บทที่ 344 — เงาของเทียร์น่า

ความมืดมิดและเหน็บหนาวของห้องโถงโบราณใต้ซากวิหารพี่น้องปีกตะวันออกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงนับพันปีและกลิ่นดินชื้น แสงจากคบไฟทองแดงของซิสเตอร์ไอวี่สั่นไหววูบวาบ พยายามเจาะทะลวงผ่านความมืดสลัวรำไรที่กว้างใหญ่ไพศาล ทว่ามันกลับถูกกลืนหายไปในความลึกซึ้งของเสาศิลาออบซิเดียนขนาดยักษ์ที่เรียงรายกันเป็นทิวแถว เสาหินเหล่านั้นสลักลวดลายอักขระเวทมนตร์ยุคโบราณที่หม่นแสงลงจนเกือบมองไม่เห็น คราบตะไคร่น้ำและรากไม้แห้งเกาะเกี่ยวไปตามรอยแยกของผนังวิหาร ราวกับเส้นเลือดแห้งเหือดของยักษ์ตนใหญ่ที่ทอดร่างหลับใหลอยู่ใต้พิภพอันกว้างใหญ่ เวอร์ดาน (แวร์) ก้าวเดินนำคณะขบวนลึกเข้ามาด้วยความเงียบสงัด ภายใต้หน้ากากและหม…