บทที่ 192 — บันไดสู่หอคอย

ความมืดมิดที่เข้าเกาะกุมบันไดศิลาอันคดเคี้ยวภายใต้โครงสร้างมหาวิหารแห่งทรายนิรันดร์ไม่ใช่ความมืดธรรมดาที่เกิดจากการขาดแสงสว่าง ทว่ามันเป็นความเยือกเย็นอันแสนอึดอัดที่ดูดกลืนเสียงสะท้อนของกาลเวลาและลมหายใจของสิ่งมีชีวิต กลิ่นเหม็นอับของฝุ่นผงโบราณที่ตกตะกอนอยู่บนพื้นหินทรายคละคลุ้งจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นควันเหม็นสาบของน้ำมันสัตว์ราคาถูกจากแนวตะเกียงดินเผาที่จุดแขวนไว้บนผนังเป็นระยะ ตะเกียงดวงเล็กๆ เหล่านั้นส่งแสงสลัวสีส้มเหลืองที่สั่นระริกประหนึ่งวิญญาณคนตายที่กำลังสลายตัว ทิ้งให้แนวทางเดินโค้งและมุมมืดของวิหารลึกใต้พื้นดินตกอยู่ในความสลัวรางน่าหวาดหวั่น เวอร์ดานในคราบของ "แวร์" นักผจญภัย Silver ผ…