บทที่ 193 — คำเชิญจากดวงตาแตกร้าว

ความเงียบสงัดทาบทับลงบนผืนมหาสมุทรทรายภายนอกวิหาร ทว่าลึกลงไปใต้ศิลาหนานับสิบวา ภายในซอกหลืบห้องพักของแวร์กึ่งกลางวิหารทรายใต้ดินแห่งแคว้นใต้ บรรยากาศกลับหนักอึ้งดุจมีขุนเขาทับถม กลิ่นอายของฝุ่นทรายแห้งแล้งผสมปนเปกับกลิ่นไอแร่ทองแดงโบราณที่แผ่ซ่านมาจากซากกลไกยุคทองรอบกาย แสงริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันสัตว์ดวงเล็กส่งแสงสีส้มหม่นวับแวมวาดเงาบนผนังศิลาออบซิเดียนสีดำมะเมี่ยม ผนังทุกด้านยังคงสลักอักขระเวทมนตร์ป้องกันตัวของยุคทองโบราณ (Divine Arcana) ที่ส่งประกายเรืองรองสีฟ้าจางๆ เป็นระลอก คอยตรวจตราคัดกรองระวังภัยอย่างเงียบเชียบ ทว่ากึ่งกลางเก้าอี้พิงตัวใหญ่แกะสลักจากหินภูเขาไฟบุผ้าไหมแดงคล้ำของเขา กลั…