ตอนที่ 459 - ภารกิจสำคัญ ท่านเจ้าแห่งนรกสวมหน้ากากและเดินออกจากจวนตระกูลเฟิง โดยมีเกรย์วูล์ฟและชาโดว์วันติดตามไปติดๆ ส่วนเฟิงจิ่วมีเพียงเลิ่งหัวที่ติดตามไป เนื่องจากเลิ่งซวงยังคงอยู่ที่จวน ผู้คนมากมายออกมาเดินบนท้องถนน ด้วยความที่เขามีบุคลิกอันโดดเด่นสะดุดตา หญิงสาวหลายคนบนถนนจึงส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้เขาอย่างไม่ขาดสาย อย่างไรก็ตาม บางคนจำได้ว่าท่านเจ้าแห่งนรกผู้สวมหน้ากากคนนี้คือคนที่สังหารปีศาจเฒ่าระดับวิญญาณแรกกำเนิดที่หน้าประตูจวนตระกูลเฟิงในวันนั้น พวกเขาจึงไม่กล้าเข้าใกล้เขามากนัก ได้แต่แอบมองจากระยะไกลและกระซิบกระซาบถึงเขากันด้วยเสียงแผ่วเบา เฟิงจิ่วไม่ได้สนใจสายตาของชาวเมืองที่มองมาเลยแม้แต่น้อย เธอยิ้มแล้วถามท่านเจ้าแห่งนรกที่เดินอยู่เคียงข้างว่า "แถวนี้มีร้านโจ๊กที่รสชาติใช้ได้เลยค่ะ เราไปทานที่นั่นแล้วค่อยไปเดินเล่นกันดีไหม?" เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านเจ้าแห่งนรกก็ตระหนักได้ว่าเธอยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลยในวันนี้ เขาพยักหน้า "นำทางไปสิ" "อยู่ถัดไปข้างหน้านี้เองค่ะ" เธอยิ้มพลางนำทางพวกเขาไปยังร้านโจ๊กแห่งหนึ่ง ร้านนี้ตั้งอยู่บริเวณหัวมุมถนน เจ้าของร้านเป็นตายายคู่หนึ่ง ปกติแล้วจะมีลูกค้าอยู่ราวสามถึงห้าคน แต่ในตอนนี้กลับไม่มีลูกค้าอยู่เลย บางทีอาจเป็นเพราะใกล้ถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว ท่านเจ้าแห่งนรกและเฟิงจิ่วเลือกนั่งลงที่โต๊ะหนึ่ง ในขณะที่เกรย์วูล์ฟ, ชาโดว์วัน และเลิ่งหัวนั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง พวกเขาสั่งโจ๊กเกสรบัวสดคนละหม้อ เมื่อเจ้าของร้านเห็นว่ายังมีลูกค้าอยู่ก็เผยรอยยิ้มจนตาหยี และนำเครื่องเคียงหลายอย่างมาเสิร์ฟที่โต๊ะทั้งสอง "ลองชิมดูสิคะ" เธอตักโจ๊กใส่ถ้วยให้เขา "รสชาติจะอร่อยขึ้นถ้าทานคู่กับเครื่องเคียงพวกนี้" ท่านเจ้าแห่งนรกเห็นเธอตักโจ๊กใส่ถ้วยให้ตน เขาจึงเริ่มตักให้เธอบ้าง "ทานเถอะ ถ้าไม่พอเราสั่งเพิ่มได้อีกหม้อ" ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อเห็นเขาตักโจ๊กให้ แต่เธอก็อดขำไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของเขา "แค่คนสองคนทานโจ๊กหม้อเดียวก็น่าจะอิ่มแล้วล่ะค่ะ อีกอย่างในเมืองมีขนมทานเล่นเยอะแยะ เราเดินมาตั้งไกล เรื่องอาหารไม่ใช่สิ่งที่ต้องกังวลเลย" เธอคลุกเคล้าเครื่องเคียงเข้ากับโจ๊กแล้วเริ่มทาน เมื่อเช้านี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลย มัวแต่ยุ่งกับการจัดการเรื่องของเหล่าองครักษ์ตระกูลเฟิงและตั้งใจว่าจะทานหลังจากกลับมาถึงเรือน ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเขาเข้ากลางคัน ในเมื่อเขาชวนเธอมาเดินเล่น งั้นก็ไปเดินเล่นกัน! เมื่อเห็นเธอนั่งทานอย่างมีความสุข ท่านเจ้าแห่งนรกก็ทานไปสองสามคำพลางคอยตักเครื่องเคียงใส่ถ้วยให้เธอไม่หยุด โจ๊กหนึ่งหม้อเล็กได้ประมาณสี่ถึงห้าถ้วย นอกเหนือจากถ้วยที่เขาได้ทานไปแล้ว เฟิงจิ่วก็จัดการโจ๊กที่เหลือจนเกลี้ยง "อิ่มหรือยัง?" "อื้ม อิ่มแล้วค่ะ" เธอลูบท้องของตัวเอง โจ๊กหนึ่งหม้อทำให้อิ่มท้องได้ดีจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น การที่ทานจนอิ่มแปล้ทำให้เธอขี้เกียจขยับตัว ทำอย่างไรดีล่ะ? "เอิก!" เธอเรอออกมาและหัวเราะอย่างเขินอาย "เราเดินย่อยกันเถอะค่ะ แล้วค่อยไปหาที่ฟังเพลงชมวิวกัน" ท่านเจ้าแห่งนรกไม่ได้มีความต้องการเป็นพิเศษ เขาเพียงแค่อยากใช้เวลาอยู่กับเธอให้นานขึ้นเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงติดตามเธอไปทุกที่ที่เธอไปและอยู่เคียงข้างเธอตั้งแต่เช้าตรู่จนกระทั่งตะวันตกดิน จนกระทั่งเลิ่งหัวเดินเข้ามาหาแล้วหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไป เลิ่งหัวบอกเธอว่าเขาจะไปเตรียมสถานที่ก่อน ดวงตาสีเข้มของท่านเจ้าแห่งนรกเลื่อนไปมองเธอเล็กน้อย เธอพาเขาเดินเที่ยวมาทั้งวันจริงๆ ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเมื่อครู่นี้เอง เธอเตรียมโปรแกรมอะไรไว้ให้เขาหรือเปล่านะ? เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของเขาก็เต้นแรงและเริ่มตั้งตารอมัน "นายหญิง เตรียมพร้อมแล้วครับ" เลิ่งหัวกลับมารายงาน โดยยืนอยู่ด้านหลังเธอในระยะห่างเช่นเคย "ท่านเจ้าแห่งนรก ไปกันเถอะค่ะ! ไฮไลต์ของวันนี้กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ฉันเตรียมไว้ให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะ" ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงตาที่แฝงความลึกลับ เธอพาเขาไปยังอาคารแห่งหนึ่งที่มีโคมไฟสีแดงสองดวงแขวนอยู่ที่หน้าประตู...