม่... อย่าเข้ามาใกล้..." "ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า" กู่เซิงย้ำ ดูเหมือนสตรีผู้นั้นจะเข้าใจ แววตาของนางฉายความหวังขึ้นมาวูบหนึ่ง แต่แล้วนางก็ส่ายหน้าอีกครั้ง "ไร้ประโยชน์... ไม่มีใครออกไปจากที่นี่ได้..." ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยือกเย็นก็ดังมาจากความมืด พร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่กระทบกัน ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ในแสงสลัว ร่างนั้นดูสูงใหญ่บึกบึนผิดปกติราวกับปีศาจร้ายจากขุมนรก เขายืนอยู่เบื้องหน้ากู่เซิง ก้มมองลงมาแล้วถามด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ "เจ้าอยู่ยอดเขาไหน? เหตุใดจึงมาที่ถ้ำชำระวิญญาณแห่งนี้?" หัวใจของกู่เซิงกระตุกวูบ เขาคาดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องถูกสอบสวนเรื่องตัวตน เขาฝืนทำใจดีสู้เสือ ประสานมือคารวะแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยว่า "ศิษย์กู่เซิง จากยอดเขาชิงเฟิง ได้รับคำสั่งให้มาตรวจสอบถ้ำชำระวิญญาณ" "ยอดเขาชิงเฟิงรึ?" ร่างนั้นหรี่ตาลง มองสำรวจกู่เซิง "ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน ยอดเขาชิงเฟิงมีศิษย์เช่นเจ้าตั้งแต่เมื่อใด?" กู่เซิงบังคับให้ตัวเองสงบนิ่ง อธิบายว่า "ข้าเป็นศิษย์ใหม่ ท่านอาจจะไม่รู้จักข้า" รอยยิ้มของร่างนั้นดูเหี้ยมเกรียมขึ้นเมื่อเขายื่นมือออกมาพลางกล่าวว่า "ในเมื่อเจ้าเป็นศิษย์ยอดเขาชิงเฟิง งั้นส่งป้ายประจำตัวให้ข้าดูหน่อยสิ" กู่เซิงรู้ตัวว่าถูกเปิดโปงแล้ว เขาหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจไม่เสแสร้งต่อไป ชักมีดสั้นออกมาอย่างรวดเร็วแล้วแทงเข้าหาร่างนั้น ในจังหวะที่แทงมีดออกไป กู่เซิงสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ไม่อาจต้านทานสะท้อนกลับมา ทำให้ฝ่ามือของเขาเจ็บปวดจนมีดกระเด็นหลุดมือ เขาถูกแรงกระแทกจนต้องถอยหลังไปหลายก้าวและกระอักเลือดออกมาคำโต "ประเมินตนเองสูงเกินไป!" ร่างนั้นหัวเราะเย็น เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง "คิดจะลอบโจมตีข้าอย่างนั้นหรือ?" กู่เซิงเช็ดเลือดที่มุมปาก หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ระดับพลังบ่มเพาะของคนผู้นี้ถึงขั้นที่ห้าของขอบเขตฝั่งตรงข้าม! เดิมทีเขาคิดว่าคู่ต่อสู้อย่างมากก็แค่ระดับสองหรือสาม แต่เขากลับประเมินผิดพลาดจนชนเข้ากับกำแพงเข้าให้แล้ว "เจ้าเป็นใครกันแน่?" กู่เซิงถามขณะอดทนต่อความเจ็บปวดที่แสนสาหัส "หึ เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้ชื่อของข้า!" ร่างนั้นก้าวเข้ามาทีละก้าว ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะบดขยี้หัวใจของกู่เซิง "ในเมื่อเจ้าล่วงรู้ความลับของถ้ำชำระวิญญาณแล้ว เจ้าก็ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป!" พูดจบ ร่างนั้นก็สะบัดฝ่ามือออกไปทันที ลมพายุอันดุร้ายกวาดผ่านไป กู่เซิงรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไปราวกับถูกคลื่นยักษ์ซัดกระแทกเข้ากับกรงเหล็กจนเกิดเสียงดังสนั่น "แค่กๆ..." กู่เซิงพยายามยันกายลุกขึ้น เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในเคลื่อนที่ไปหมด ความเจ็บปวดที่รุนแรงทำให้แทบหายใจไม่ออก ร่างนั้นไม่ได้เร่งโจมตีซ้ำ แต่กลับมองกู่เซิงด้วยความสนใจ แววตาเป็นประกายเยาะเย้ย "กระดูกแข็งดีนี่ แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าหนีไปได้?" "หนีงั้นรึ?" กู่เซิงหัวเราะอย่างขมขื่น "ข้าไม่เคยคิดจะหนีตั้งแต่แรกแล้ว!" ภายในถ้ำชำระวิญญาณ ลมพายุหวีดหวิว พลังเทพเจ้าทะลักออกมา ร่างของกู่เซิงราวกับใบไม้ในพายุที่ถูกซัดกระเด็นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็ยังฝืนลุกขึ้นยืน รอยแผลบนร่างกายเพิ่มขึ้นจนเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเลือด แต่เขาก็ปฏิเสธที่จะยอมแพ้ ร่างนั้นดูเหมือนจะโกรธที่กู่เซิงดื้อรั้น โจมตีด้วยความเหี้ยมโหดขึ้นเรื่อยๆ ทุกกระบวนท่าหมายเอาชีวิต "ปัง!" ด้วยเสียงกระแทกดังสนั่นอีกครั้ง กู่เซิงถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกองกับพื้นแน่นิ่งไม่ไหวติง ร่างนั้นค่อยๆ เดินเข้ามาหากู่เซิง ก้มมองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ "จบสิ้นแล้ว..." ในวินาทีนี้นั่นเอง ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น! ความผันผวนของพลังงานประหลาดแผ่ออกมาจากตัวกู่เซิง ทำให้สีหน้าของร่างนั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาร้องอุทานว่า "นี่มันอะไรกัน?!" เพียงเห็นแสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นจากร่างของกู่เซิง มันเริ่มสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กลายเป็นลำแสงเจิดจรัสพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า! ร่างนั้นตกใจกับเหตุการณ์กะทันหันจนเผลอถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว เมื่อแสงสีทองจางหายไป กู่เซิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาของเขาลึกซึ้งอย่างน่าเหลือเชื่อราวกับบรรจุหมู่ดาวนับไม่ถ้วน บาดแผลของเขาเลือนหายไปอย่างปาฏิหาริย์ ถูกแทนที่ด้วยไอพลังอันน่าเกรงขามที่ทำให้หัวใจสั่นสะท้าน กู่เซิงสัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านอยู่ภายใน ไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างอบอุ่นและรักษาอาการบาดเจ็บของเขา แสงสีทองนั่นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่คือพลังลึกลับสีเหลืองจริงๆ! เขากำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงพลังที่โหมกระหน่ำในตัว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "นี่คือ... พลังลึกลับสีเหลืองงั้นหรือ?" น้ำเสียงของร่างนั้นเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและแฝงความหวาดกลัวเล็กน้อย เขาคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว แต่กลับเกิดเหตุการณ์พลิกผันเช่นนี้ เจ้าเด็กนี่มีพลังมหาศาลซ่อนอยู่ภายใน! กู่เซิงไม่ตอบ เขาค่อยๆ ยืนขึ้น สายตาคมกริบดุจใบมีด เขาเดินเข้าหาร่างนั้นทีละก้าว ทุกก้าวที่เดินราวกับกดทับลงบนหัวใจของอีกฝ่าย ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังที่เคยบีบคั้นเขาได้แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ไร้ขอบเขต "เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?" ร่างนั้นถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แววตาฉายความตื่นตระหนก เขาสัมผัสได้ถึงออร่าของกู่เซิงที่เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายโบราณ ทำให้รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก แต่กู่เซิงยังคงนิ่งเงียบ เขายื่นมือออกไป ปรากฏเตาสามขาสีดำใบเล็กค่อยๆ งอกเงยขึ้นบนฝ่ามือ เตาใบเล็กนี้ดูเรียบง่ายแต่กลับแผ่รังสีของแรงกดดันอันบ้าคลั่งที่ราวกับสามารถกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างได้ "นั่นอะไรกัน?!" สีหน้าของร่างนั้นเปลี่ยนไปอย่างหนัก เขาร้องตะโกนออกมา เขาหยั่งรู้ถึงภัยคุกคามถึงตาย และเข้าใจว่าเตาใบเล็กนี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดา! กู่เซิงเผยรอยยิ้มเย็นชา ไม่รีรออีกต่อไป เขาสะบัดเตาสามขาสีดำใบเล็กออกไป! เตาใบเล็กวาดโค้งสีดำในอากาศ ขยายขนาดขึ้นตามแรงลมจนกลายเป็นขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่ง ร่วงหล่นลงมาหาศัตรูด้วยความเกรี้ยวกราดราวกับจะทำลายโลก! "ไม่!" ร่างนั้นหวีดร้องด้วยความสิ้นหวัง พยายามจะหลบหลีก แต่กลับพบว่าตัวเองขยับตัวไม่ได้ ถูกพันธนาการไว้ด้วยแรงที่มองไม่เห็น "ตูม!" ด้วยเสียงระเบิดดังสนั่น เตาเหล็กสีดำก็กระแทกเข้าใส่ร่างนั้น บดขยี้เขาจนกลายเป็นเศษเนื้อ และทำลายจิตวิญญาณเทพเจ้าของเขาจนดับสูญไปสิ้น!

React

พูดคุย