บทที่ 120 — ตอบโต้หรือซ่อนตัว

ความเหน็บหนาวของยามค่ำคืนในนครเวลด์ฮอลม์ไม่ได้แผ่ซ่านมาจากผืนฟ้าหรือสายฝนที่เพิ่งหยุดตกลงไป หากแต่เป็นหมอกทึบสีเทาหม่นที่ลอยเอื่อยมาจากแม่น้ำเวลด์ มันคืบคลานเข้าปกคลุมถนนหินและซอกซอยแคบชันอย่างเชื่องช้า ทิ้งคราบชื้นแฉะและกลิ่นคาวดินปะปนกับกลิ่นเขม่าตะเกียงน้ำมันหยาบราคาถูก ไอเย็นเยือกนิ่งสนิทราวกับอากาศทั้งเมืองกำลังแข็งตัวกลายเป็นผลึกแก้วใสที่เปราะบาง พร้อมจะแตกสลายหากมีใครก้าวเท้าแรงเกินไปในความเงียบ ภายในห้องทำงานชั้นสามของเรือนรับรองหินแกรนิตอันเป็นที่พำนักชั่วคราวของคณะรุ่งอรุณ แสงเทียนบนเชิงเทียนทองเหลืองสั่นไหวเล็กน้อยขัดกับความนิ่งงันของบรรยากาศรอบตัว บนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหนาสลักลายโบราณม…