บทที่ 419 จะสั่งสอนนางงั้นหรือ? “อัจฉริยะทางการแพทย์งั้นรึ?” เนี่ยเถิงเอ่ยถามพร้อมกับหันไปมองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างกาย เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าวว่า “เจ้าพลาดเบาะแสอะไรไประหว่างการสืบสวนที่ข้าส่งเจ้าไปทำหรือเปล่า? คนระดับนั้นจะไปปกป้องตระกูลเฟิ่งได้อย่างไร?” เมื่อพูดจบ ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ประกายวูบไหวจึงปรากฏขึ้นในดวงตาที่มืดมิดและดุดันของเขา “ฝ่าบาท กระหม่อมเกรงว่าคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหมอเทวดาพเนจร ดังคำกล่าวที่ว่า มังกรนั้นเคลื่อนไหวอย่างลึกลับดุจเวทมนตร์ การจะตามหาตัวเขานั้นยากยิ่งนัก ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับตลาดมืด กระหม่อมจึงคิดว่าเราคงไม่มีทางตามตัวเขาพบ” ชายวัยกลางคนกล่าวพร้อมถอนหายใจและรายงานต่อฝ่าบาทอย่างซื่อสัตย์ หมอเทวดาพเนจรผู้นี้สร้างปัญหาไม่น้อยนับตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งล่าสุดที่เมืองชิงเฟิง โอสถที่เขาสร้างขึ้นนั้นมีค่าประเมินมิได้ จริงอย่างที่ว่า แม้แต่ในอาณาจักรชิงเฟิงเอง ก็ยังหาตัวนักปรุงโอสถที่มีฝีมือทัดเทียมกันได้ยาก นั่นคือเหตุผลที่ตลาดมืดซึ่งมีเครือข่ายแผ่ขยายไปทั่วหลายอาณาจักรต่างให้ความสำคัญกับเขาเสมือนแขกผู้ทรงเกียรติ “ใครจะไปคิดว่าตระกูลชั้นต่ำอย่างตระกูลเฟิ่งจะคบหากับตำนานอย่างหมอเทวดาพเนจรได้!” เขาพูดพร้อมแสยะยิ้มเมื่อนึกถึงหญิงสาวผู้มีความงดงามตรึงตาตรึงใจ เขาถอนหายใจพลางกล่าวว่า “น่าเสียดายที่หมอเทวดาพเนจรผู้นั้นกลับพยายามจะแย่งผู้หญิงของข้า!” เมื่อได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยและยืนอยู่ด้านข้างด้วยความนอบน้อม เมื่อมองใบหน้าของเนี่ยเถิงที่ยังคงถูกฉาบไว้ด้วยขี้ผึ้งหนาเตอะ หมอประจำตัวก็ได้แต่อึดอัดใจ เขาปรารถนาจะเตือนให้ฝ่าบาทพักผ่อนจนกว่าใบหน้าจะหายดี เหตุใดจึงยังคงโหยหาคุณหนูเฟิ่งผู้นั้นอยู่อีก? หูของฝ่าบาทคงยังวิ้งจากการโดนซ้อมครั้งล่าสุดอยู่สินะ! “ฝ่าบาท ผู้ครองนครซันกลอรี่มาเข้าเฝ้าและต้องการจะพบพระองค์พะย่ะค่ะ” ชายผู้เพิ่งเข้ามาใหม่รายงาน เขาแอบชำเลืองมองใบหน้าที่บวมช้ำของเนี่ยเถิงก่อนจะรีบก้มหน้าลงอย่างละอายใจ เนี่ยเถิงสังเกตเห็นสายตาของชายผู้นั้นได้โดยธรรมชาติ เขาถลึงตามองแล้วกล่าวว่า “ให้เขาเข้ามา” “พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” ชายคนนั้นกล่าว ก่อนจะรีบถอยออกจากห้องไป หลังจากนั้นไม่นาน มูหรงป๋อก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นเนี่ยเถิงนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงรับแขก เขาก็รีบทำความเคารพแล้วกล่าวด้วยความโกรธเคืองว่า “ฝ่าบาท องค์รัชทายาท ตระกูลเฟิ่งทำเกินไปแล้ว! ความโอหังของพวกมันดำเนินมานานเกินไป! ในเมื่อพวกมันกล้าปฏิบัติกับพระองค์เช่นนี้ กระหม่อมจึงส่งคนไปจับกุมพวกมัน แต่กระหม่อมกลับคาดไม่ถึงว่าคนของกระหม่อมจะไร้น้ำยาถึงเพียงนี้! กลับมามือเปล่าเช่นนี้ กระหม่อม...” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เนี่ยเถิงก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน “นั่นคือเหตุผลที่เจ้ามาที่นี่งั้นรึ?” เนี่ยเถิงเหลือบมองเขาพลางพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ เมื่อได้ยินดังนั้น มูหรงป๋อก็กระแอมในลำคอ ยืดตัวตรงแล้วกล่าวว่า “อันที่จริง ที่กระหม่อมมาที่นี่เพราะต้องการหารือกับฝ่าบาทในอีกเรื่องหนึ่ง ในเมื่อตระกูลเฟิ่งไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงถึงเพียงนี้ พระองค์ไม่จำเป็นต้องออมมือพะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมเกรงว่าจวนตระกูลเฟิ่งนั้นคงหมดหนทางเยียวยาแล้ว อย่างไรก็ตาม ด้วยอำนาจของอาณาจักรชิงเฟิง การขัดขืนอย่างที่จวนตระกูลเฟิ่งกำลังทำอยู่นั้นสามารถบดขยี้ได้โดยง่าย ในเมื่อพระองค์มีใจให้คุณหนูเฟิ่ง บางทีอาจจะพาตัวนางกลับมาที่นี่เพื่อสั่งสอนสักเล็กน้อยดีหรือไม่?” “เจ้ากำลังสอนข้าว่าควรจัดการเรื่องของข้าอย่างไรหรือ?” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและเย็นชา จนดูเหมือนจะแผ่กลิ่นอายความหนาวเหน็บที่ทำให้มูหรงป๋อต้องสั่นสะท้าน เมื่อรู้สึกได้ถึงผิวหนังที่ตึงเปรี๊ยะบนใบหน้า มูหรงป๋อก็รีบแก้ต่างทันที “หามิได้พะย่ะค่ะ ฝ่าบาท! เพียงแต่กระหม่อมเห็นว่าไม่จำเป็นที่พระองค์จะต้องเหนื่อยยากไปกับการตามตื๊อหญิงสาวชั้นต่ำถึงเพียงนั้น” ชายวัยกลางคนที่ยืนปรนนิบัติอยู่พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ ในใจ เขาก็รู้สึกเช่นเดียวกันว่าไม่จำเป็นต้องลงทุนลงแรงมากมายเพื่อหญิงสาวโง่เขลาเพียงคนเดียว! หญิงสาวงั้นรึ? หากฝ่าบาททรงต้องการนางมากถึงเพียงนี้ พระองค์ก็แค่ส่งคนไปฉุดนางมา บางทีเมื่อได้ตัวนางมาแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นของฝ่าบาทอาจจะจางหายไปเอง เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ครุ่นคิดในใจว่า บางทีตนควรหาทางพาตัวคุณหนูเฟิ่งมาส่งที่ห้องบรรทมของฝ่าบาทดูดีหรือไม่?