บทที่ 112 — ลิเลียตั้งคำถาม

ราตรีเหนือเมืองเวลด์ฮอลม์ยังคงปกคลุมด้วยไอหนาวชื้นแฉะภายหลังม่านพิรุณเทกระหน่ำได้ผ่านพ้นไป เสียงหยาดน้ำฝนเม็ดสุดท้ายหยดลงกระทบรางหินระบายน้ำโบราณที่มีอายุร่วมร้อยแปดสิบปีดังก้องสะท้อนในความเงียบงันอย่างเป็นจังหวะ คฤหาสน์หินสามชั้นอันเคยเป็นของตระกูลเดรนที่ล่มสลายเพราะพิษหนี้สิน บัดนี้ได้ถูกดัดแปลงเป็นเรือนรับรองของคณะผู้เดินทางผู้ลึกลับจากดินแดนตะวันตก ภายในห้องทำงานชั้นบนที่มืดสลัวและไร้เงาผู้คน ร่างหนึ่งนั่งนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอยู่บนเก้าอี้พนักสูงตรงข้ามหน้าต่างบานกว้างที่บานกระจกมีรอยร้าวเล็กๆ เวอร์ดานไม่ได้จุดตะเกียงเวทมนตร์หรือแม้แต่ไฟจากเทียนไขไขมันสัตว์ดวงเล็กๆ เขาปล่อยให้เงาของตนเอ…