บทที่ 122: เฉียวเฉินต้องขอโทษ เซินชิงชิงกังวลว่าพวกเขาจะยังคงกล่าวหาเธอต่อ เธอจึงหันไปพูดกับเฉียวเหนียนว่า "เหนียนเหนียน ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก พวกเขามันก็แค่พวกบ้า" เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เด็กสาวคนนั้นพูดขึ้นอย่างหยิ่งผยองว่า "พวกเธอเคยได้ยินชื่อของ Seven ไหม?" "หึหึ สร้อยข้อมือเส้นนั้นมาจากแบรนด์ Seven และมีมูลค่าหลายแสนหยวน ต้องสั่งจองล่วงหน้าเท่านั้นถึงจะได้มา แม่ของเฉินเฉินซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเธอ เธอควรจะคืนมันมาซะ ไม่อย่างนั้นเราจะแจ้งตำรวจ" เฉียวเหนียนมองไปที่พวกเขา สำหรับผลิตภัณฑ์ของ Seven แล้ว ราคาไม่กี่แสนหยวนถือว่าไม่แพงเลย มันคงจะเป็นหนึ่งในดีไซน์ที่ราคาถูกที่สุดของแบรนด์ สร้อยข้อมือที่เธอออกแบบนั้นเป็นรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันซึ่งมีราคาหลักล้าน บางชิ้นอาจมีราคาสูงถึงหลายร้อยล้านด้วยซ้ำ! นานทีปีหนเธอถึงจะออกแบบชิ้นที่มีราคาแค่หลักล้าน! ในขณะที่พวกเขากำลังโต้เถียงกัน เซินชิงชิงเป็นคนที่ร้อนรนที่สุด น้ำลายของเธอแทบจะกระเด็นออกมาและทั้งสองฝ่ายเริ่มมีการกระทบกระทั่งกัน ทันใดนั้น เฉียวเฉินก็กรีดร้องขึ้น "สร้อยข้อมือเส้นนั้น..." ทุกคนหันไปมองที่แขนของเซินชิงชิง วันนี้เซินชิงชิงสวมสร้อยข้อมือเงินอยู่ ทว่ามันถูกแขนเสื้อปิดไว้ ทำให้ดูไม่ชัดเจนเวลาที่เธอไม่ได้ยกแขนขึ้น ต่อเมื่อเธอทำท่าจะยกแขนขึ้น เฉียวเฉินถึงได้เห็นว่าสร้อยข้อมือเส้นนั้นมาจากแบรนด์ Seven เช่นกัน "นั่นของฉัน" เฉียวเฉินรีบเดินเข้าไปหาแล้วคว้ามือของเซินชิงชิงไว้ จากนั้นเธอก็ดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นเพื่อดูสร้อยข้อมือให้ชัดขึ้น เมื่อเห็นมันเต็มตา เธอก็ตกตะลึง เซินชิงชิงเพิ่งจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไร จึงพยายามสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุม ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธก่อนจะตะโกนขึ้นว่า "เธอทำอะไรน่ะ? มาจับมือฉันทำไม? นั่นคือสร้อยข้อมือที่เหนียนเหนียนให้ฉันมา อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะ!" กลุ่มเพื่อนของเฉียวเฉินคิดว่าเธอเจอสร้อยข้อมือที่ทำหายแล้วจึงพุ่งเข้าใส่เธอ "อ๋อ ที่แท้เฉียวเหนียนก็ขโมยสร้อยข้อมือไปแล้วเอามาให้เธอนี่เอง" "พวก... พวกเธอมันพูดจาไร้สาระทั้งนั้น" เซินชิงชิงโกรธจัดจนพูดติดอ่าง เหนียนเหนียนให้สิ่งนี้กับเธอตั้งแต่เปิดเทอมใหม่ๆ เฉียวเฉินเพิ่งจะทำสร้อยข้อมือหายไป แล้วมันจะเป็นเส้นเดียวกับของเธอได้อย่างไร? เฉียวเหนียนเดินเข้าไปแล้ววางมือลงบนไหล่ของเซินชิงชิงเพื่อปลอบให้เธอใจเย็นลง จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองเฉียวเฉินอย่างเย็นชาแล้วถามว่า "เธอดูจนพอใจหรือยัง? นี่ใช่สร้อยข้อมือของเธอหรือเปล่า?" เฉียวเฉินเม้มปากแน่น เธอรู้สึกอับอาย เมื่อมองให้ดีแล้ว สร้อยข้อมือบนข้อมือของเซินชิงชิงไม่ใช่ของเธอ มันมีลายเซ็นตัวอักษร "S" เล็กๆ สลักอยู่ S จะเซ็นกำกับไว้บนผลิตภัณฑ์ที่เขาออกแบบด้วยตัวเองเท่านั้น ส่วนของเธอมันก็แค่ผลิตภัณฑ์ทั่วไปของ Seven เฉียวเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ เซินชิงชิงไม่มีทางที่จะซื้อสร้อยข้อมือที่ออกแบบโดย S มาใส่เล่นๆ ได้หรอก มันต้องเป็นของปลอมแน่ๆ แต่เธอก็ทำผิดไปแล้ว ความอับอายทำให้เธอตอบกลับไปว่า "ไม่... ฉันเข้าใจผิดไปเอง" เฉียวเหนียนยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา เนื่องจากเฉียวเหนียนสูงกว่า เฉียวเฉินจึงรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน เฉียวเหนียนกล่าวต่อว่า "เฉียวเฉิน ฉันไม่รู้หรอกว่าสร้อยข้อมือของเธอไปอยู่ที่ไหน แต่มันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน ฉันสามารถมองข้ามเรื่องที่เธอพาคนมาสร้างความวุ่นวายขนาดนี้ได้ แต่เธอต้องขอโทษเซินชิงชิง ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์ใหญ่หยู"