บทที่ 49: คนไร้ค่าอย่างนั้นหรือ? การที่เหยียนรั่วเสวี่ยจะช่วยเหลือใครสักคนนั้นเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก เธอสามารถทำให้ฉินอวี้กลายเป็นนักธุรกิจชั้นนำในเมืองเจียงเฉิง หรือแม้แต่ฉู่โจวได้เพียงแค่พลิกฝ่ามือ อย่างไรก็ตาม หากฉินอวี้ต้องการสร้างชื่อเสียงในเมืองหลวงจิงตู เขาจำเป็นต้องมีความสามารถด้วยตัวเอง เหยียนรั่วเสวี่ยเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นสิ่งที่เธอต้องการทำไม่ใช่การช่วยฉินอวี้กำจัดอุปสรรค แต่เป็นการปล่อยให้ฉินอวี้เติบโตขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่ว่าเขาต้องปลอดภัย เลขานุการที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจเบาๆ แล้วกระซิบว่า "ความรักนี่มันเหมือนยาพิษจริงๆ... ใครจะไปคิดว่าเหยียนรั่วเสวี่ยผู้โด่งดังแห่งจิงตูจะมาตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นในเมืองห่างไกลอย่างเจียงเฉิงแบบนี้..." ... นับตั้งแต่เหลยหู่ปล่อยข่าวออกไป ทุกคนในเมืองเจียงเฉิงต่างก็พากันพูดถึงเรื่องนี้ไปทั่ว นอกเหนือจากผู้ผลิตสมุนไพรที่เกี่ยวข้องแล้ว แม้แต่นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ที่มีอำนาจบางรายก็ยังอยากจะขอมีส่วนแบ่งในเค้กชิ้นนี้ด้วย ในช่วงนี้ จ้าวกังคอยติดตามอยู่ข้างกายเสิ่นอวิ๋นทุกวัน เขาเป็นลูกสมุนที่ซื่อสัตย์อย่างน่าประหลาด "ประธานเสิ่น เหลยหู่หมายความว่ายังไงครับ? ทำไมเขาถึงประกาศว่าจะเลือกหุ้นส่วน?" จ้าวกังกล่าวขณะรินน้ำให้เสิ่นอวิ๋น เสิ่นอวิ๋นปรายตามองเขาและกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า "คงจะเป็นความตั้งใจของหมอชราคนนั้น พวกคนใหญ่คนโตมักจะโอหังเพราะถือดีในความสามารถของตัวเอง ผมเข้าใจดี" จ้าวกังพยักหน้าแล้วกล่าวประจบประแจงว่า "นั่นก็จริงครับ ในเจียงเฉิงจะมีใครที่มีอำนาจมากไปกว่าตระกูลเสิ่นอีกล่ะ?" เสิ่นอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าของเขากลับอดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางหยิ่งยโสออกมา 'ตราบใดที่ตระกูลเหยียนไม่เข้าร่วม ใครหน้าไหนจะกล้ามาแข่งกับฉัน เสิ่นอวิ๋น คนนี้?' เสิ่นอวิ๋นคิดในใจ เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เพียงพริบตาเดียวก็เข้าสู่คนที่สาม ในวันนี้ ทางเข้าคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งเต็มไปด้วยรถยนต์หรูหรา นักธุรกิจผู้มั่งคั่งจำนวนมากต่างมารออยู่ที่นั่น "เฮ้อ ถ้าตอนนั้นเราเชื่อฟังคุณฉิน เราก็คงไม่ต้องมาแข่งขันกันที่นี่!" ตู้หยวนอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา ตู้เหิงเซิ่งทำได้เพียงทอดถอนใจ "เดิมทีพ่อคิดว่าฉินอวี้ไม่มีความสามารถจริงๆ ไม่นึกเลยว่า... เฮ้อ มิน่าล่ะตระกูลเหยียนถึงหนุนหลังเขา" ทั้งสองคนต่างรู้สึกเสียใจ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว ภายในห้องโถง นักธุรกิจหลายคนต่างพากันซุบซิบด้วยเสียงเบา ไม่มีใครรู้เบื้องหลังของคนที่ถูกเรียกว่าหมอชราคนนี้เลย ในขณะนั้นเอง สถานที่จัดงานก็เงียบสงบลงอย่างกะทันหัน เมื่อมองไป ก็เห็นเสิ่นอวิ๋นและจ้าวกังเดินเข้ามาจากด้านนอก การมาถึงของเสิ่นอวิ๋นทำให้ทุกคนรู้สึกห่อเหี่ยวใจทันที