Chapter 410: Who Was Looking Down on Whom?

เผยแพร่เมื่อ 2 เม.ย. 2569 19:09

บทที่ 410: ใครกันแน่ที่ดูถูกใคร? เจียงเซียนโหรวพูดขึ้นว่า “เธอบอกว่าจะเข้าสอบคัดเลือกนักศึกษาแบบอิสระค่ะ วันนี้มีสองมหาวิทยาลัยที่เปิดสอบ หนึ่งในนั้นคือมหาวิทยาลัยชิง และอีกที่คือมหาวิทยาลัยหนานจิง” ทั้งมหาวิทยาลัยชิงและมหาวิทยาลัยหนานจิงต่างก็เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศจีน ไม่ต้องพูดถึงมหาวิทยาลัยหนานจิงเลย เพราะหากคะแนนไม่ถึงเกณฑ์ที่กำหนด ก็อย่าหวังว่าจะได้รับพิจารณาจากมหาวิทยาลัยชิง ช่างเป็นเรื่องน่าขันเสียจริงที่เฉียวเหนียนคิดจะไปสอบด้วยคะแนนที่ย่ำแย่ขนาดนั้น! ท่านผู้เฒ่าเจียงเองก็ทราบดีว่าทั้งสองมหาวิทยาลัยนี้มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเปิดสอบคัดเลือกอิสระได้ เขาไม่รู้จะพูดอะไรออกมา จึงได้แต่นิ่งเงียบไปเป็นเวลานาน เจียงจงหนานเห็นพ่อของเขาดูหดหู่จึงทำอะไรไม่ถูก เขาเอ่ยขึ้นว่า “เหนียนเหนียนอยากเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงงั้นหรือ? ผมสงสัยว่ามหาวิทยาลัยชิงจะ…” เขากำลังคิดว่าจะพอมีทางเส้นสายอะไรให้เด็กสาวได้บ้างหรือไม่ ทว่าก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไปพร้อมกับความรู้สึกที่พูดไม่ออก พ่อของเขาเป็นนักการศึกษา นักการศึกษารุ่นเก่าเป็นกลุ่มคนที่ยึดมั่นในหลักการและมีการศึกษาสูง ตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อของเขาเกลียดชังการใช้เส้นสายเพื่อให้ได้เข้าเรียนมาโดยตลอด เข้มงวดกับลูกๆ ของตัวเองอย่างไร ก็นำหลักการเดียวกันนั้นมาสั่งสอนพวกเขา ให้พวกเขาพึ่งพาความสามารถของตนเองในการสอบ ไม่ว่าจะสอบติดมหาวิทยาลัยไหนก็ต้องเรียนที่นั่น ทั้งเจียงเซียนโหรวและเจียงหลี่ต่างก็ถูกเลี้ยงดูมาด้วยมาตรฐานเดียวกัน ในตอนแรก เจียงหลี่สอบไม่ติดและขาดคะแนนไปเพียงสามคะแนนจากเกณฑ์ที่กำหนด สามคะแนนถือว่าไม่ห่างจากเกณฑ์มากนัก หากใช้คอนเนกชันของตระกูลเจียง การจะหาใครสักคนมาช่วยให้เจียงหลี่เข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำก็คงเป็นเรื่องง่าย ผู้มีอิทธิพลหลายคนในปักกิ่งต่างก็ทำเช่นนั้น มีเพียงท่านผู้เฒ่าเจียงเท่านั้นที่ปฏิเสธจะก้มหัวให้ แม้กระทั่งลูกศิษย์ของท่านผู้เฒ่าเจียงจะมาหาเขาถึงบ้านเพื่อเสนอความช่วยเหลือ เขาก็ปฏิเสธไปทั้งหมด ท้ายที่สุด เจียงหลี่จึงไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยระดับรอง เขาลงเอยด้วยการไปเรียนด้านดนตรีแทน เขาอาจจะมองข้ามเรื่องที่ท่านผู้เฒ่าเจียงปฏิเสธที่จะช่วยเหลือในตอนนั้นไปได้ แต่ถ้าเป็นเรื่องของการใช้เส้นสายเข้าเรียน ท่านผู้เฒ่าเจียงนั้นดื้อรั้นอย่างที่สุด เขาไม่สามารถยอมรับแนวปฏิบัติในวงการการศึกษาปัจจุบันได้ เจียงจงหนานปวดหัวเมื่อนึกถึงเกรดของเหนียนเหนียน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกจนปัญญา เขาใช้นิ้วกดลงบนขมับพลางคิดไม่ตกว่าจะช่วยเธออย่างไรดี มหาวิทยาลัยชิงไม่ใช่สถาบันทั่วไป หากเป็นมหาวิทยาลัยอื่น เขาคงแอบลับหลังท่านผู้เฒ่าเจียงไปหาอธิการบดีเพื่อบริจาคเงินบำรุงมหาวิทยาลัย แล้วฝากให้เฉียวเหนียนเข้าเรียนไปได้แล้ว แต่ในบรรดามหาวิทยาลัยทั้งหมด กลับต้องเป็นมหาวิทยาลัยชิงเสียได้ ถึงเวลาอาหารเย็น อาหารทุกอย่างถูกจัดวางบนโต๊ะ แม้ทุกคนจะนั่งล้อมวงกันอยู่ แต่กลับไม่มีใครแตะตะเกียบเลยสักคน พวกเขามองดูจานอาหารที่ค่อยๆ เย็นชืดลง ท่านผู้เฒ่าเจียงไม่มีความอยากอาหาร เขาวางตะเกียบลงแล้วกล่าวว่า “ฉันจะไปโทรศัพท์สักหน่อย” “พ่อครับ พ่อจะไม่ทานข้าวหรือครับ?” เจียงจงหนานรีบตามไปถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นพ่อวางตะเกียบโดยที่ยังไม่ได้แตะข้าวเลย ท่านผู้เฒ่าเจียงมีความกังวลใจอย่างหนัก ใบหน้าไร้ความรู้สึกและดูอ่อนแรง “ฉันไม่กินแล้ว ไม่มีอารมณ์” พูดจบเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เจียงจงหนานได้เกลี้ยกล่อม และสั่งให้คนเข็นรถวีลแชร์ไปที่สวนเล็กๆ เจียงจงหนานมองตามแผ่นหลังที่จากไปของพ่อ ก่อนจะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นนาทีเต็มๆ เขาเดินกลับมาที่นั่งอย่างเงียบๆ นั่งลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา ก่อนจะวางมันลงอีกครั้งราวกับกำลังใช้ความคิด จากนั้นเขาก็ตัดสินใจคว้าตะเกียบขึ้นมาอีกรอบและมองไปที่เจียงเซียนโหรวพลางพูดว่า “เซียนโหรว ถ้าพ่อจำไม่ผิด อาจารย์ของลูกคือศาสตราจารย์เหลียงใช่ไหม?” เจียงเซียนโหรวเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอจ้องมองเขาเขม็งจนเขาต้องหลบสายตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอพูดด้วยความยากลำบากว่า “ช่วงนี้ท่านมีเวลาว่างบ้างไหม? พ่ออยากจะเชิญท่านมาทานมื้อค่ำสักหน่อย” เจียงเซียนโหรววางตะเกียบลงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาคมกริบก่อนจะถามตรงๆ ว่า “พ่อคะ พ่อตั้งใจจะไปหาอาจารย์ของหนูเพื่อหวังจะให้เฉียวเหนียนใช้เส้นสายเข้าเรียนงั้นหรือคะ?” ก่อนที่เจียงจงหนานจะได้ตอบอะไร เธอก็พูดต่ออย่างรวบรัดและชัดเจนว่า “อาจารย์เหลียงไม่ชอบเฉียวเหนียนเลยสักนิดค่ะ!” “ภาควิชาคลินิกของเราคือสาขาที่ดีที่สุดในมหาวิทยาลัยชิง ไม่ใช่ใครจะเข้าก็ได้ พ่อคะ เลิกคิดเรื่องนี้เถอะค่ะ!”

React

พูดคุย