บทที่ 3128 - การถูกทรมาน “เชื่อพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ? เจ้ากำลังจะบอกว่าพวกเจ้ามีความสามารถพอที่จะค้นพบกระแสน้ำใต้ดินของแม่น้ำอมตะได้จริงๆ น่ะหรือ?” “เจ้าถึงกับกล้ากุเรื่องที่น่าขำสิ้นดีแบบนี้ขึ้นมา ดูท่าว่าเจ้าคงเห็นพวกข้าเป็นคนโง่สินะ?” ขณะที่คนจากเผ่าอสูรขนนกครามผู้นั้นพูด เขาก็สะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้นคลื่นพลังมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่ฉู่ผิงอย่างจัง “อ๊ากกกกกก~~~” ฉู่ผิงแผดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ร่างกายของเขาถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ แม้แต่ดวงวิญญาณก็ทำท่าว่าจะแตกสลาย อย่างไรก็ตาม ในจังหวะที่ดวงวิญญาณของเขากำลังจะดับสูญ พลังประหลาดสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากรอบด้าน พลังนั้นเข้ามารวบรวมดวงวิญญาณของฉู่ผิงและก่อร่างสร้างกายให้เขาขึ้นมาใหม่ แม้ว่าในตอนนี้ตามร่างกายของฉู่ผิงจะมีเพียงบาดแผลเหวอะหวะ แต่การโจมตีเมื่อครู่นี้นั้นรุนแรงพอที่จะสังหารเขาได้หากไม่มีพลังประหลาดนั้นคุ้มครองอยู่ ในขณะนั้นเอง สมาชิกอีกคนในกลุ่มเผ่าอสูรขนนกครามก็กล่าวขึ้นว่า “ช่างมันเถอะ ปล่อยพวกมันไปเสีย” “อย่างไรเสีย ที่นี่ก็มีพลังของค่ายกลวิญญาณคุ้มครองอยู่ในดินแดนฝึกตนวรยุทธ์บรรพกาล มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่เราจะฆ่าพวกมันให้ตายจริงๆ” “เหอะ ถ้าจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ แบบนี้ มันก็ดูจะใจดีกับพวกมันเกินไปหน่อย” “แม้ว่าเราจะฆ่าพวกมันไม่ได้ แต่เราต้องลงโทษพวกมันให้สาสมกับสิ่งที่พวกมันทำ” สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามคนที่โจมตีฉู่ผิงเมื่อครู่กล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ท่านใต้เท้า ข้าไม่ได้โกหกท่านจริงๆ พวกเราค้นพบกระแสน้ำใต้ดินของแม่น้ำอมตะจริงๆ หากท่านไม่เชื่อ ข้าสามารถนำทางท่านไปที่นั่นได้ ท่านจะรู้ทันทีที่ได้เห็นมัน” ฉู่ผิงอ้อนวอนด้วยความขมขื่น “ให้ตามเจ้าไปงั้นหรือ? บิดาผู้นี้ไม่มีเวลาว่างไปทำเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นหรอก” “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พวกเจ้าทั้งสี่คนจงคุกเข่าลงกับพื้นด้วยตัวเองแล้วโขกศีรษะให้ข้าคนละร้อยครั้ง ทำแบบนั้นแล้วข้าจะยอมปล่อยพวกเจ้าไป” สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามกล่าว ทว่า ทันทีที่สิ้นคำพูดของคนจากเผ่าอสูรขนนกคราม ฉู่ชิงก็ตะโกนออกมาทันทีว่า “จะให้ข้าโขกศีรษะให้เจ้างั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!” “เจ้ากล้าย้อนคำข้าอย่างนั้นหรือ?! เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!” สิ้นเสียงนั้น สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามก็สะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง ส่งร่างของฉู่ชิงกระเด็นลอยไปไกล เมื่อเขากระแทกพื้นเขาก็เริ่มกระอักเลือดออกมาไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เจ้าจะคุกเข่าหรือไม่?!” สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามคำรามลั่น “ถุย!” ฉู่ชิงถ่มน้ำลายออกมาด้วยท่าทางดูแคลน “เจ้ายังกล้าดื้อด้านอยู่อีกงั้นหรือ?!” สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามโกรธจัด เขาเริ่มร่ายรำฝ่ามืออย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว พลังงานที่รุนแรงจะพุ่งออกมาจากมือของเขาและกระแทกเข้ากับร่างกายของฉู่ชิงอย่างหนักหน่วง ฉู่ชิงเป็นเหมือนของเล่นที่ถูกควบคุมโดยสมบูรณ์ ร่างของเขาลอยไปมาในอากาศและกระแทกเข้ากับผนังถ้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถูกทรมานอย่างหนัก อย่างไรก็ตาม ฉู่ชิงนั้นใจเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะถูกโจมตีอย่างทารุณเพียงใด เขาก็ยังกัดฟันแน่นและไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียว “เจ้าก็มีศักดิ์ศรีอยู่บ้างเหมือนกันนี่ ดีมาก ข้าอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน” ทันใดนั้น สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามก็พลิกข้อมือและเริ่มประสานอิน