ทุกคนต่างรู้ดีว่าตระกูลเสิ่นมีอำนาจมากเพียงใด แม้แต่ในฉู่โจว พวกเขาก็ยังเป็นระดับแนวหน้า นับประสาอะไรกับเมืองเจียงเฉิง? "ประธานเสิ่น ไม่นึกเลยว่าท่านจะมาด้วย!" นักธุรกิจคนหนึ่งเป็นคนแรกที่ได้สติและรีบเข้าไปประจบประแจงพวกเขา ในเมื่อเสิ่นอวิ๋นอยู่ที่นี่ ก็คงไม่มีใครสามารถแข่งขันกับพวกเขาได้ ในเมื่อสู้ไม่ได้ ก็สู้เข้าไปประจบเสิ่นอวิ๋น เพื่อขอรับสิทธิ์ตัวแทนจำหน่ายจากเสิ่นอวิ๋นเสียยังดีกว่า! ไม่นานนัก พวกจิ้งจอกเฒ่าเหล่านี้ต่างก็รู้ตัวและรีบเข้าไปทักทายเขา "พ่อครับ เราควรจะเข้าไปไหม?" ตู้หยวนถาม ตู้เหิงเซิ่งส่ายหน้าและกล่าวว่า "ความสัมพันธ์ของเรากับตระกูลเสิ่นมันแย่เกินไป ถ้าเข้าไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอายเปล่าๆ" "นั่นก็จริงครับ" ตู้หยวนพยักหน้า จากนั้นก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ดูเหมือนว่าเสิ่นอวิ๋นจะยังไม่รู้ว่ายาบำรุงวิญญาณนั้นมาจากฉินอวี้" เมื่อต้องเผชิญกับการประจบสอพลอของทุกคน เสิ่นอวิ๋นก็ยิ่งดูภาคภูมิใจมากขึ้น คนอย่างเสิ่นอวิ๋นนั้นมองข้ามเหล่านักธุรกิจแห่งเจียงเฉิงไปอย่างสิ้นเชิง ในสายตาของเขา คนที่เรียกตัวเองว่าผู้ประสบความสำเร็จในเจียงเฉิงก็เป็นแค่พวกปลายแถวที่ไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึง อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะสร้างฐานที่มั่นในเจียงเฉิง เขาจำเป็นต้องมีกลุ่มผู้ติดตาม ดังนั้นแม้ว่าเขาจะดูแคลนคนกลุ่มนี้เพียงใด เขาก็ยังคงจัดการกับพวกเขาไปทีละคน "ที่รัก คุณสุดยอดมากเลยค่ะ!" ซูเหยียนอดไม่ได้ที่จะกระซิบขณะเดินตามจ้าวกัง "ตราบใดที่เราประจบตระกูลเสิ่นได้ ในอนาคตเราจะไม่รวยเละเหรอคะ?" ดวงตาของซูเหยียนเป็นประกาย จ้าวกังกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า "แน่นอนอยู่แล้ว" ในขณะนั้นเอง จ้าวกังก็พลันเห็นฉินอวี้เดินเข้ามาจากด้านนอก วินาทีที่เขาเห็นฉินอวี้ สีหน้าของจ้าวกังก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที "มันมาทำอะไรที่นี่?" ดวงตาของซูเหยียนฉายแววรังเกียจ จ้าวกังก่นโคกเบาๆ แล้วพาซูเหยียนเดินตรงไปหาฉินอวี้ "โย่ ฉินอวี้ แกก็อยากจะมาส่วนร่วมในข้อตกลงธุรกิจนี้ด้วยเหรอ?" จ้าวกังกล่าวอย่างเยาะเย้ย ฉินอวี้ปรายตามองเขาและกล่าวพร้อมรอยยิ้มเรียบเฉยว่า "ใช่" จ้าวกังแค่นหัวเราะขณะกล่าวว่า "ฉินอวี้ แกคิดว่าแกจะสามารถมีส่วนร่วมในธุรกิจนี้ได้เพียงเพราะแกสนิทกับเหลยหู่อย่างนั้นเหรอ?" "บอกให้รู้นะ ว่ามันเป็นไปไม่ได้! ธุรกิจนี้จัดขึ้นโดยประธานเสิ่น! ประธานเสิ่นเป็นคนตัดสินใจ!" มาถึงจุดนี้ จ้าวกังก็เปลี่ยนหัวข้อและกล่าวด้วยความภาคภูมิใจว่า "แต่ฉันต่างออกไป ฉันคว้าโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับประธานเสิ่นไว้ได้แล้ว!" "ที่รัก คุณเก่งที่สุดเลยค่ะ!" ซูเหยียนตะโกนออกมาด้วยท่าทางประจบประแจงทันที จากนั้น ซูเหยียนก็กวาดสายตามองฉินอวี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วกล่าวอย่างดูแคลนว่า "ฉันถึงได้บอกไงว่าความสามารถแบบนี้มันเป็นเรื่องเฉพาะตัว สวะก็คือสวะอยู่วันยันค่ำ ต่อให้แกจะไปเลียแข้งเลียขาตระกูลเหยียน แกก็ยังเป็นได้แค่ไอ้คนสวะไร้ค่าอยู่ดี!"