บทที่ 2919 - อนาคตยังอีกยาวไกล “เป็นไปได้ยังไงกัน?!” ในขณะนั้น ซ่งอวินเฟยและจินสือป๋อแทบไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง ด้วยวิธีการตรวจสอบของพวกเขา ทั้งสองต่างคิดว่าหินผลึกดำที่ฉูเฟิงเลือกนั้นเป็นเพียงหินธรรมดาๆ ก้อนหนึ่งเท่านั้น ทว่าหลังจากหินผลึกดำก้อนนั้นถูกตัดออกได้ไม่นาน มันก็เผยให้เห็นหินวรยุทธ์อมตะสีทองอร่ามชิ้นมหึมาในทันที ขณะที่ชายชราผมขาวร่ายรำเพลงดาบอย่างพริ้วไหวและช่ำชอง ไม่นานหินผลึกดำก้อนนั้นก็ถูกตัดแยกออกจนหมดสิ้น ในตอนนี้ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาฝูงชนยังคงเป็นหินขนาดมหึมา เพียงแต่หินยักษ์ก้อนนั้นไม่ใช่หินผลึกดำอีกต่อไป แต่มันคือหินวรยุทธ์อมตะทั้งก้อน! “ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? มีหินวรยุทธ์อมตะขนาดใหญ่ยักษ์ซ่อนอยู่ในหินก้อนนั้นจริงๆ หรือ?” “นี่มันใหญ่โตมโหฬารมาก ข้าไม่เคยเห็นหินวรยุทธ์อมตะที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต” “ถ้าตัดหินวรยุทธ์อมตะก้อนนี้ให้เป็นขนาดมาตรฐาน ก็น่าจะแบ่งได้ถึงสิบล้านชิ้นเลยนะ” “สิบล้านชิ้นงั้นรึ? เจ้าตาบอดหรือนับเลขไม่เป็นกันแน่?” “หินวรยุทธ์อมตะที่ใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะตัดได้ถึงสิบสองล้านชิ้นด้วยซ้ำ!” “สิบสองล้านชิ้น? สวรรค์! นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!” ในเวลานั้น เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ในที่แห่งนั้นยังต้องเอ่ยชมด้วยความเลื่อมใส ส่วนพวกนักพนันทั่วไปนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาจะมีสีหน้าอย่างไรในยามนี้ เหตุผลที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะหินวรยุทธ์อมตะที่ออกมาจากหินผลึกดำของฉูเฟิงนั้นมีขนาดใหญ่โตจนน่าเหลือเชื่อ “คุณชายฉูเฟิง ท่านยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงกับเลือกหินวรยุทธ์อมตะคุณภาพระดับนี้ได้” ในตอนนั้น เซี่ยยวิ่นเอ๋อร์ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก นางถึงกับเดินเข้าไปหาฉูเฟิง “สหายตัวน้อยฉูเฟิง เจ้าช่างเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนคมไว้แนบเนียนนัก มิน่าล่ะเจ้าถึงกล้าพนันด้วยหินวรยุทธ์อมตะสิบล้านชิ้น ดูเหมือนว่าเจ้าจะมั่นใจในชัยชนะอยู่ก่อนแล้วสินะ” แม้แต่ผู้อาวุโสซิงอี้ก็เดินเข้ามาแสดงความยินดีกับฉูเฟิง ความจริงแล้ว มีคนจำนวนมากที่เข้ามาแสดงความยินดีกับฉูเฟิงในขณะนั้น เมื่อหินวรยุทธ์อมตะก้อนนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา หลายคนต่างรู้สึกว่าฉูเฟิงเป็นฝ่ายชนะในการพนันครั้งนี้แล้ว แม้แต่ชายชราผมขาวก็คิดเช่นนั้น เขาอยู่ที่นี่มานาน