บทที่ 3 — รอยแผลที่ซ่อนไว้

สัปดาห์แรกในพระราชวัง ซาคุระทำทุกอย่างที่สายลับที่ดีควรทำ เรียนรู้ตารางเวรยาม ท่องจำแผนผังอาคาร หาจุดอ่อนในระบบรักษาความปลอดภัย

แต่ทุกครั้งที่คาเอเดะเดินผ่านมา ทุกอย่างที่เธอวางแผนไว้ก็พังทลาย

เขาไม่ได้เปลี่ยนไป นั่นคือปัญหา

ยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม ยังคงหัวเราะในแบบที่ทำให้ห้องสว่างขึ้น ยังคงจำทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ — อย่างที่คืนนั้น เขาสังเกตว่าเธอชอบดอกซากุระ แล้วรุ่งเช้าก็มีแจกันดอกซากุระวางไว้หน้าห้องเธอ

"ทำไมคุณทำแบบนั้น" เธอถามเมื่อเขาผ่านมาพบเธอที่สวน

"ทำแบบไหน?" เขาถาม ทำหน้าบริสุทธิ์

"ดอกไม้ที่หน้าห้อง"

เขายิ้มเล็กน้อย "ฉันแค่คิดว่ามันจะทำให้คุณรู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้านได้บ้าง"

ซาคุระมองหน้าเขานาน เธอกำลังมองหาความเท็จ มองหาการคำนวณ มองหาแผนการซ่อนเร้น

แต่เธอเห็นแต่ความจริง

นี่คือปัญหา เธอคิด เขาไม่ได้เปลี่ยน และฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนเช่นกัน