บทที่ 119 — เสียงเตือนจากองค์กรไร้ชื่อ

ลมหนาวสะท้านยะเยือกหอบเอาละอองหมอกหนาทึบและกลิ่นคาวเกลือดิบปนเปรี้ยวจากแม่น้ำเวลด์พัดกวาดผ่านหน้าต่างของคฤหาสน์หินแกรนิตสามชั้น ซึ่งบัดนี้กลายเป็นศูนย์บัญชาการลับของสำนักการค้านครรุ่งอรุณในเวลด์ฮอลม์ ท่ามกลางความสลัวรางของราตรีที่มืดมิด เสียงใบไม้แห้งและเศษขยะเสียดสีกันดังแกรกกรากอยู่ภายนอกกำแพงหินเย็นเยียบ คล้ายเสียงฝีเท้ากระซิบกระซาบของสิ่งไม่มีตัวตนที่กำลังเฝ้ามองดูเมืองใหญ่แห่งนี้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันขี้ผึ้งในห้องทำงานส่วนตัวของเวอร์ดานวูบไหวไปตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาตามรอยแตกเล็กๆ ของบานหน้าต่างไม้โอ๊กเนื้อหนา ทอดเงาร่างโปร่งยาวของเขาให้พาดผ่านพื้นหินศิลาเย็นเยียบดุจปีศาจโบราณที่กำลังเฝ้…