บทที่ 231 — ความกังวลใจของลิเลีย

พายุหิมะนอกเต็นท์ทหารราบยังคงกรีดร้องโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งเสียงคำรามของอสูรกายน้ำแข็งโบราณที่ฟื้นตื่นขึ้นมาจากหุบเหวแร้นแค้นของแคว้นเหนือ ผืนผ้าใบหนาสองชั้นที่มุงทับด้วยหนังสัตว์ป่าของค่ายทหารราบฝ่ายเจ้าชายคาลอสสั่นไหวและโก่งตัวตามแรงกดดันของลมหนาวเกรี้ยวกราดที่กวาดพัดเอาผลึกเกล็ดหิมะนับล้านเล่มพุ่งเข้าขูดกรีดกับผนังภายนอกอย่างไม่หยุดยั้ง ไอความเย็นยะเยือกเล็ดลอดผ่านรอยต่อและมุมเต็นท์ที่ติดขัด ค่อยๆ คืบคลานเข้ามายึดครองพื้นที่ภายในอย่างช้าๆ จนทำให้เกล็ดน้ำแข็งใสเริ่มเกาะตัวตามเสาไม้ขึงเต็นท์สลัว ท่ามกลางความหนาวเหน็บที่ทารุณและวังเวงนี้ เวอร์ดานในร่างของ "แวร์" นักผจญภัยหนุ่มผมสีเทาด…