จากนั้น เขาก็ชี้นิ้วไปที่ฉู่ชิงด้วยมืออีกข้าง ในพริบตา แสงสีแดงเข้มจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขาและมุดเข้าไปในร่างกายของฉู่ชิง หลังจากที่แสงสีแดงเข้มเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายของฉู่ชิง พวกมันก็เริ่มเคลื่อนที่ไปตามร่างกายของเขาอย่างรวดเร็วราวกับฝูงแมลงที่กัดกินจากข้างใน “อ๊ากกกกกก~~~” ในจังหวะนี้เอง ฉู่ชิงก็อ้าปากค้างและแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาจนแสบแก้วหู ราวกับหัวใจและปอดของเขากำลังจะถูกฉีกขาด “หยุดนะ! ท่านใต้เท้า โปรดหยุดเถอะ! ได้โปรด ได้โปรดไว้ชีวิตเขาด้วย!” “พวกเขายังเด็กนัก ท่านใต้เท้า โปรดอย่าถือสาหาความกับพวกเขาเลย ข้าขอร้องล่ะ โปรดปล่อยเขาไปเถอะ” เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฉู่ผิงก็รีบทรุดลงอ้อนวอนขอความเมตตาทันที “อยากให้ข้าปล่อยพวกมันอย่างนั้นหรือ? ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ เอาแบบนี้สิ เจ้าจงโขกศีรษะให้บิดาผู้นี้สี่ร้อยครั้งด้วยตัวเจ้าเองคนเดียว ทำแบบนั้นแล้วข้าจะยอมปล่อยพวกเจ้าทุกคนไป” สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามกล่าวกับฉู่ผิง “ตกลง ข้าจะโขกศีรษะให้ท่าน ข้าจะโขกให้เดี๋ยวนี้” ฉู่ผิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาเริ่มพยักหน้าอย่างลี้ลน จากนั้น ฉู่ผิงก็คุกเข่าลงกับพื้นและเริ่มโขกศีรษะให้แก่กลุ่มคนจากเผ่าอสูรขนนกคราม เขาใช้แรงทั้งหมดกระแทกศีรษะลงกับพื้นอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่โขกศีรษะลงไป เขาจะยื่นมือไปข้างหน้าพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านใต้เท้า พวกเราผิดไปแล้ว โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ” ฉู่ผิงยังคงโขกศีรษะให้แก่กลุ่มคนเผ่าอสูรขนนกครามต่อไปอย่างนั้น “ข้าเคยได้ยินข่าวลือว่าตระกูลฉู่แห่งสวรรค์ของพวกเจ้าเคยปกครองดินแดนฝึกตนวรยุทธ์บรรพกาลแห่งนี้ ข่าวลือที่ว่าตระกูลฉู่แห่งสวรรค์นั้นมีความสามารถถึงขั้นเรียกลมเรียกฝนได้” “ไฉนพอมาถึงรุ่นของพวกเจ้า พวกเจ้าทุกคนถึงได้กลายเป็นพวกขยะที่ไร้ประโยชน์แบบนี้?” “เมื่อก่อนบิดาผู้นี้ไม่เคยเข้าใจเลยจริงๆ แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว นั่นก็เพราะพวกเจ้ามันอ่อนแอเกินไป ไร้ค่าเกินไปอย่างไรเล่า” “ฮ่าฮ่าฮ่า...” เมื่อเห็นฉู่ผิงโขกศีรษะให้พวกเขาอย่างไม่หยุดหย่อน คนจากเผ่าอสูรขนนกครามไม่เพียงแต่จะไม่มีวี่แววของความสงสาร แต่พวกเขากลับจ้องมองฉู่ผิงด้วยสายตาที่เย้ยหยันและดูถูก “พี่ฉู่ผิง ท่านกำลังทำอะไรอยู่?!” ในจังหวะนั้นเอง เสียงคำรามหนึ่งก็ระเบิดขึ้นมาจากที่ไกลๆ เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป พวกเขาต่างหันไปมองตามทิศทางของต้นเสียงนั้น เมื่อมองไปตามเสียง พวกเขาก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีป้ายชื่อของตระกูลฉู่แห่งสวรรค์ติดอยู่ที่เอว ยืนเด่นอยู่ที่นั่นและจ้องมองมาทางพวกเขา คนผู้นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ฉู่เฟิง ผู้ที่ไล่ตามฉู่ผิงและคนอื่นๆ มานั่นเอง “โอ้โฮ เจ้ายังกล้าบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าวางแผนกันไว้ล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ? ทำไมถึงมีมาเพิ่มอีกคนเร็วขนาดนี้?” “พวกเรา! ไปจับตัวไอ้เด็กนั่นมา!” สมาชิกเผ่าอสูรขนนกครามคนที่โจมตีฉู่ผิงและฉู่ชิงสั่งการ “ฟิ้ว~~~” ทันทีที่เขาสั่งจบ สมาชิกคนหนึ่งก็บินทะยานเข้าหาฉู่เฟิงทันที เขาเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนสวรรค์ขั้นที่หนึ่ง ด้วยระดับพลังฝึกตนของเขา เขาจึงมองฉู่เฟิงด้วยสายตาดูแคลน ราวกับเขาเป็นพญาอินทรีสวรรค์ที่กำลังมองลงมายังนกกระจอกบนพื้นดิน ทันใดนั้น เขาก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่ พลังยุทธ์มหาศาลพุ่งเข้าหาฉู่เฟิงราวกับน้ำตกที่พัดพาความกดดันอันหนักอึ้ง เขาไม่ได้ออมมือเลยแม้แต่น้อย เขารู้สึกว่าหากการโจมตีนี้เข้าเป้า ชายหนุ่มตรงหน้าเขาจะต้องตายอย่างแน่นอนหากไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของพลังพิเศษในดินแดนฝึกตนวรยุทธ์บรรพกาลนี้