ตอนที่ 1497: เงา “เหล่าถัง นายเป็นยังไงบ้างช่วงนี้?” ที่สถานีเทียบยานของดาวกูนัต ถังเจิ้นหลิวให้การต้อนรับฮั่นเซินและจี้เหยียนหราน จากนั้นเขาก็พาพวกเขาไปเยี่ยมชมโรงเรียนอนุบาล “ฉันก็สบายดี พลังก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เงินทองก็ไม่ขาดมือ แถมยังหล่อขึ้นอีกต่างหาก ตอนนี้ฉันมีลูกชายแล้วด้วย ไม่มีอะไรพิเศษหรอก” ฮั่นเซินตอบ “ถ้าฉันไม่ได้อ่อนแอกว่านาย ฉันคงฆ่านายนับตั้งแต่ตอนนั้นไปแล้ว” ถังเจิ้นหลิวแสยะยิ้มจนเห็นฟัน “แล้วนายล่ะ เป็นยังไงบ้างช่วงนี้?” ฮั่นเซินถามถังเจิ้นหลิวกลับ “ฉันกับเหล่าหลินยังคงต้องดิ้นรนอยู่ในเขตรักษาศักดิ์สิทธิ์ที่สาม ยังต้องใช้อีกพักใหญ่กว่าที่พลังซูเปอร์จีโนพอยต์ของฉันจะเต็มที่นั่น ด้วยอัตรานี้ ฉันอาจต้องใช้เวลาอีกสักสิบปีกว่าจะได้เป็นกึ่งเทพ” ถังเจิ้นหลิวถอนหายใจ จากนั้นเขากล่าวต่อว่า “นายมันพวกเดินเร็วจนคนอื่นตามไม่ทันนะ นายก็รู้ว่าเหล่าหลินเขาก็พยายามอย่างหนักเหมือนกัน การจะสะสมพลังซูเปอร์จีโนพอยต์ให้เต็มเพื่อก้าวสู่ระดับกึ่งเทพไม่ใช่สิ่งที่ทำสำเร็จได้ภายในสองสามปีหรอก” “งั้นฉันก็แค่โชคดีมั้ง” ฮั่นเซินแบมือออก สิ่งที่ฮั่นเซินพูดคือความจริง เพราะเหตุการณ์ต่างๆ ที่ประจวบเหมาะโชคดีนั่นแหละที่ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้ขนาดนี้ในช่วงเวลาสั้นๆ ถังเจิ้นหลิวและหลินเฟิงเองก็มีพรสวรรค์ เพียงแต่ขาดโชคช่วย เมื่อเทียบกันแล้วมันจึงทำให้การเติบโตของพวกเขาช้าลง “ช่างเถอะ แต่นายนี่ทำฉันเสียความรู้สึกจริงๆ ถึงแม้ที่นี่จะเป็นที่ของฉัน แต่ฉันก็จะบอกให้นายเลี้ยงข้าวเย็นฉันสักมื้อ” ถังเจิ้นหลิวพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังโกรธเล็กน้อย “ทั้งดาวกูนัตนี่ก็นายไม่ใช่เหรอ! ฉันหาที่เลี้ยงข้าวที่ไหนในนี้ไม่ได้หรอก” ฮั่นเซินหัวเราะ “ไม่สนหรอก แต่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดนายต้องเป็นคนจ่ายนะ” ถังเจิ้นหลิวพูดแล้วก็พาพวกเขาเดินเข้าไปในโรงเรียนอนุบาล พื้นที่ทั้งหมดของดาวกูนัตถูกสร้างขึ้นโดยเน้นไปที่โรงเรียนอนุบาล ในแต่ละโซนยังมีสิ่งมีชีวิตที่ถูกจำลองขึ้นมาจากสิ่งที่พบได้ในเขตรักษาศักดิ์สิทธิ์ที่หนึ่ง ตัวอย่างเช่น แมลงสีดำที่ดูเหมือนกับตัวที่ฮั่นเซินเคยสู้ด้วยในเขตรักษาศักดิ์สิทธิ์ที่หนึ่ง พวกมันดูเหมือนกันเปี๊ยบเลย ทั้งรูปร่าง ความเร็ว พลัง และรูปแบบการโจมตีล้วนเหมือนของจริงทุกประการ พวกมันคือหุ่นยนต์ที่ติดตั้งปัญญาประดิษฐ์ซึ่งออกแบบมาเพื่อฝึกฝนเด็กๆ และให้ความรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นก่อนที่เด็กๆ จะได้เข้าสู่เขตรักษาศักดิ์สิทธิ์จริงๆ “เทคโนโลยีสมัยนี้ยอดเยี่ยมมากเลยนะเนี่ย เราไม่มีอะไรแบบนี้มาก่อน สมัยฉันเรียนเรามีแค่วิดีโอสอนให้ดู แต่ตอนนี้ฉันเห็นมีการต่อสู้จริงด้วย” ฮั่นเซินเอ่ยชมสิ่งที่เขาเห็น ถังเจิ้นหลิวอมยิ้มและกล่าวว่า “เรามีเทคโนโลยีนี้มานานแล้ว แต่ตอนนั้นนายเรียนโรงเรียนทั่วไป เลยไม่ได้รับการดูแลแบบพิเศษอย่างที่เรามีให้ ที่นี่และตอนนี้ อะไรๆ มันก็ละเอียดอ่อนกว่า พวกสิ่งมีชีวิตพวกนี้สมจริงถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ และสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ที่นายเคยเจอในเขตรักษาศักดิ์สิทธิ์ที่หนึ่งก็มีอยู่ที่นี่ทั้งหมด การสร้างมันขึ้นมาค่อนข้างแพงเลยล่ะ” “แต่โรงเรียนของฉันถูกกว่าโรงเรียนนายนะ” ฮั่นเซินกล่าว ค่าเล่าเรียนเพียงปีเดียวที่ดาวกูนัตนั้นแพงกว่าเงินที่คนหลายคนหาได้ตลอดทั้งชีวิตเสียอีก “ฮ่าๆ! ถ้าไม่ทำแบบนี้ฉันจะหาเงินได้ยังไงล่ะ? แต่โรงเรียนตระกูลถังมีการศึกษาที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ และใช้เทคโนโลยีที่ยอดเยี่ยมที่สุดในสหพันธ์ สมาชิกสหพันธ์ระดับสูงและเหล่ากึ่งเทพหลายคนต่างก็ส่งลูกหลานมาเรียนที่โรงเรียนของฉันนะบอกไว้ก่อน” ถังเจิ้นหลิวหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “และนั่นคืออีกประเด็นสำคัญที่ต้องนำมาพิจารณา คนที่มาเรียนที่นี่คือกลุ่มหัวกะทิที่สุดของสหพันธ์ พวกเขาคืออนาคตของเรา ที่นี่ทำงานเหมือนสังคมขนาดเล็กที่เตรียมพวกเขาให้พร้อมสำหรับสังคมที่ใหญ่ขึ้นในอนาคต” “น่าสงสารเด็กพวกนั้นนะ” ฮั่นเซินยิ้มเจื่อน “เราทำอะไรไม่ได้หรอก การแข่งขันมันสูงเกินไป สหพันธ์กำลังพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ระบบสุริยะใหม่ๆ ก็เหลือให้ค้นพบไม่มากแล้ว ตอนนี้เราก็ได้แต่แข่งขันแย่งชิงทรัพยากรที่มีอยู่กับคนอื่นๆ” ถังเจิ้นหลิวพูดต่อ “ความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับชาวชูร่าก็มีแต่จะเลวร้ายลงเรื่อยๆ ฉันเกรงว่าคงเกิดสงครามขึ้นอีกในไม่ช้า หากเราไม่สามารถสร้างเผ่าพันธุ์ที่เป็นใหญ่จนปกครองจักรวาลได้ การสู้รบและการกระทบกระทั่งเหล่านี้จะไม่มีวันสิ้นสุด” “นี่คือยุคที่ดีที่สุดและก็เป็นยุคที่เลวร้ายที่สุดด้วย ฉันหวังว่าลูกๆ ของเราจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น และไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานผ่านการต่อสู้มากมายเหมือนที่เราเคยเจอมา” จี้เหยียนหรานกล่าว “ถ้าสามารถอยู่อย่างสงบสุขและสบายได้ ใครจะอยากไปสู้รบกันล่ะ? แต่ในส่วนของบทบาทของเราในจักรวาลและเขตรักษาศักดิ์สิทธิ์ การจะยืนหยัดให้ได้ในทั้งสองที่นั้นมันยาก