แต่ไม่เคยเห็นหินวรยุทธ์อมตะที่มีขนาดใหญ่โตเช่นนี้มาก่อน หินวรยุทธ์อมตะก้อนนี้เรียกได้ว่าเป็น ‘ราชาแห่งหิน’ ในบรรดาหินทั้งหมดของหอพนันหินแห่งนี้ ใช่แล้ว มันคือราชาแห่งหิน ในหอพนันหินทุกแห่งมักจะมีราชาแห่งหินอยู่หนึ่งก้อนเสมอ ราชาแห่งหินคือหินที่มีคุณภาพดีที่สุด และบรรจุหินวรยุทธ์อมตะไว้ภายในมากที่สุด ในเวลานี้ ฉูเฟิงได้เปิดราชาแห่งหินออกมาต่อหน้าผู้คนมากมาย ผู้คนรอบข้างต่างตื่นเต้นกันอย่างไม่ลดละ แม้แต่ชายชราผมขาวก็ยังมีสีหน้าตื่นเต้น และเมื่อแม้แต่เขายังแสดงท่าทีเช่นนั้น ก็จินตนาการได้ไม่ยากว่าคนอื่นๆ จะตื่นเต้นกันขนาดไหน ในเวลานี้ ฝูงชนทั้งหมดต่างพากันส่งเสียงเฮด้วยความเร้าใจ “หินผลึกดำของข้ายังไม่ได้ตัดเลย พวกเจ้าจะตัดสินได้อย่างไรว่าเขาเป็นฝ่ายชนะ?” ในตอนนั้น จินสือป๋อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก เมื่อเขากล่าวคำนั้นออกมา ฝูงชนที่กำลังตื่นเต้นอยู่ก็พลันเงียบเสียงลงทันที ใช่แล้ว ถึงแม้หินผลึกดำที่ฉูเฟิงเลือกจะมีคุณภาพที่ยอดเยี่ยม แต่หินผลึกดำที่จินสือป๋อเลือกนั้นก็ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน มันอาจเป็นไปได้ว่าหินก้อนนั้นอาจบรรจุหินวรยุทธ์อมตะไว้มากกว่าของฉูเฟิงเสียอีก เพราะอย่างไรเสีย นั่นก็คือหินผลึกดำที่ใหญ่ที่สุดและแพงที่สุดในชั้นที่สามแห่งนี้ มันอาจเป็นไปได้ว่าหินก้อนนั้นต่างหากที่เป็นราชาแห่งหิน “สหายตัวน้อย โปรดอย่าได้กังวลไป ตาเฒ่าคนนี้จะช่วยเจ้าตัดมันเดี๋ยวนี้แหละ” เมื่อชายชราผมขาวกล่าวจบ เขาก็ทะยานขึ้นไปบนฟ้าและมาหยุดอยู่เหนือหินผลึกดำขนาดมหึมาก้อนนั้น “วูบ~~~” แสงสีดำวาบผ่านไป ตัวดาบในมือของชายชราผมขาวพลันยืดขยายออกจนมีความยาวถึงหนึ่งพันเมตร หลังจากนั้น แสงดาบก็เริ่มตกลงมาดุจสายฝน พวกมันร่ายรำไปรอบๆ หินผลึกดำอย่างบ้าคลั่ง อย่างไรก็ตาม เมื่อหินผลึกดำถูกตัดออกไปเรื่อยๆ จินสือป๋อและผู้อาวุโสสูงสุดของราชวงศ์จินสือต่างก็ต้องยืนตกตะลึง หินผลึกดำจำนวนมากถูกตัดทิ้งไปต่อหน้าต่อตา แต่พวกเขายังไม่เห็นวี่แววของหินวรยุทธ์อมตะเลย ในที่สุด หินวรยุทธ์อมตะก็ปรากฏขึ้น ทว่ามันกลับมีขนาดเล็กจ้อยเหลือเกิน หากตัดเป็นหินวรยุทธ์อมตะขนาดมาตรฐาน มันจะแบ่งได้มากที่สุดเพียงหนึ่งหมื่นชิ้นเท่านั้น แต่จินสือป๋อใช้หินวรยุทธ์อมตะถึงสิบล้านชิ้นเพื่อซื้อมันมา! กล่าวคือ เขาเสียหินวรยุทธ์อมตะไปฟรีๆ ถึงเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นชิ้น มิหนำซ้ำ เขายังแพ้พนันให้กับฉูเฟิงอีกด้วย ดังนั้น ในตอนนี้ จินสือป๋อจึงสูญเสียหินวรยุทธ์อมตะไปทั้งหมดสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นชิ้น! พ่ายแพ้อย่างย่อยยับ มันคือการสูญเสียที่น่าอนาถใจจริงๆ นี่คือการพ่ายแพ้ในการพนันหินที่น่าอนาถที่สุดเท่าที่ผู้คนในที่แห่งนี้เคยเห็นมา ในเวลานี้ แม้แต่นักพนันคนอื่นๆ ยังเริ่มมองจินสือป๋อด้วยสายตาที่แสดงความเห็นอกเห็นใจ หินวรยุทธ์อมตะสิบเก้าล้านเก้าแสนเก้าหมื่นชิ้นนั้นนับเป็นจำนวนมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย แม้แต่สำหรับจินสือป๋อเองก็ตาม การสูญเสียครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับการถูกเฉือนเนื้อกินเลือดตัวเองเลยทีเดียว “พวกเจ้า! พวกเจ้า! พวกเจ้ามันพวกลวงโลก!!!” ทันใดนั้น เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นก็ดังขึ้น มันมาจากจินสือป๋อนั่นเอง เขาชี้ไปที่ชายชราผมขาวและตะโกนลั่น “หินผลึกดำที่ราคาแพงขนาดนี้ กลับให้หินวรยุทธ์อมตะออกมาเพียงเท่านี้เนี่ยนะ? นี่คือวิธีที่หอโถงวิญญาณของพวกเจ้าใช้หลอกลวงคนงั้นรึ?!” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชายชราผมขาวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “สหายตัวน้อย เจ้าเองก็น่าจะเป็นคนที่คลุกคลีกับการพนันหินอยู่บ่อยครั้ง เหตุผลที่การพนันหินถูกเรียกว่าการพนัน ก็เพราะมันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความแน่นอนว่าจะชนะเสมอไป นั่นคือเหตุผลที่มันถูกเรียกว่าการพนันอย่างไรเล่า” ทันทีที่ชายชราผมขาวกล่าวจบ เสียงของฉูเฟิงก็ดังขึ้นเช่นกัน “อะไรกัน? เจ้าคิดจะทำตัวเป็นพวกแพ้แล้วพาลตอนนี้งั้นรึ?” “แพ้แล้วพาล? อย่างข้า องค์ชายแห่งราชวงศ์จินสือ จะเป็นพวกแพ้แล้วพาลได้ยังไง? หึ เอาไปซะ ถือว่าเป็นของขวัญจากข้าก็แล้วกัน!” จินสือป๋อสะบัดแขนเสื้อ หินวรยุทธ์อมตะสิบล้านชิ้นก็ลอยไปหาฉูเฟิง จากนั้นเขาก็หันหลังเตรียมจะจากไป โดยที่ไม่ได้คิดจะเอาหินวรยุทธ์อมตะก้อนเล็กๆ ที่เขาเพิ่งเปิดได้ไปด้วยซ้ำ ทว่าในตอนนั้นเอง ฉูเฟิงก็ได้เอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน” “เจ้าต้องการอะไรอีก?” จินสือป๋อถาม “เจ้าชื่อจินสือป๋อใช่ไหม?” ฉูเฟิงถามต่อ “แล้วมันทำไม?” จินสือป๋อขมวดคิ้ว “ข้าจะจำชื่อเจ้าเอาไว้ เพราะยังไงเจ้าก็คือคนที่เสียหินวรยุทธ์อมตะให้ข้าถึงสิบล้านชิ้น” ฉูเฟิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า “เปรี๊ยะ~~~” ทันทีที่ฉูเฟิงพูดจบ จินสือป๋อก็พลันกำหมัดแน่น แรงบีบอันมหาศาลจากกำหมัดของเขาทำให้พื้นที่รอบข้างถึงกับแตกสลาย ความโกรธของเขาพุ่งพล่านจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาในทันที แต่กลับจ้องมองฉูเฟิงด้วยสายตาที่ดุดันอย่างที่สุด เขาขบฟันกรอดพลางเอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าชื่อฉูเฟิง อย่าได้ลำพองใจไปนัก อนาคตยังอีกยาวไกล... คอยดูเถอะ!” หลังจากทิ้งคำพูดนั้นไว้ จินสือป๋อก็เดินจากไปทันที