บทที่ 87 — รอยร้าวในสภาพ่อค้า

เสียงสายฝนภายนอกอาคารสภากลางแห่งเวลด์ฮอลม์ยังคงตกกระหน่ำสาดซัดลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งลงง่ายๆ มันทอดตัวเป็นม่านน้ำหนาทึบสีเทาชื้นแฉะที่หอบเอาไอหมอกคาวเกลือดิบจากท่าเรือเหนือลอยม้วนตัวเข้ามาตามช่องระบายลมแคบๆ กลิ่นอายของสถานที่อันทรงเกียรติแห่งนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปรไปตามกาลเวลา มันยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นของเนื้อไม้โอ๊กเก่าแก่ที่ผุพังและอมน้ำชื้นแฉะยาวนาน ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันไขสัตว์ราคาต่ำที่ใช้จุดตะเกียงเหล็กสลัวรางและกลิ่นอับชื้นของเสื้อคลุมผ้าขนสัตว์หนาหนักที่เปียกฝนจนหนักอึ้ง สภากลางแห่งนี้คือหัวใจของการปกครองและการค้าที่มั่งคั่งที่สุดในสันนิบาตนครรัฐภาคกลาง ทว่าโครงสร้างหินเทาอายุร่วมสอ…