เราจำเป็นต้องต่อสู้” ถังเจิ้นหลิวหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “และพูดกันตามตรง แม้ว่ามนุษย์จะควบคุมทุกอย่างได้ ก็ยังมีการสู้กันเองอยู่ดี ไม่ว่าจะเป็นคนรุ่นไหน ความจำเป็นที่ต้องสู้รบก็จะเกิดขึ้นเสมอ และโรงเรียนอนุบาลของเราก็เหมาะที่สุดสำหรับการให้เด็กๆ ได้เริ่มก้าวไปข้างหน้าก่อนใคร” “เหล่าถัง นี่นายขายของเก่งเหมือนกันนะเนี่ย” ฮั่นเซินหยอกล้อ ถังเจิ้นหลิวหัวเราะแล้วตอบโต้ว่า “ช่วยไม่ได้นี่นา ฉันต้องหาเงิน ฉันมีลูกสาวสองคนกับภรรยาที่ดุอย่างกับเสือ ฉันต้องการรายได้ที่มั่นคงนะ” “ฉันจำได้ว่าลูกสาวคนเล็กของนายอายุพอๆ กับเสี่ยวฮวาเลยนะ เธอจะมาเรียนที่นี่ด้วยหรือเปล่า?” ฮั่นเซินถาม “นายสนใจลูกสาวฉันตั้งแต่ตอนนี้เลยเรอะ?” ถังเจิ้นหลิวหัวเราะ “เราเป็นพี่น้องกันนะ ดูลูกเสี่ยวฮวาของฉันสิ นายก็รู้นี่ว่าเขาต้องหล่อมากแน่ๆ ในอนาคต ถ้าลูกสาวนายไม่พยายามให้หนักเข้า เธอคงไม่มีโอกาสได้คู่กับเขาหรอก” ฮั่นเซินกล่าว “นั่นมันไร้สาระ! เสี่ยวฮวาของนั่นแหละที่ต้องพยายามให้หนักกว่านี้ ลูกสาวฉันจะโตมาเป็นสาวสวย และผู้ชายจะต่อแถวกันยาวเหยียดรอบกาแล็กซีเพื่อรอโอกาสที่จะได้ใจเธอ เสี่ยวฮวาของนายต้องไปหยิบบัตรคิวแล้วต่อแถวรอซะนะ” ในขณะที่พูดคุยกัน พวกเขาก็เดินวนจนทั่วทั้งโรงเรียน จี้เหยียนหรานรู้สึกพอใจกับอุปกรณ์ที่แสดงอยู่และคณะครูที่ได้รับการว่าจ้าง “ครูใหญ่ของโรงเรียนอนุบาลยังเป็นถังเอินอยู่หรือเปล่า?” จี้เหยียนหรานถาม ถังเจิ้นหลิวตอบว่า “คุณอาของฉันถูกเรียกตัวกลับไปคุมกองทัพแล้ว ครูใหญ่คนปัจจุบันคือคุณย่าของฉันเอง ท่านชื่อถังโย่ว” “ถังโย่ว?” ฮั่นเซินตกใจ ในสมรภูมิจีโน เอลิเซียนมูนบอกให้ฮั่นเซินส่งข้อความไปหาคนที่ชื่อถังโย่ว ตอนนี้เมื่อฮั่นเซินได้ยินชื่อนั้นอีกครั้ง เขาก็นึกถึงคำขอร้องนั้นขึ้นมาได้ แต่ด้วยพฤติกรรมของเอลิเซียนมูนหลังจากนั้น ฮั่นเซินเชื่อว่าเธอคงแค่แกล้งทำไปอย่างนั้นเอง ความเป็นไปได้ที่เธอจะกุชื่อขึ้นมาลอยๆ เป็นสิ่งที่เขาไม่มองข้าม มันอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันมากนัก หลังจากเยี่ยมชมโรงเรียนอนุบาลเสร็จ ถังเจิ้นหลิวก็ชวนให้พวกเขาพักอยู่ที่นั่นสองวัน จากนั้นพวกเขาก็เดินทางกลับสู่ดาวโรคา ครั้งนี้พวกเขาขับยานอวกาศมาที่กูนัต เพราะนานมากแล้วที่จี้เหยียนหรานไม่ได้ออกไปท่องเที่ยว มันถือเป็นการพักผ่อนสำหรับพวกเขา พวกเขาเดินทางออกจากกูนัตมาได้ครึ่งวันโดยมีจี้เหยียนหรานเป็นคนขับ ทันใดนั้น บางสิ่งที่มีขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวและกระโจนออกมาจากสลิปสเปซทันที เงาขนาดใหญ่เข้าปกคลุมยานอวกาศของพวกเขาทั้งลำ