Chapter 476 - ยินดีต้อนรับสู่จวน! “แบบนี้มันจะดีเกินไปหรือเปล่า?” นางอ้าปากค้าง ไม่กล้าแม้แต่จะคิดรับกองกำลังอันยิ่งใหญ่ที่สามารถระดมพลได้ทั่วทั้งประเทศขนาดนี้! “รับไป!” ท่านอ๋องแห่งนรกยัดป้ายคำสั่งใส่มือนางแล้วหันหลังเดินจากไป เขาพูดทิ้งท้ายว่า “หลังจากเจ้าจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว เราไปดื่มกัน” เมื่อได้ยินดังนั้น ริมฝีปากของเฟิ่งจิ่วก็โค้งขึ้น นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินจากไปพร้อมใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา ชายผู้จองหองและถือดีคนนี้! เขาคิดว่าจะมีครั้งที่สองงั้นหรือ? นางเมาแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ! “ไปกันเถอะ! ไปดูกันว่าตอนนี้ผู้ปกครองของเรามีสภาพเป็นอย่างไร” นางเก็บป้ายคำสั่งแล้วเดินออกไป เลิ่งซวงและเลิ่งฮวาหันมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างยิ้มก่อนจะรีบติดตามนางออกไปด้านนอก คืนนี้ นอกจากเฟิ่งเซียวที่กำลังเก็บตัวฝึกตนและองครักษ์เฟิ่งวัยกลางคนทั้งแปดคนที่คอยอารักขาอยู่ภายในแล้ว คนอื่นๆ ในจวนตระกูลเฟิ่งต่างกำลังเตรียมตัวรับมือกับมู่หรงป๋อ ทุกคนอยู่ในความพร้อมรอรับคำสั่งจากเฟิ่งจิ่ว “คุณหนู” หลัวอวี้และคนอื่นๆ อีกแปดคนที่คอยเฝ้าอยู่ภายในประตูยังไม่ได้รับคำสั่งจากเฟิ่งจิ่ว จึงไม่ได้เปิดประตูออกไป เมื่อเห็นนางเดินมา ทั้งหมดต่างทำความเคารพอย่างนอบน้อมพร้อมกัน “อืม” เฟิ่งจิ่วเหลือบมองคนเหล่านั้น ก่อนจะเขย่งเท้าแล้วทะยานร่างขึ้นสู่ความสูง ร่างในชุดสีแดงของนางพุ่งขึ้นไปกลางราตรีดั่งหงส์ที่กำลังโบยบิน นางพลิกตัวกลางอากาศแล้วไปยืนตระหง่านอยู่บนยอดประตูจวนตระกูลเฟิ่งด้วยท่าทางอันน่าตื่นตา หลัวอวี้และคนอื่นๆ แหงนหน้ามอง เห็นคุณหนูของตนยืนอยู่บนยอดประตูในชุดสีแดงฉานอันงดงามและโดดเด่น ชุดสีแดงนั้นสะบัดพริ้วไปตามแรงลม แผ่กลิ่นอายแห่งความเย่อหยิ่งทระนงราวกับจะบอกว่า “ต่อให้กองทัพนับล้านของเจ้าจะถาโถมเข้ามา ข้าก็จะทำลายพวกเจ้าให้สิ้นซากในคราวเดียว” หัวใจของพวกเขาเต้นระรัว ก่อนจะพากันทะยานร่างขึ้นไปยืนขนาบข้างซ้ายขวาของนาง ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำสี่คนบินร่อนลงมากลางอากาศ ทั้งสี่คนยืนตระหง่านในท่าทางพร้อมต้อนรับ พวกเขาประสานมือไว้เบื้องหลัง จับจ้องมองกองทัพที่เพิ่งรวบรวมมาอย่างเร่งรีบกำลังเคลื่อนขบวนเข้ามาจนจวนตระกูลเฟิ่งถูกล้อมไว้หลายชั้น จิตสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่าง แรงกดดันของผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำดูเหมือนจะแผ่ออกมาจากความว่างเปล่า พวกเขาเพียงรอคำสั่งจากเฟิ่งจิ่วเพื่อกวาดล้างคนที่อยู่เบื้องล่างให้สิ้น เหล่าทหารด้านล่าง รวมถึงกองกำลังจากตระกูลต่างๆ ที่ซุ่มอยู่ในเงามืด เมื่อเห็นร่างที่ยืนอยู่เหนือประตูตระกูลเฟิ่ง ต่างก็ตื่นตระหนกจนดวงตาหดวูบ จำนวนคนของจวนตระกูลเฟิ่งนั้นเทียบไม่ได้เลยกับกองทัพทหารมากมายมหาศาล แต่ในแง่ของความแข็งแกร่ง ไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำทั้งสี่ แค่คุณหนูเฟิ่งและคนของนางก็เพียงพอที่จะกวาดล้างทุกสิ่งให้ราบคาบได้แล้ว ตระกูลเฟิ่งปรากฏตัวแล้ว แล้วมู่หรงป๋อล่ะอยู่ที่ไหน? พวกเขาได้ข่าวมาว่าตั้งแต่ล้มป่วยรูปร่างหน้าตาของเขาก็เปลี่ยนไปมาก ตกลงว่าเขาได้กลายเป็นตัวอะไรไปแล้วกันแน่? ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัย รถม้าหลวงที่ลากโดยปรมาจารย์ยุทธ์แปดคนก็บินร่อนลงมาจอดอย่างมั่นคงห่างจากประตูจวนตระกูลเฟิ่งไปเพียงห้าสิบเมตร รถม้าถูกรายล้อมไปด้วยองครักษ์เงาในชุดดำนับสิบคน นอกเหนือจากผู้ติดตามระดับปรมาจารย์ยุทธ์ทั้งแปดของเขา รถม้าถูกปิดกั้นด้วยม่านครึ่งหนึ่ง แม้แต่คนที่อยู่รายล้อมก็ยังมองไม่เห็นชัดเจนว่ามู่หรงป๋อมีสภาพเป็นเช่นไร ยิ่งเป็นเช่นนั้น ผู้คนจากตระกูลต่างๆ ยิ่งอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของมู่หรงป๋อมากขึ้นไปอีก เขาไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนเลยหรือ? อาการป่วยของเขาหนักหนาสาหัสเพียงใดกัน ถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องไร้เหตุผลเช่นนี้? “การที่ท่านผู้ปกครองเสด็จมาเยือนจวนตระกูลเฟิ่งถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งต่อที่พักอันต่ำต้อยของข้า หากข้าไม่เปิดประตูต้อนรับท่านเข้ามาในจวน คงไม่อาจแสดงความตื่นเต้นยินดีของข้าได้” สิ้นคำพูดของนาง ประตูจวนตระกูลเฟิ่งก็เปิดออก เหล่าองครักษ์เฟิ่งในชุดเกราะสีเงินรีบก้าวเท้าออกมาอย่างรวดเร็ว