บทที่ 111 — สัญลักษณ์บนเหรียญ

หยาดพิรุณเย็นเฉียบจากห้วงเมฆาสีหม่นทึมยังคงสาดซัดลงมากระทบหลังคาหินแกรนิตของนครเวลด์ฮอลม์อย่างบ้าคลั่งไม่รูัจักเหน็ดเหนื่อย สายลมพัดกรรโชกหอบเอาไอฝนระลอกแล้วระลอกเล่าเข้าปะทะกับบานหน้าต่างกระจกหนา เกิดเป็นเสียงเปาะแปะสะท้อนดังก้องอยู่ในห้องทำงานอันสลัวเงียบงัน กลิ่นอายของดินโคลนเฉอะแฉะภายนอกโชยเข้ามาตามช่องว่างรอยต่อของบานหน้าต่างไม้ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันตะเกียงและกลิ่นกระดาษโบราณในห้องทำงาน ทว่าสำหรับชาวเมืองเวลด์ฮอลม์ในยามนี้ พายุฝนที่เคยเป็นอุปสรรคต่อการดำรงชีวิตกลับกลายเป็นเพียงฉากหลังของความสุขและการเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ ข่าวการทลายล้างตระกูลวอร์นอันเป็นขุมพลังมืดที่บดบังแสงสว่างของเมืองมานา…