บทที่ 302 — ศิลาวิญญาณแห่งอดีตกาล

ความลึกของหุบเขาแห่งสุสานเทพ (Valley of the Divine Tombs) ทวีความหนาแน่นของบรรยากาศตึงเครียดมากยิ่งขึ้นเป็นหลายเท่าตัวเมื่อขบวนเดินทาง R9 เคลื่อนตัวลึกเข้าไปในเขตรอยแยกขนาดมหึมาที่ถูกโอบล้อมด้วยหน้าผาสูงชันสีเลือดหมูอันแสนเหี่ยวแห้ง ท้องฟ้าเบื้องบนถูกบดบังด้วยแนวโขดผายักษ์ที่โน้มเอียงเข้าหากันราวกับจะโอบกอดบีบอัดหุบเขาเวิ้งว้างนี้ไว้ในอ้อมแขนอันแสนหม่นหมองชั่วนิรันดร์ แสงสีเหลืองหม่นของดวงอาทิตย์ยามบ่ายส่องผ่านรอยแยกเมฆลงมาได้เพียงเส้นสายโปร่งแสงสลัวบาง ๆ ที่ตกกระทบฝุ่นละอองสีเทาเข้มซึ่งลอยฟุ้งหนาแน่นอยู่ในอากาศที่สงบนิ่งสนิทจนน่าอึดอัด อากาศรอบตัวปราศจากลมพัดผ่าน ปราศจากเสียงขยับเขยื้อนของสิ่…