บทที่ 289 — บันทึกคืนสุดท้ายของอัสนีเทพ

ความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาในส่วนลึกที่สุดของมหาวิหารหลวงแห่งแสงสว่าง (The Grand Cathedral of Light) แตกต่างจากความร้อนระอุและกลิ่นน้ำมันไหม้ของห้องเครื่องด้านบนอย่างสิ้นเชิง ยิ่งคณะเดินทางก้าวลึกลงมาตามขั้นบันไดศิลาที่ทอดดิ่งลงสู่ห้องใต้ดินประธาน อุณหภูมิในอากาศก็ยิ่งลดฮวบลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจของพวกเขาเริ่มกลายเป็นไอสีขาวจาง ๆ ฝุ่นละอองโบราณที่นอนก้นอยู่บนพื้นหินทรายมานานนับร้อยปีถูกเหยียบย่ำอย่างแผ่วเบาและไร้สุ้มเสียง ภายใต้ขอบเขตเวทมนตร์พรางตัวที่เข้มงวด ไม่มีเสียงรอยเท้า ไม่มีแรงสั่นสะเทือนของเศษหิน และไม่มีแม้กระทั่งกลิ่นอายมานาใด ๆ เล็ดลอดออกไปนอกพื้นที่ ร่างของเวอร์ดาน (Verdan) ในค…